Brian Staveley: ik wilde mijn kinderen opvoeden als ninja’s

0
7

Na meer dan een decennium voor de klas als docent literatuur, filosofie, geschiedenis én religie, begon Brian Staveley met het schrijven van epische fantasy. Zijn eerste boek, Het Bloed van de Keizer, won vorig jaar de David Gemmell Morningstar Award en de Reddit Stabby voor beste debuut. In januari verscheen deel twee, Het Vuur van de Keizer. Reden genoeg om de auteur uit te horen.

Je hebt de David Gemmell Morningstar Award gewonnen voor beste debuut. Hoe voelt dat?
Het voelt geweldig! Veel schrijvers die op de shortlist stonden van de Legend Award – en in het bijzonder Joe Abercrombie – zijn literaire helden van mij, schrijvers die echt de fundamentele basis van mijn ideeën vorm hebben gegeven.
Zij lieten mij zien wat je allemaal kunt bereiken met het genre. Voor de shortlist van de Morningstar
geldt hetzelfde. Die stond bomvol met auteurs die ik echt ben gaan bewonderen. Vooral Kameron Hurley en Sebastien De Castell. Om Het Bloed van de Keizer in dat gezelschap te zien, was al spannend genoeg. En ik moet zeggen dat het beeldje ook erg tof is: een zwaardvechter in zijn blote bast met twee zwaarden in de hand. Die bewaakt nu mijn whiskycollectie.

In je boeken komen grote thema’s voorbij. Wat is de essentie van deel twee?
Het is grappig dat je dat vraagt. Elke keer dacht ik dat ik schreef over een centraal thema, om er vervolgens achter te komen, als het boek af was, dat ik over iets heel anders had geschreven. In boek twee was het idee om te schrijven over falen, en de gevolgen daarvan.
Maar toen ik mijn eerste versie nog eens nalas, kwam ik erachter dat ik 650 pagina’s (732 in het Nederlands) had geschreven over opoffering. Elk personage in het boek wordt gedwongen om compromissen te sluiten, keiharde en pijnlijke compromissen. Maar daardoor leren ze ook meer over zichzelf, over hun vrienden, en hun familie. Hoewel zelfkennis behoorlijk overschat is.

Copyright foto: Laura Swoyer

De drie hoofdrolspelers hebben een zware jeugd achter de rug dankzij de harde opleiding van hun vader. Zou jij het anders hebben aangepakt als vader, gezien de omstandigheden?
Goede vraag! Toen ik een stuk jonger was, een jaar of twintig, stelde ik me altijd voor dat ik mijn kinderen van jongs af zou trainen in alles wat je maar kunt bedenken. Ik dacht dat het wel tof zou zijn om kleine ninja’s/artiesten/wiskundegenieën op te voeden. Wat natuurlijk idioot is. Ik ben een groot deel van mijn volwassen leven docent geweest, een baan waarbij ik in contact kwam met duizenden kinderen, en daar kwam ik erachter dat ik maar drie dingen wil van mijn zoon: dat hij hard werkt, dat hij aardig is, en dat hij nieuwsgierig blijft. Als er dan ook nog eens geen eeuwenoud ras van onsterfelijke wezens bezig is met een plan om hem te vermoorden, dan kan ik redelijk laks zijn met de opvoeding.

In boek twee is er meer aandacht voor de zus. Waarom die verschuiving?
Adara is een verhaal apart. In eerste instantie was het mijn bedoeling om haar net zoveel aandacht te geven als de twee broers in boek één. Maar het probleem was dat het boek daardoor te dik werd. Agenten en uitgeverijen staan niet echt te springen om aan de slag te gaan met het boek van een debutant van meer dan 200.000 woorden. Dus toen heb ik Adara compleet weggelaten uit het eerste
boek, met het plan me volledig op haar te richten in boek twee. Eenmaal verkocht, besefte ik echter dat dat niet ging werken. Ze moest echt in boek één zitten – hoe klein haar aandeel ook zou zijn – om de lezer voor te bereiden op wat zou komen. Ik had nog steeds te maken met restricties voor de  maximale lengte, dus ik heb zo veel mogelijk in die vijf hoofdstukken gestopt. Om maar aan te geven
dat ik vanaf dag een al bezig was met Adara. Ik ben ontzettend blij dat ze nu de aandacht krijgt die ze verdient.

Wat kunnen de lezers nog meer verwachten?
Zoals ik hierboven al aangaf, is Het Vuur van de Keizer een boek over opoffering. De personages krijgen het steeds moeilijker, niet makkelijker. En ik ben ervan overtuigd dat velen van jullie een aantal personages zullen haten tegen het einde van dit boek, tegen de verwachtingen in. Er is ook veel meer van de wereld te zien in dit boek. Het Bloed van de Keizer speelde zich maar op drie locaties af. In Vuur gaan de personages veel verder. O, en er is een nieuw perspectiefpersonage om naar uit
te kijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here