Midden in de nacht wordt Tess gewekt door haar moeder. Ze moet vluchten en krijgt daarbij een flesje in handen geduwd. Maar terwijl Tess ontsnapt, verdwijnt haar moeder spoorloos. Zo begint een spannende zoektocht naar antwoorden, waarbij Tess niet alleen geheimen ontdekt over haar moeder, maar ook over zichzelf. Wat doe je als je ontdekt dat je het resultaat bent van een genetisch experiment?
Een actievol verhaal
Het Genesisproject start midden in de actie, waarin Tess door haar moeder gewekt wordt en ze moet vluchten omdat vreemdelingen hun huis binnendringen. Zelf heeft ze geen idee waarom er mensen achter haar en haar moeder aan zitten, waardoor het eigenlijk jammer is dat de flaptekst al wel weggeeft dat Tess het resultaat is van een genetisch experiment. Dit had juist een hele interessante onthulling kunnen zijn.
De schrijfstijl is eenvoudig en vooral gericht op de acties die de ik-persoon uitvoert. Soms resulteerde dit in een opeenvolging van handelingen, waardoor ik me niet zo makkelijk in het verhaal kon verliezen. Ook worden er geregeld dingen benoemd of uitgelegd die eigenlijk voor zich spreken; dat ze voorzichtig een helling wil afdalen omdat rollende stenen iemand zouden kunnen alarmeren, of dat ze tijdens het verlaten van een ruimte moet oppassen dat ze niets omstoot. Dit vertraagde het verhaal soms, want als lezer kun je zelf ook wel invullen waarom iemand op belangrijke momenten voorzichtig is.
Vreemde scènes
In de openingsscène draagt de moeder van Tess haar op om naar Robert, een familievriend, te gaan, die haar verder kan helpen. De moeder zelf wordt ontvoerd en Tess en Robert bedenken een plan om haar te bevrijden. Dit is behoorlijk risicovol en als lezer vraag je je af waarom je de politie niet zou bellen als je moeder ontvoerd is en je zelf ook gevaar loopt. Het idee komt zelfs niet één keer in Tess op, terwijl ze vreest dat de tijd dringt voor haar moeder. Het verhaal verloor hierdoor aan geloofwaardigheid, iets wat helaas nog een paar keer gebeurt. Zo is de vijftienjarige Tess – die niet echt beschreven wordt als een bodybuilder – in staat om een volwassene in een rolstoel drie trappen op te tillen en is “de vijand” totaal niet gealarmeerd als opeens alle drones wegvallen. Ontsnappingen gingen soms erg gemakkelijk en zo waren er nog wel een paar zaken waar ik vraagtekens bij zette.
Ditzelfde gold ook voor de romance die zich in een paar hoofdstukken (of paar zinnen?) ontwikkelde. Hoewel een liefde-op-het-eerste-gezicht interessant kán zijn, zeker als er een sterke chemie beschreven wordt, was dat nu niet zo. Tess vond de mysterieuze jongen die haar te hulp schiet heel erg knap en opeens zijn er allemaal heftige gevoelens – maar bij mij kwam het niet echt binnen. Er werd wel gezegd dat de gevoelens er waren, maar ze werden onvoldoende op de lezer overgebracht. De zoen viel compleet uit de lucht en verder kon het me gewoon niet zoveel boeien wat er tussen die twee gebeurde. Later wordt er wel een verklaring gegeven voor de snelheid waarmee ze hun gevoelens ontwikkelden, maar ik hield er een meh-gevoel aan over.
Uitwerking bijpersonages
De personages waren verder wel oké. Niet bijster interessant, niet met heel veel diepgang uitgewerkt. Ze waren nogal gewoontjes. De antagonist was zelfs een beetje cliché en ik vond zijn motivatie niet heel erg duidelijk. Er lag een mooi streven aan zijn ideeën ten grondslag, maar dat werd eigenlijk al gelijk door de auteur onderuit geveegd door hem niet écht een voorvechter van het milieu te maken, maar door dat schijn te laten zijn, aangezien hij bekendstond als iemand die – openlijk – aan stropen doet en zeer vervuilende auto’s heeft. Ik vond het jammer dat er zo’n cliché schurk was gecreëerd – een wat ‘grijzer’ personage met redelijke motieven had het verhaal wat meer verdieping kunnen geven.
Hoewel ik aanvankelijk dacht dat Het Genesisproject een op zichzelf staand verhaal was, wekt de epiloog de indruk dat er toch een vervolg komt.
Conclusie
Het Genesisproject is een actievolle urban fantasy YA. De opzet is aardig, maar de uitwerking is helaas matig en het verhaal bevat verschillende ongeloofwaardige scènes. De schrijfstijl is wat te eenvoudig om echt meeslepend te zijn en hoewel de personages oké zijn, zijn ze niet dusdanig goed uitgewerkt dat ze het verhaal daarmee naar een hoger niveau tillen.
