De Maya-trilogie zijn drie novelles die aanvankelijk als e-books zijn verschenen, maar vorig jaar gebundeld zijn in één paperback. In alle drie de verhalen speelt Maya de hoofdrol: een achttienjarig meisje dat aan de Tijdreisfaculteit studeert en van daaruit avonturen beleeft in zowel het verleden als de toekomst.
In het eerste deel, Race door de tijd, gaat Maya voor het eerst naar de magische academie. De hoofdstukken zijn kort en nemen je vlug mee door het eerste jaar, tot ze zich bij de Tijdreisfaculteit mag aansluiten. Er is net een nieuwe machine ontwikkeld, waarbij er gezocht wordt naar vrijwilligers (studenten) die de machine willen testen en daarvoor wel hun leven willen wagen.
Nadat Maya eens met een jongen uitgaat, voelt een vriend van haar zich zo gekrenkt dat hij zich aanmeldt als vrijwilliger. Er wordt niet echt tijd genomen om hun vriendschap uit te diepen – Maya lijkt zich juist aan hem te ergeren – maar als ze hem achternagaat omdat het misloopt met haar date en die zich als een hork gedraagt, lijkt ze ineens toch gevoelens voor hem te krijgen. Ze moet Arne zien te vinden in Dorestad.
Laat ik vooropstellen dat de auteur de omgeving mooi en sfeervol weet te omschrijven. Het is duidelijk dat er goed onderzoek is gedaan. Maar deze start voelde wel heel erg over-de-top dramatisch. Wanhopig een tijdmachine instappen omdat je liefje wat interesse in iemand anders toont? Natuurlijk, het zijn tieners. Die doen impulsieve dingen. Maar Arne wordt niet neergezet als impulsief en de twee Magisters die hem begeleiden ook niet.
Sowieso vind ik het vreemd dat er vrijwilligers gezocht worden en er verder geen enkele begeleiding lijkt te zijn, behalve “kijken of de tijdmachine werkt”. Afijn, het zorgde ervoor dat ik me meteen behoorlijk aan de personages ergerde en dat was jammer. Hun band was onvoldoende uitgediept om echt mee te kunnen voelen – Maya is zo onderhand bereid om te sterven voor Arne, puur en alleen omdat haar eenmalige date hem gekwetst heeft. Als je je daar eenmaal een beetje overheen kunt zetten volgt er best een spannend verhaal waarin Maya moeilijke obstakels moet overwinnen.
In het daaropvolgende Gevangene van de tijd zijn Maya en Arne weer teruggekeerd naar het heden. Al snel wordt Maya uitgenodigd voor een nieuwe missie: ze mag naar de toekomst, haar grote droom. De date uit boek 1, Knut, bedient inmiddels de tijdmachine en is nog zo pissig over zijn afwijzing dat hij haar naar een andere tijd stuurt én er achterna reist om haar te vermoorden. Ja, echt. Eén afwijzing is voor hem genoeg om zijn hele, zeer veelbelovende, carrière weg te gooien voor wraak. (En blijkbaar was haar in een andere tijd laten ronddwalen niet genoeg). Dit voelde nóg ongeloofwaardiger dan het eerste boek.
Maya voelt aan wat Knut van plan is, vlucht weg en komt dan in het door de jungle overgroeide Europa in een strijd terecht tussen ‘het Noordland’ en ‘het Zuidland’. Arne moet zijn vriendin natuurlijk redden, dus die komt ook achter haar aan, en weer zijn de twee geliefden van elkaar gescheiden en moeten ze elkaar terugvinden. Gelukkig komt Arne vrij makkelijk weer aanwaaien en volgen we verder niet een soortgelijk plot als in het eerste deel. Deze tweede novelle eindigt heel open. De grote strijd tussen Noord en Zuid blijft voortduren en dat is dan ook waar de derde novelle op focust.
In Tijdstrijd nemen Maya en Arne een belangrijke rol in de oorlog in door alle kennis van het verleden. Dit verhaal bestaat vooral uit heel veel overleg en plannen smeden, waardoor de vaart uit het verhaal raakt. Wat dat betreft is het meer een oorlogsverhaal over strategie dan echt een meeslepend avonturenverhaal, waarbij ik me afvraag in hoeverre het bij de doelgroep van jongvolwassenen zal aansluiten. Mij wist het helaas onvoldoende te boeien en het einde voelde, na alle voorbereidingen, ook een beetje vluchtig. Van de drie novelles, vond ik de eerste het sterkste.
Conclusie
De Maya-trilogie van een Hay van den Munckhof is een tijdreisavontuur waarin vooral de eerste twee delen lekker avontuurlijk zijn en het laatste deel meer om oorlogsstrategie draait. Ondanks de vlotte schrijfstijl wisten de novelles me niet echt te pakken, wat met name kwam door de wat oppervlakkige personages die niet altijd even geloofwaardig handelden. Wel kreeg ik de indruk dat de auteur er plezier in schept om veel research te doen en zijn wereld zo geloofwaardig mogelijk over te brengen. Dit is zeker gelukt, het was jammer dat de personages daarbij achterbleven.
