The Black Panther is dead. Long live the Black Panther! Om even de olifant in de kamer uit de weg te ruimen: Chadwick Boseman, de jonge acteur die velen leerden kennen als acteur door zijn vertolking James Brown in Get on Up en die wereldwijde liefde en roem kreeg door zijn rol als Black Panther, is helaas in 2020 overleden. Ons ontnomen door een vreselijke ziekte, die hij in stilte onderging. Dit vormde natuurlijk een probleem voor Marvel Studios en de Black Panther films. Gelukkig heeft regisseur Ryan Coogler, samen met Kevin Feige, daar een oplossing voor kunnen vinden…
Openen doen we zoals gewoonlijk met het typische logo van Marvel Studios. Na de ode aan Stan Lee, zetten ze dit keer nog een gevallen held in de verf, uiteraard Boseman. De beelden vormen meteen een korte best-of en tegelijk een herinnering aan de vorige films. Pakkend. Je kon een speld horen vallen in de zaal, zo stil was het.
In de eerste scène wordt uiteraard zijn dood verwerkt. Alles gebeurt echter buiten beeld en in plaats daarvan wordt er gefocust op degenen die er het meest door worden beïnvloed: zijn moeder Ramonda en jongere zusje Shuri. Wakanda is voor altijd anders. Geen Black Panther en ook geen Hartvormig Kruid meer om een Black Panther te maken, na de gebeurtenissen van de vorige film.
Het zegt veel over hoe krachtig en emotioneel geladen deze film is dat het grote eindgevecht in feite het zwakste moment is van de hele film.
Met vibranium als inzet, ontstaat er een politiek spel en oorlogsvoering tussen de Verenigde Staten, Wakanda en Talokan, de bevolking die in de zee woont waar plots vibranium ontdekt wordt buiten Wakanda. Shuri slaat de handen in elkaar met speciaal agent Everett Ross (Martin Freeman) en Riri Williams / Ironheart (Dominique Thorpe) om Wakanda te beschermen en om Namor (koning-god van Talokan) te weerhouden van de vernietiging van de bovenwereld.
Tussendoor wordt er uiteraard ook stilgestaan bij het rouwproces van Shuri en Ramonda om koning T’Challa. En net daar blinkt deze film in uit, en al zeker Ramonda (Angela Bassett). De actrice zet hier de rol van haar leven neer, en dit komt uit de mond van iemand die haar niet minder dan geweldige vertolking van Tina Turner al heeft gezien. Shuri verandert van een jonge tiener naar een personage de naam koningin waardig, zonder te verloochenen wie ze is. Jong geweld Riri Williams toont ons een glimp van haar grofgebekte Ironheart, wiens serie ergens volgend jaar zou moeten verschijnen.
Het zegt veel over hoe krachtig en emotioneel geladen deze film is als ik moet zeggen dat, in een superheldenfilm nota bene, het grote eindgevecht in feite het zwakste moment is van de hele film. Ook al zit die geweldig in elkaar, het lijkt wat slapjes en emotieloos na twee uur sterk verhaal.
Ten slotte wil ik nog even de soundtrack aanhalen: deze was internationaal en geweldig. Op het laatste nummer na, dat van Rihanna tijdens de credits, paste alles als gegoten.
