Naria is nog steeds op zoek naar bondgenoten om haar troon terug te kunnen opeisen. Samen met de bemanning van de Zwarte Roos reist ze naar Izora waar de Vijf Prinsen akkoord zijn gegaan met een ontmoeting. Helaas staan spanningen door geesten en een duister visioen een verder bondgenootschap in de weg, ondanks de nieuwgevormde vriendschappen. Naria hoopt dat ze in Sylvisia wel betere banden kan leggen, vooral omdat ze familie is van de regerende vorsten. Al blijkt dat hun onderlinge verschillen wel groter zijn dan ze aanvankelijk had gedacht. Ook de Beoran blijft hier gretig gebruik maken van haar onzekerheden.
Bij Chateau Wolf staat de barrière op het punt te breken en de schaduwwezens kunnen elk moment binnendringen. De tijd dringt dus voor Alan en zijn nieuwe vrienden om antwoorden te vinden in het eeuwenoude gangenstelsel dat zich onder het gebouw vindt. Oude geheimen zouden hen kunnen helpen in de strijd tegen het Volk, maar de monsters zitten hen op de hielen en mogelijk vinden ze de antwoorden te laat.
In Eslor brandt het land nog steeds en de verdeeldheid groeit met de dag. Adelard moet zien te vermijden dat de burgeroorlog overslaat naar de buurlanden en hij krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek. Is hij echter bereidt om de bijbehorende prijs ervoor te betalen?
Bondgenootschappen
De titel verraadt het misschien al wel een beetje, maar het centrale thema van dit derde deel is duidelijk de zoektocht naar bondgenoten. Zowel Naria als Adelard zijn hiernaar op zoek. Via Naria en de Zwarte Roos belanden we in nieuwe landen met weer andere gebruiken en gewoontes die de personages ook moeten leren kennen. Het komt ook vooral neer op meer een politieke aanpak vanuit Naria om de banden aan te halen en de anderen proberen op hun manier om een bijdrage te leveren. De onderlinge relaties zijn wel wat minder belangrijk, waardoor de evolutie van relaties soms wat plichtmatig en bladvulling lijkt. Het leeft niet helemaal zoals je zou hopen van een romantisch aspect.
Adelard is ook op zoek naar bondgenoten en betrouwbare informatie over mensen die hem mogelijk steeds minder steunen. De sympathie voor hem bij het volk is dalende en ook als personage is hij niet bijzonder aantrekkelijk. Gelukkig is dat bij een slechterik wat minder belangrijk. Hij zit echter nogal veel in zijn hoofd na te denken en de vlotte praat die slechteriken vaak hebben, is niet zo charmant als je zou verwachten. Het is echter wel duidelijk dat alle pionnen steeds meer op het schaakbord staan en dat het onvermijdelijke treffen tussen Adelard en Naria steeds dichterbij komt.
Oude geheimen
Ook het perspectief van Alan komt regelmatig aan bod, maar daar draait het meer om allerlei oude geheimen die hij en de anderen in Chateau Wolf moeten ontrafelen om ervoor te zorgen dat ze kunnen ontsnappen aan de schaduwwezens buiten de barrière en om informatie te pakken te krijgen over de wezens die hun land teisteren. Geheimen zijn vaak erg vaag en niet iedereen weet er natuurlijk iets over. Het voelt wel alsof een geheim over Alan zelf veel meer impact zou kunnen hebben, maar doordat het er plots tussen gegooid wordt, blijft het een stuk oppervlakkiger als element in het verhaal. Mogelijk dat dit later wel nog verder uitgeklaard wordt samen met de vele andere zaken die ze in de ondergrondse gangen weten te ontrafelen.
Er zijn ook veel personages die blijkbaar een spel hebben gespeeld van erg lange adem en dat maakt het geheel natuurlijk wel wat complexer en daar zit nog heel veel potentieel in om te ontdekken. Er worden veel stukken klaargezet doorheen het verhaal om later te kunnen gebruiken en die zullen bepalen hoe de strijd tussen Adelard en Naria gestreden zal worden. De diepgang van deze elementen blijft echter wel nog wat oppervlakkig, wellicht met het oog op het vervolg.
Conclusie
In Verbond gaan Naria en haar vrienden op zoek naar bondgenootschappen doorheen het continent, hierdoor komen de onderlinge relaties wat op een lager pitje te staan en dat maakt dat deze net iets minder levendig in het verhaal verweven zijn. Adelard blijft het spel van vuile slechterik spelen, maar de vlotheid die je bij zo iemand verwacht zou net wat meer mogen zijn. Het is echter wel duidelijk dat alle schaakstukken langzaam op het schaakbord verschijnen en ook spelers die een spel van lange adem hebben gespeeld, stappen langzaam uit de duisternis.
