De erfwachter – Atalanta Nèhmoura

0
134

Met trots vermelden we dat deze recensie de 1000e recensie is van een fantasyboek op FantasyWereld. Een prachtige prestatie, waarvoor we bij FantasyWereld alle recensenten enorm dankbaar zijn voor hun bijdragen! Om dat te vieren hebben we uiteraard een mooie prijsvraag later op deze dag.

Op twee erg uiteenlopende plaatsen in Aranon worden twee kinderen geboren die uiteindelijk samen zullen strijden voor hun wereld. De macht van de huidige God-Keizer was enorm, maar sinds zes krijgsvrouwen zijn zeven magische stenen stalen uit de Maantempel in Kathan is zijn macht tanende.

Kay is pas twaalf als hij bij zijn moeder wordt weggehaald en verplicht wordt om de opleiding tot Aisor van de God-Keizer te volgen. Na een bikkelharde opleiding ontvangt hij op zijn twintigste verjaardag eindelijk de initiatie, maar de God-Keizer wantrouwt hem en hij vindt een manier om Kays loyaliteit af te dwingen. Ver daarvandaan groeit de jonge Lameira op in het vredige Athar, waar bijgeloof en legenden hun vijanden op afstand houden en de senhair of schaduwkrijgers de eeuwenoude leer onderwijzen en de zeven magische stenen beschermen. Hoewel Lameira aanvankelijk niet toegelaten wordt tot de opleiding tot senhair, kruist Raaf, de Boodschapper van de Dood, haar pad en zorgt ervoor dat Lameira toch haar rechtmatige plaats kan innemen.

Hun beide levens kruisen elkaar, nadat de God-Keizer een verschrikkelijk besluit heeft genomen om zijn tanende macht te herstellen. Kunnen aartsvijanden een andere lotsbestemming krijgen dan enkel de dood?

Haat en liefde
In De erfwachter staat eigenlijk één ding centraal en dat is de haat-liefderelatie tussen Kay en Lameira. Atalanta Nèhmoura laat dit op een natuurlijke manier ontstaan doordat je afwisselend de gedachtegang van beide hoofdpersonages volgt. In het begin is vooral Lameira aan het woord en leer je haar ook goed kennen. Doordat het leven van Lameira grondig door elkaar geschud wordt en ze al snel oog in oog komt te staan met de soldaten van de God-Keizer is de verwarring, maar vooral de woede die in haar opborrelt realistisch omschreven. Je zou zo mee willen helpen om Athar te wreken. Kay is de verpersoonlijking van alles dat haar leven verwoestte, maar tegelijkertijd vindt ze hem ook intrigerend.

De erfwachter brengt geloofwaardige en sterke personages tot leven in een goed omschreven setting en een leuke verhaallijn.

Kay komt in de eerste helft eigenlijk vrij weinig aan bod, net als zijn bikkelharde opleiding tot Aisor. Dit is op zich wel een beetje jammer, want je weet zo weinig over hem en zijn verleden. Later krijg je wel stukjes informatie toegeworpen als die interessant zijn voor het verloop van het verhaal en de levens van Kay en Lameira elkaar kruisen. Misschien had een uitgebreidere beschrijving van Kays opleiding toch een meerwaarde kunnen zijn. In de tweede helft krijgt Kay een belangrijkere rol toebedeeld en komt hij ook meer aan bod, waardoor je hem beter leert kennen. Vanaf dat moment is de haat-liefdeverhouding tussen Kay en Lameira bijna even belangrijk als de rest van de verhaallijn die hen verbindt. Het blijft wel subtiel en echt heel erg sentimenteel wordt het niet, maar het is wel duidelijk dat er iets speelt tussen hen.

Vluchtige magie
In veel fantasyboeken is het magisch element vaak behoorlijk tastbaar aanwezig in de levens van de personages. Nèhmoura heeft ervoor gekozen om die magie een subtieler karakter te geven, waardoor die voor veel personages iets vluchtigs krijgt. Veel van de magie is onzichtbaar of heeft te maken met meditatie en dat is voor de schaduwkrijgers enorm belangrijk, al weet niet iedereen dat nog. Door deze iets andere aanpak krijgt de hele wereld die Nèhmoura schept een andere dimensie: magie is namelijk niet zomaar te gebruiken en is ook niet noodzakelijk inherent aan een bepaalde persoon of bloedlijn, je moet ervoor werken. Dat is best een leuke insteek.

De edelstenen zijn ook enorm belangrijk voor een groot deel van de magie in de wereld en de maan staat centraal in de religie in Aranon. De edelstenen zijn zo ongeveer het enige tastbare, magische element in heel het verhaal en ze zijn ook mooi geïntegreerd in de wereld van Nèhmoura. De combinatie van de edelstenen, magie en haat-liefdeverhouding tussen de hoofdpersonages geeft het hele boek een meeslepend karakter, waardoor je graag verder leest. De verschillende elementen zijn goed opgebouwd en ook de schrijfstijl van Nèhmoura is erg toegankelijk voor de lezer. De beleving is dan ook intenser en het is ook makkelijker om je te kunnen inleven in de verschillende personages.

Conclusie
De erfwachter brengt geloofwaardige en sterke personages tot leven in een goed omschreven setting en een leuke verhaallijn. Vooral de toegankelijke schrijfstijl van Atalanta Nèhmoura maakt het boek tot een meeslepend verhaal dat je niet zomaar aan de kant legt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here