Toen mij een paar weken geleden de kans werd geboden om in Londen naar het toneelstuk van Harry Potter and the Cursed Child te gaan, was ik meteen enthousiast! Ja, oké, ik moest er flink wat geld voor neertellen (het reisje naar Londen nog niet meegerekend) en echt heel enthousiast over het verhaal van The Cursed Child was ik niet, maar hé, het is wel Harry Potter. Aangezien kaartjes niet heel makkelijk verkrijgbaar zijn en het voor mij toch een beetje als een once in a lifetime opportunity voelde, kon ik deze mogelijkheid dus absoluut niet aan me voorbij laten gaan. Maar wat vond ik nou van dit dubieuze vervolg op de Harry Potter-serie? Je leest het hieronder!

Het verhaal

De meesten van ons zullen het verhaal van Harry Potter and the Cursed Child inmiddels wel kennen. Zelf heb ik het boek direct bij verschijnen in het Engels gekocht en gelezen, en eerlijk gezegd viel het me een beetje tegen. Niet omdat het in scriptvorm is geschreven, maar eerder omdat het verhaal wat geforceerd en ongeloofwaardig voelde. Geen zorgen, ik zal niet spoileren, maar het verhaal speelt zich negentien jaar na de afsluiting van de oorspronkelijke serie af en vertelt over Harry’s jongste zoon Albus, die het zwaar heeft met de familie-erfenis waar hij nooit om gevraagd heeft. Wanneer Albus aan zijn tijd op Zweinstein begint, blijkt echter dat de gebeurtenissen van negentien jaar geleden toch nog niet helemaal in het verleden liggen…

Het Palace Theatre

Aangezien het toneelstuk in totaal bijna vijfenhalf uur duurt, hebben de makers van het stuk besloten om het in tweeën te splitsen. Zelf ging ik op een zondag en dat betekende dat Part One ’s middags draaide en Part Two ’s avonds. In de tussentijd heb je dan een paar uur de tijd om even wat te eten en nog wat te winkelen (om even in de sfeer te blijven: The Forbidden Planet, House of MinaLima, The Noble Collection en House of Spells zijn echte aanraders op een paar minuten loopafstand van het theater!).

Het Palace Theatre zelf, waar het toneelstuk speelt, is overigens ook echt een pareltje. Het stamt uit 1891 en is van binnen al net zo mooi als van buiten. Wel iets om rekening mee te houden: je kunt duidelijk merken dat het gebouwd is op de lengte van mensen van honderd jaar geleden. Reken er maar op dat je als lange Hollander met je knieën klem zit tegen de stoel voor je. Dit zorgt er ook voor dat je eigenlijk altijd wel tegen een achterhoofd zit aan te kijken, aangezien de stoelen net iets te dicht op elkaar zijn geplaatst. Maar gelukkig biedt het toneelstuk meer dan genoeg afleiding!

Het toneelstuk

En dan het toneelstuk zelf. Tsja, ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat tijdens de show zo’n beetje ál mijn bezwaren over het script verdwenen. Wat een geweldig toneelstuk was het! Álles klopte gewoon, van de casting tot de props, van de bewegende trappen in Zweinstein tot het heerlijke Harry Potter-sfeertje. De acteurs leken perfect gecast te zijn voor hun rol. Jamie Ballard speelde een perfecte Harry en ook Susie Trayling, die Ginny speelde, was niet van echt te onderscheiden. De jongere personages kenden we natuurlijk nog niet van de films, maar Dominic Short deed het geweldig als Albus Potter, en Jonathan Case was gewoonweg geniaal in zijn rol als Scorpius Malfidus (yep, het zoontje van Draco!).

Het mooiste van het stuk is misschien wel dat het zo ontzettend herkenbaar is. Het verhaal is weliswaar helemaal nieuw en de acteurs zitten aan de beperkingen van het toneel vast, maar toch is het de makers gelukt om Zweinstein voor je ogen tot leven te wekken, met docenten en al. Ik weet niet hoe ze het gedaan hebben, maar de stemmen van de acteurs die professor Anderling, professor Sneep en professor Omber speelden, waren vrijwel identiek aan de stemmen in de films.

Magische special effects

En dan de special effects… Je zou het haast niet denken, maar op het toneel is blijkbaar bijna evenveel mogelijk als in de films. Ik heb zwevende mensen gezien, stoelen die voorbij kwamen vliegen, levensechte toverspreuken, mensen die van gedaante veranderden en prachtige dementors die me de stuipen op het lijf joegen. Op een gegeven moment heb ik zelfs twee personages over het podium zien zwémmen! En dan vergeet ik ongetwijfeld nog meer dan de helft. Ik heb werkelijk waar vijfenhalf uur met open mond toe zitten kijken, en ben spontaan al mijn bezwaren tegen het script vergeten. Wat een geweldig toneelstuk is dit. Mocht je ooit de mogelijkheid hebben om erheen te gaan, twijfel dan niet langer. Dit worden de beste vijf uur van je leven.

Voor iedereen die nieuwsgierig is naar meer, hieronder wat beelden uit de Australische versie van het stuk (dat weliswaar net even anders is, maar volgens mij minstens even leuk!):

Avatar
Marije behoort tot de Harry Potter-generatie en het is daarom ook niet gek dat de boeken over de tovenaarsleerling, die meteen haar eerste kennismaking met de wereld van fantasy waren, nog steeds haar lievelingsboeken zijn. Ondertussen heeft ze de rest van de fantasywereld ook ontdekt. Ze is dol op het lezen van young adult-boeken, dystopische verhalen, epische fantasy en eigenlijk alle kinderboeken waar ook maar een beetje magie in voorkomt.

1 REACTIE

  1. Ik heb toevallig vorige maand kaarten gekocht voor de voorstellingen op 9 mei. Ik ben erg benieuwd, vooral na deze positieve reactie. En bedankt voor de tips wat ik tussen de voorstellingen door kan gaan doen. 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here