De ridder die niet wilde vechten – Helen en Thomas Docherty

0
47

Omslag De ridder die niet wilde vechten

Leo is een vriendelijke en edele ridder die niet van vechten houdt. Dat laat hij aan de andere ridders over. Hij zit liever op z’n dooie gemak ergens een boekje te lezen. Zijn vader en moeder vinden dat maar niets, een ridder hoort volgens hen te vechten. Wanneer ze in een tijdschrift lezen dat er een drakentemmer gezocht wordt, sturen ze Leo erop af. Hij heeft er geen zin in, maar zijn ouders zijn vastbesloten. Met een splinternieuw schild en zwaard gaat Leo met zijn trouwe paard Grijsje daarom toch maar op drakenjacht.

Onderweg komt hij een aantal gevaarlijke en angstaanjagende wezens tegen die met hem willen vechten. Leo is niet bang, maar heeft gewoon geen zin om te vechten, dus lost hij het op geheel eigen en originele wijze op. Uiteindelijk bereikt hij het dorpje waar de draak voor overlast zorgt. Zal hij ook de draak kunnen verslaan zonder te vechten?

De ridder die niet wilde vechten valt direct op door de mooie en kleurrijke cover. Hierop is een grote oranje draak te zien met een kleine ridder die op de kop van de draak staat. De ridder ziet er vrolijk uit en draagt een stapel boeken. Als het boek opengeslagen wordt is er een mooie, gedetailleerde wit/paarse illustratie te zien voordat het verhaal begint. Ook aan het einde van het boek is deze afbeelding te vinden. Het hele boek ziet er verzorgd en uitnodigend uit van cover tot achterflap.

Prachtige illustraties, een lust voor het oog
Op de eerste pagina wordt ridder Leo voorgesteld. Op de paginagrote illustratie is te zien dat er een vriendelijk kijkende muis in harnas op een tak van een boom zit te lezen. Onderaan de boom staat een paard, met in een zadeltas nog meer boeken. In de verte zijn allerlei andere ridders aan het vechten. Een prachtige illustratie die zowel overzichtelijk als gedetailleerd is. En die beter dan duizend woorden het basisverhaal neerzet en de sfeer weergeeft.

Het hele boek is op deze wijze mooi en veelzeggend geïllustreerd, soms met illustraties over één of twee pagina’s. Andere keren zijn het een aantal kleine afbeeldingen die stappen van het verhaal laten zien. Aan de hand van de illustraties hoeft de kleine lezer niet zelf te kunnen lezen om het verhaal te kunnen volgen of om het na te vertellen. De afbeeldingen vertellen ook zonder woorden wat er gebeurt. Ook staat er genoeg op om alleen of met iemand die voorleest nog van alles te ontdekken. Zo staat er bijvoorbeeld op de ontbijttafel een pak ridderflakes.

De wezens die ridder Leo tegenkomt zijn indrukwekkend, maar niet eng, en laten in hun lichaamstaal precies zien wat er ook verteld wordt. Zo is er een griffioen die eerst heel stoer doet en later belangstellend naar Leo luistert. Ook de ontmoeting met de draak en de thuiskomst van Leo zijn een genot om naar te kijken. Vooral de allerlaatste illustratie waarop alle personages samen staan en met z’n allen aan het lezen zijn is heel mooi.

Eenvoudig verhaal
Het verhaal is eenvoudig en makkelijk te volgen, zeker samen met de illustraties. Leo is een ridder die van lezen houdt, zelfs aan de ontbijttafel zit hij met z’n neus in de boeken. Zijn ouders vinden dat een ridder hoort te vechten en denken dat Leo het vast wel leuk zal vinden om een draak te gaan temmen. Leo kan niet anders als gehoorzamen en pakt z’n spullen om op reis te gaan. Hij maakt een stapel boterhammen klaar voor onderweg en pakt een stapel boeken in (hij kan natuurlijk niet zonder z’n boeken). En juist de boeken die zo bij hem passen zorgen ervoor dat hij kan reizen zonder te hoeven vechten met de griffioen en de trol die hij onderweg tegenkomt. Zelf de chagrijnige draak die niet zit te wachten op “weer zo’n vervelende ridder” krijgt hij onder de duim. Tot grote vreugde van iedereen die in de buurt woont van de draak weet Leo zelfs voor elkaar te krijgen dat de draak de rommel die hij gemaakt heeft opruimt.

Het verhaal is eenvoudig, krachtig en zo nu en dan grappig. Alles gaat Leo makkelijk en vanzelf af, het had net een beetje spanning gegeven wanneer de draak iets meer geprotesteerd had. Dan was de jonge lezer vast nog iets meer van Leo en van de draak onder de indruk geweest. In ieder geval is Leo een held en dat is hij door gewoon zichzelf te zijn en dat is een mooie boodschap. Net als het feit dat in het boek op speelse wijze naar voren komt hoe belangrijk lezen is.

 

RECENSIEOVERZICHT
Conclusie
Vorig artikelFantasy in de voorjaarsbrochures van 2017
Volgend artikelDe Castlefest kronieken 2: De dood waart rond – Tim Lommerse
Connie is altijd al een enthousiaste lezer geweest, als kind ging ze minstens 1 keer in de week naar de bibliotheek om nieuwe boeken te halen. Ze leest bijna alle genres maar heeft vooral aan fantasy haar hart verloren. Door haar kinderen leerde ze de Young Adult fantasy kennen die ze nu naast de volwassen boeken graag leest. In haar boekenkast staan veel fantasyboeken waarvan minstens de helft van Nederlandse auteurs is. Vaak gesigneerd omdat ze samen met Jeroen (haar man) graag naar fantasyfestivals gaat en daar bijna altijd wel één of meer boeken koopt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here