Zelfontdekking in Keltische sferen in De laatste ravendochter van Merel Godelieve

Boven het kleine dorpje Oonagh, Ierland, torent het magische kasteel Duncannon Castle uit. Erin is de laatste in een lange reeks baronessen die het landgoed heeft geërfd na het vroegtijdige overlijden van haar moeder. Ze doet haar best om het kasteel en landerijen zo goed mogelijk te beheren, maar het water staat haar aan de lippen. Een deal met Amerikaanse filmstudio moet haar een uitweg bieden om de kosten te kunnen blijven betalen, maar als ze een ander kasteel lijken te verkiezen dreigt Erin ook die laatste hoop te verliezen. Ze is echter tot veel bereid om de nalatenschap van haar moeder te beschermen.

Al jarenlang fluistert een stem Erin toe vanuit de vergeten kerker in Duncannon. Ze besluit om zich nogmaals te wenden tot de stem en als de eigenaar van het andere kasteel overleden blijkt te zijn, lijkt het lot Erin en Duncannon gunstig gezind. Tot de producenten bij haar langskomen en het in de nacht toch nog misloopt. Ze besluit in haar wanhoop om zich toch nog een laatste keer tot de stem te richten, maar de prijs is groot en ze zal de geheimen rond het kasteel en de duisternis in zichzelf onder ogen moeten komen.

Ierse mythologie

Merel Godelieve neemt ons mee op een reis door een stukje van de Ierse mythologie in haar boek De laatste Ravendochter. Wie voordien nog nooit van de Morrígan had gehoord of van de Keltische jaartelling zal na het lezen van dit boek zeker en vast een hoop geleerd hebben. Geen zorgen, het is zeker geen lesje geschiedenis, maar het verhaal is wel opgebouwd door gebruik te maken van verschillende elementen om de familiegeschiedenis van Erin meer vorm te geven. Bij ieder hoofdstukje vind je een puzzelstukje dat de je hebt begrijpen hoe de wereld van Erins familie er juist uitzit en ontdek je het gaandeweg met Erin zelf.

In combinatie met de opmaak van het boek ademt het geheel ook een echt Ierse sfeer uit en dat merk je als je doorheen het verhaal bladert. De beschrijvingen brengen de omgeving tot leven en geven je het idee dat je mee door het oud kasteel wandelt of de ruige Ierse wind voelt die het eiland kan teisteren.

Innerlijke duisternis

Het kader is dus geschept om je onder te dompelen in de moeilijkheden die Erin sinds haar kindertijd heeft moeten doorstaan om te overleven en haar thuis te beschermen. De ondersteunende personages, zoals haar oma, oudtante en vader, helpen hierbij omdat zij ieder op hun manier ook opofferingen hebben gemaakt voor de familie en het landgoed. Doordat je voornamelijk Erins perspectief volgt krijg je een goede inkijk op de impact die haar leven op haar heeft gehad.

Die innerlijk blik in combinatie met de achtergrond van de Morrígan leidt haar op een zoektocht naar zichzelf en zoals vaak het geval is bij geheimen zitten er daar enkele zeer duistere kantjes aan. Het is vooral duister vanwege de onwetendheid die ermee gepaard gaat. Moeten ontdekken dat je jarenlang dacht iemand te zijn die eigenlijk maar de helft over zichzelf en de familie wist, is zwaar en dat voel je in de manier waarop Erins gedachten zijn beschreven. Maar haar tocht om die familiale last te leren dragen en die innerlijke duisternis een plek te geven en toch een mooi leven te leiden laat je meeleven met haar.

Conclusie

Met De laatste Ravendochter stap je op een reis door de Ierse mythologie en Keltische gebruiken. Het hele boek ademt een Ierse sfeer uit, terwijl de tocht die Erin onderneemt om haar familielandgoed te redden en zichzelf te aanvaarden met alle verborgen duisternis je als lezer meeneemt, zonder de impact te verdoezelen die familiegeheimen kunnen hebben op een individu.

• Koop bij BOL.com