Welkom terug bij een nieuwe recensie over een Elfen strip. Het is een tijd geleden dat ik mijn hand wist te leggen op wat strips en tijd had om deze te lezen. Dit keer gaan we verder in strip nummer drie: Witte elf, zwart hart. Hierin volgen we de witte elf Fall en zijn jacht op een witte draak. Deze jacht zal jaren duren en Fall meer kosten dan alleen tijd. Want Fall is het profetie kind dat verwoesting zal brengen naar de Witte elfen. Zal hij zijn jacht kunnen voltooien en zijn lot kunnen ontsnappen?
Lees ook onze recensies van Elfen 1 en Elfen 2.
Het verhaal
In deze derde strip volgen we weer een ander ras elfen: De witte elfen. Een eeuwenoud elfenras dat zich ziet als de behoeders van alle kennis en de wereld zelf. Ze leggen zich toe op het beschermen van alles dat ooit zal verdwijnen. Zowel kennis als materialistische dingen als kunst, wapens en levende dieren. Ze leven ver weg op hun eigen eilanden archipel en hebben nauwelijks contact met mensen, andere elfenrassen en dwergen.Â
Als de Witte elfen horen dat er een witte draak door de wereld raast, sturen zij hun beste spoorzoeker en diens leerling. Fall is een jonge elf die de fijne kneepjes van het vak al goed onder de knie heeft. Al gauw redt Fall samen met zijn leermeester een aantal mensen van orks. Als hij dan ook nog een baby helpt bevallen, mag Fall de naam kiezen, uit dankbaarheid. Hij noemt de baby Alornell. Vele jaren gaan voorbij en Fall en zijn leermeester komen steeds dichter bij de Witte draak in de buurt en weten zelfs voor een poosje hem echt op de hielen te zitten.
Dan stuitten ze op een mensenkamp. Hierin is Alornell met zijn vader te vinden. Er zijn inmiddels al zestien jaar voorbij waardoor Alornell een heuse jongen is geworden. Na een broederlijk gesprek vallen orken opnieuw aan. Ze worden afgeslacht, maar dat gaat met een hoge prijs. De vader van Alornell sneuvelt waardoor hij niemand meer heeft. Vastbesloten om met Fall mee te gaan, wordt hij afgewezen door de elfen. Hun zaken zijn niet de zaken van mensen. Falls leermeester is flink gewond geraakt en besluit terug te keren naar de eilanden van de Witte elfen.
Fall zet zijn zoektocht naar de draak voort en komt er al snel achter dat hij gevolgd wordt door Alornell. Samen zetten ze de zoektocht voort en gaan er weer jaren voorbij. Jaren waarbij Alornell onderwezen wordt in de wegen van de elfen en waar Fall een zwak krijgt voor het menselijke ras. Maar wat Fall niet weet is dat hij bij zijn geboorte behoorde tot een profetie die dood en vernietiging zal brengen naar de Witte elfen. Kan hij zijn lot ontsnappen? Is de vriendschap met Alornell zijn redding of juist zijn ondergang?
Arrogantie, Witte elfen en vernietiging
Deze strip speelt heel erg met de natuurlijke arrogantie van de witte elfen. Zij zijn de superieure macht en hoeden de wereld. Maar door dit hoeden houden ze juist angstvallig alle andere rassen ver weg van hun eilanden. De mensen zijn hierdoor de Witte elfen gaan zien als arrogante kwasten die vast wel iets hebben wat waard is om te plunderen. En dus zoeken bepaalde mensen een weg naar de eilanden van de elfen.Â
Fall leert van zijn leermeester wat het betekend om een witte elf te zijn. En tegelijk wordt er gespeeld met het feit dat de mensheid een destructief volk is dat alleen maar consumeert, vecht en vernietigd. Wat is een mensenleven nou naast een elfenleven? Dit is een centraal thema dat eigenlijk in alle elfenstrips tot nu toe geworteld is. De mensheid doet wat het moet doen en de elfen, terughoudend als ze zijn, proberen hen op afstand te houden. Lastig, want de natuurlijke drang van de mens is om te vernietigen. Al dat ze niet begrijpen wordt overwonnen. Eigenlijk net als in het echte leven.Â
Toch is dit contrast zeer mooi in de strips vormgegeven. De elfen hoeden alles dat leeft aan flora en fauna, maar geven niet om de levens van mensen, dwergen en orks. En soms zelfs niet om andere elfenstammen. Zo angstvallig zijn de witte elfen dat ze onherroepelijk het heil over zich afroepen. Een groep piraten weet door de vriendschap van Fall de eilanden te vinden. Met alle gevolgen van dien. Niet alleen stond de jacht op de witte draak centraal, ook de beloofde vernietiging die Fall zou brengen is een terugkerend thema.Â
Conclusie
Witte elf, zwart hart is een boeiende strip die de wereld van Arran weer wat groter maakt. Omdat we voor het grootste gedeelte maar twee witte elfen volgen vind ik dat de wereldbouw van hun cultuur wat te wensen overlaat. Maar wat we krijgen is top en smaakt absoluut naar meer. Ik denk dat de Witte elfen tot nu toe mijn favorieten zijn.Â
De strip zit weer uitstekend in elkaar met mooie platen van de hand van Bileau. Dat is iemand die nog vaker terug gaat komen en veel werkt aan de strips met Peru. Zo heeft ieder ras een eigen schrijver en teken duo. Vooral de vechtscènes zijn mooi ingekleurd en vormgegeven.Â
