Sterke personages en dramatische wendingen in Het schaduwjaar van Kim Liggett

0
244

Tierney James groeit op in een samenleving waar vrouwen als kwade verleiders worden gezien. Ze krijgt te horen dat haar huid krachtige stoffen uitstoot die mannen gek maken van verlangen en vrouwen bezeten van jaloezie. Om ervoor te zorgen dat zij en de andere meisjes van haar leeftijd klaar zijn voor het huwelijk, en dus een bestaan waarbij het dienen van de man de hoogste prioriteit is, is er het genadejaar. In dit jaar worden de meisjes achtergelaten in de wildernis, waar ze moeten zien te overleven. Er wordt geloofd dat ze al hun woeste krachten zullen uitputten in dat vreselijke jaar en dat ze daarna terugkeren als makke schapen.

Tierney heeft keer op keer gezien hoe de meisjes uit haar dorp compleet getraumatiseerd terugkwamen na zo’n jaar. Elk jaar zag ze weer dat de groep kleiner was bij terugkomst dan bij vertrek. Tierney staat natuurlijk niet te springen om een jaar aan deze woeste krachten overgelaten te worden, maar ze kijkt er ook niet bepaald naar uit om daarna weer terug te keren, want dan zal ze moeten trouwen en een onderdrukt leven lijden. Als het dan eindelijk zover is en Tierney aan haar lot wordt overgelaten, blijkt dat de meisjes vooral elkaar te vrezen hebben. Toch blijkt dat niet alles te zijn, want ze zijn niet alleen in het bos…

Sekte

Voor liefhebbers van The Handmaid’s Tale zal de samenvatting misschien bekend hebben geklonken. In beide verhalen worden vrouwen onderdrukt en wordt geloofd dat het feit dat ze vrouw zijn genoeg is om ze uit te buiten. Ook in Het schaduwjaar doet de maatschappij sterk denken aan een sekte en dat brengt gelijk al veel spanning met zich mee. Daarmee houden de gelijkenissen echter al snel op. Tierney is een sterke persoonlijkheid en ondanks dat ze is opgegroeid met de ideeën en regels in haar dorp, blijft ze kritisch. Dat maakt dat ze een plezierige hoofdpersoon is en bovendien iemand met wie je je goed kunt identificeren. Het boek begint al spannend want er staat iets onheilspellends te wachten, en daardoor is het al meteen ontzettend lastig om het boek weg te leggen.

Bizarre achtbaan

Een van de sterke punten van dit boek is dat je er volledig ingezogen wordt en dat je het boek het liefst in een ruk uit wil lezen. Dat is heel knap van Liggett, want soms lijkt het plot nogal uit de bocht te schieten. Ik wil niet te veel spoilers geven, maar er is een bepaald deel in het verhaal dat naar mijn mening helemaal niets toevoegt behalve sensatie. Alles lijkt op dat punt totaal uit de lucht te komen vallen en daar wordt het plot ook nogal chaotisch. Er is geen duidelijk tijdspad, ik kon me totaal niet meer identificeren met Tierney en het oorspronkelijk plot lijkt compleet genegeerd te worden. Het was net alsof Liggett halverwege het boek had bedacht dat ze toch een ander verhaal wilde schrijven.

Ik ging als een speer door het boek, maar dat is meer te danken aan Liggetts fijne schrijfstijl dan aan haar plotkunsten.

Uiteindelijk komt het boek tot een conclusie en weet de auteur er een aardig einde van te maken, maar tot op het laatste moment bleef ik me afvragen wat ik nou eigenlijk had gelezen. Ik ging als een speer door het boek, maar dat is meer te danken aan Liggetts fijne schrijfstijl dan aan haar plotkunsten. Wat ik wel moet toegeven is dat dit boek erg origineel is en misschien wel onderdeel kan zijn van een nieuwe trend, nu de aandacht weer op The Handmaid’s Tale gevestigd is. Wellicht komt er wel een soort heropleving van de dystopische YA, maar dan meer gericht op sektes, of misschien wordt het een soort subgenre. Dat zou ik in ieder geval heel interessant vinden! Verder was er nog één ding dat me was opgevallen: de titel van het boek is Het schaduwjaar, maar in het verhaal wordt het jaar waarin het boek zich afspeelt nooit zo genoemd. Het wordt altijd aangeduid als het ‘genadejaar,’ en dan vind ik het nogal apart dat de titel van het boek aangepast is. Ze zullen er vast een reden voor hebben gehad, maar toch is het opvallend. Ik blijf het boek ook steeds ‘het genadejaar’ noemen in mijn hoofd.

Conclusie

Al met al zul je je absoluut niet vervelen met Het schaduwjaar. We krijgen te maken met een intrigerend concept dat aansluit op een trend, een vlotte schrijfstijl, een stoere en sterke hoofdpersoon en een flinke dosis actie. Je zou haast denken dat er dan niets meer zou kunnen misgaan, maar toch slaat Liggett de plank mis als er een dramatische wending in het verhaal optreedt. Dat zorgde bij mij voor zoveel verwarring en frustratie dat ik ook niet optimaal heb kunnen genieten van het einde van het boek. Toch blijft het een aanrader, al is het alleen al omdat je het boek zo snel uit kunt lezen dat het nergens écht vervelend wordt. Uiteindelijke wint de vlotte schrijfstijl het van een wat rommelig plot, en blijft het toch een leuk boek.

Het schaduwjaar Boek omslag Het schaduwjaar
Kim Liggett
9789000369768
Dystopie
Van Goor
September 2019
Paperback
400
Merel Leene
RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering:
Avatar
Alexandra heeft door het lezen van fantasyboeken ontelbare levens geleid. Zo heeft ze samen met Harry, Ron en Hermelien boterbier gedronken in De Drie Bezemstelen en volgde ze Katniss Everdeen op de voet door arena's vol moordenaars. Ze heeft niet alleen een zwak voor fantasy, maar ook een grote liefde voor sciencefiction en klassieke horrorverhalen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here