Een zwaard van zwart staal – Alex Marshall

0
425

Een Kroon voor Koud Zilver beloofde het al, het zou geen pretje worden voor de personages in het tweede boek. Het verhaal eindigde met een knal en zette alles op zijn kop. Want de eerste slag om de Ster is dan intussen wel geleverd, maar als de rook optrekt, is het duidelijk dat niet alleen de enorme Poort in het midden van het slagveld nieuw is in de wereld. Na zo’n vijfhonderd jaar is het Verdronken Koninkrijk niet meer zo verdronken en daarmee krijgen ook de monsterlijke geheimen die het eiland herbergde de vrije teugel. Niemand is zijn leven meer zeker en doetjes kunnen beter hun biezen pakken.

Intussen moeten de leiders van de Kobaltcompagnie een reeks beslissingen nemen die de hele loop van hun campagne kunnen veranderen en die hoogstwaarschijnlijk de levens van hun manschappen nog meer in gevaar zullen brengen. De kaarten zijn geschud en liggen op tafel, of ligt er nog meer om de hoek? Kunnen de personages hun eigen dromen en ambities opzij zetten om de nieuwe dreiging het hoofd te bieden? Of blijven ze volharden in hun koppigheid en kunnen ze enkel hopen dat de Ster nog bestaat aan het einde van hun campagne?

Klerezooi
Bij Een Kroon voor Koud Zilver was het al vanaf het begin duidelijk dat het boek een enorme bron van details zou herbergen en dat gevoel is niet minder bij Een Zwaard van Zwart Staal. De omvang heeft daar natuurlijk veel mee te maken, maar ook de rest van het boek ademt gewoon epische fantasy. Zodra je begint te lezen brengt Marshall je terug naar de wereld van de Ster door zijn bijzondere beschrijvingen van de omgeving en de gedachtegangen van de verschillende personages.

Zodra je begint te lezen brengt Marshall je terug naar de wereld van de Ster door zijn bijzondere beschrijvingen van de omgeving en de gedachtegangen van de verschillende personages.

Het verhaal pikt de draad terug op enkele dagen na de allesvernietigende strijd van de Kobaltcompagnie tegen de Imperialisten en de daaropvolgende uitbarsting van duistere magie die de nieuwe Poort creëerde. Velen zijn gesneuveld aan beide zijden en ook de gewonden zijn in grote getalen aanwezig. Net zoals in deel één van de trilogie wisselt ook hier het perspectief tussen de verschillende personages. Ji-hyeon heeft gedeeld in de verwondingen en de slapeloze nachten beginnen te wegen. Zosia wilde wraak voor het bloedbad in Kypck, maar heeft niet het bevredigende gevoel dat ze haar geliefde en haar dorp heeft gewroken, dankzij die hele “klerezooi” die de Gloeiende Keten veroorzaakt heeft. Maroto zit vast op Jex Toth en moet zich maar behelpen, terwijl zijn overgebleven gezellen Poerna en Van Puffelen in het kamp op zoek zijn naar mogelijkheden om die idioot van een Maroto te gaan zoeken. Sullen rouwt om zijn grootvader, maar zijn gevoelens voor Ji-hyeon spelen ook nog door zijn hoofd.

De nasleep van de slag is op z’n zachts gezegd een klerezooi, om de woorden van Marshall te gebruiken. Waar iedereen op het einde van Een Kroon voor Koud Zilver een gemeenschappelijk doel had gevonden, is daar aan het begin van Een Zwaard van Zwart Staal niet veel meer van over. De doelen van de verschillende personages liggen ver uit elkaar, bij de ene wat letterlijker dan bij de andere, en dat zorgt voor een hoop onderlinge spanningen. De nadruk ligt dus niet meer zozeer op rauwe actie, maar eerder op de mentale strijd die vele van de oude en jonge garde met zichzelf voeren. Hoe moet het nu verder? Wat met de Gloeiende Keten en het Verdronken Koninkrijk? Waar moeten ze hun prioriteiten leggen: wraak of het lot van de Ster? Het is dus een groot rommeltje in het kamp van de Kobaltcompagnie en toch krijg je niet het gevoel dat het saai is. Ze zijn alles nog bij elkaar aan het rapen, maar Marshall weet dit met zoveel flair over te brengen dat elk gesprek tussen de personages en de innerlijke gedachtegangen de personages nog meer diepgang geven. Er zitten lange zinnen en omschrijvingen tussen en toch loopt het verhaal vlot van het ene element naar het andere, zodat het verhaal voldoende vaart blijft behouden.

Keuzestrijd
Door die hele rotzooi die de Gloeiende Keten veroorzaakt heeft, moeten alle personages een hoop keuzes maken. Ji-hyeon probeert om haar leger bij elkaar te houden en dus ook haar onderbevelhebbers in het gareel te houden, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zosia bezorgt haar de ene kopzorg na de andere, waardoor ze moet kiezen hoe ze de oude generaal moet aanpakken. Intussen zit het Imperium ook niet stil en komen er versterkingen aan die Ji-hyeon ook op de een of andere manier moet aanpakken. Doorheen het eerste deel van het boek moet Ji-hyeon dus al een hoop keuzes maken die enorm veel impact kunnen hebben. Dit leidt uiteindelijk halverwege in het boek tot een behoorlijk gevecht tussen het nieuwe Imperialistische regiment en de Kobaltcompagnie met een bijzonder element ertussen gegooid dankzij de Heks Grisling op vraag van Ji-hyeon. Al was dat niet helemaal zoals ze verwacht had dat het zou lopen.

Dit maakt vooral duidelijk dat een wil van staal nog belangrijker is in Een Zwaard van Zwart Staal dan enkel het instrument zelf. Het komische is er wel iets meer uitgegaan, omdat de hele dreiging en de zwartheid van oorlog de overhand krijgen. De grappigste personages uit deel één waren Maroto en zijn gezelschap en dat is ook hier nog wel het geval. Ook zij moeten nog keuzes maken, al gaat het bij Van Puffelen eerder om triviale dingen die hij op zo’n belachelijke manier uitvoert dat het uiteindelijk lachen om zijn idiotie is. Ook bij Sullen krijg je nog wel een lach om je lippen af en toe. Op sommige momenten is hij zo wereldvreemd dat zijn manier van denken bijna schattig is en in de context is dat zo vreemd dat het grappig wordt. De laatste strijd is in Een Zwaard van Zwart Staal nog niet gestreden en hij zal ook niet beslecht worden met enkel een zwaard in de hand. Verlossing is nog niet nabij en het allesbepalende derde deel in de trilogie is een boek om naar uit te kijken, want alle wegen leiden nu eenmaal naar oorlog.

Conclusie
Een Zwaard van Zwart Staal weet opnieuw de wereld van de Ster tot leven te brengen en de lezer te boeien met niet alleen bloederige actie, maar ook met diepgaande gesprekken en ongelooflijke details. Marshall slaagt erin om de puzzel uit Een Kroon voor Koud Zilver te laten groeien tot een episch spektakel in verschillende vormen dat zijn climax ongetwijfeld zal bereiken in het laatste deel van de trilogie!

[product_page sku=”9789024574087″]

Een zwaard van zwart staal
Alex Marshall
Luitingh Sijthoff
RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering
Joke leerde de rijke fantasy-wereld kennen via Harry Potter, maar werd verliefd op de wereld in Eragon van Christopher Paolini. Hoewel ze een voorliefde heeft voor epische en historische fantasy, geniet ze ook enorm van leuke Young Adults met een mythologische toets of Urban fantasy. Dit heeft geleidt tot een gevarieerde collectie fantasy-boeken met enkele favorieten van Sarah J. Maas, Cassandra Clare en Marion Bradley.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.