In 2014 verscheen Magnetar voor het eerst bij Uitgeverij Zilverbron. Een vervolg is er nooit gekomen, maar Mara van Ness heeft het verhaal inmiddels grondig herschreven, opnieuw uitgebracht bij Quasis Uitgevers en nu wel concrete plannen voor het afsluitende deel.
Zelf heb ik de eerste versie nooit gelezen, dus ik stapte blanco in het verhaal, dat begint in Liverpool. Niamh neemt daar afscheid van haar beste vriend Neil, die na een ongeluk in een coma is beland. Vlak voordat zijn organen voor donatie worden afgestaan, komt hij echter toch weer bij bewustzijn. Hij heeft alleen geen idee meer wie hij is en de paar herinneringen die wél bij hem boven komen drijven, zeggen Niamh en Neils familie niets.
Een sterke openingsscène
De auteur heeft voor een sterke openingsscène gezorgd die je meteen het verhaal in trekt. Zowel Niamh als Neil zijn sympathieke personages en hun emoties en gedachtewereld met betrekking tot deze gebeurtenis worden goed uitgewerkt. Gaandeweg krijg je een vermoeden van wat er met Neil aan de hand is. Even was ik bang dat dit een ‘grote twist’ op het einde zou worden die je als lezer al van mijlenver ziet aankomen, maar gelukkig duurt het niet lang voordat de personages tot dezelfde slotsom komen als de lezer.
Meta’s in de ons bekende wereld
Mara van Ness heeft de gewone wereld als uitgangspunt genomen. Het verhaal speelt zich overwegend af in Nederland en de Verenigde Staten, in de nabije toekomst, waarin sommige mensen bijzondere gaven hebben. Zo kunnen ze aura’s aanvoelen en daar informatie uit halen, telepathisch communiceren, teleporteren, dingen laten zweven en vuurballen maken. Deze krachten worden niet alleen vanuit de natuurkunde verklaard, maar ook wetenschappelijk onderbouwd, waarin je kunt terugzien dat de auteur zelf natuurkundige is. Voor mij – als complete leek op dat gebied – was het allemaal nét niet te ingewikkeld.
Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld: waaronder Niamh en Neil, maar ook de Nederlandse tweeling Cassie en Max, die tot de sterkste Meta’s behoren. Wat ik verfrissend vond, is dat we niet (weer) te maken hebben met een personage dat opeens ontdekt dat ze ook metafysische gaven heeft, waarbij een groot deel van de plot draait om het onder de knie krijgen van die krachten. Wel blijkt Niamh hoogsensitief te zijn en de emoties van anderen te kunnen aanvoelen. Los daarvan is ze sowieso erg met anderen begaan. Het is dan ook haar idee om de twee Nederlandse Meta’s op te zoeken, in de hoop dat zij Neil kunnen helpen met zijn geheugenverlies. Het terugkeren uit een coma lijkt samen te hangen met een piek in andere bovennatuurlijke activiteiten, iets wat een groot gevaar voor de wereld lijkt te betekenen. Omdat dit aspect behoorlijk theoretisch blijft, duurt het wel lang voordat die dreiging echt relevant voelt.
Een driehoeksrelatie
Ondertussen kabbelt de plot wat voort en krijgen Niamh en Max gevoelens voor elkaar. Er ontstaat een soort driehoeksrelatie wanneer Max ook een ‘magische klik’ met een andere wetenschapper voelt. Hoewel de romantiek het verhaal wel doorvlecht, kwamen die emoties niet echt bij me binnen. Het verhaal leent zich in principe goed voor intieme scènes en doordat deze niet worden uitgewerkt, blijven de onderlinge relaties wat op afstand, terwijl ze de personages juist sterk bezighouden. De chemie tussen het ene ‘koppel’ ervoer ik bovendien sterker dan tussen het andere. Hoewel Max beide personen leuk vindt, maakt hij tegen het einde een nogal gemakkelijk een keuze. Nu is het verhaal nog niet afgerond, dus waarschijnlijk is het laatste daar nog niet over gezegd, maar voor mij voelde dat besluit niet helemaal natuurlijk.
Conclusie
Al met al is Magnetar een interessant verhaal met een originele wetenschappelijke insteek. De romantische verhaallijn had wat mij betreft emotioneel nog nét wat meer diepgang mogen krijgen, maar de ontwikkelingen rondom Neil hielden mijn aandacht goed vast. Tegen het einde neemt de spanning flink toe en wordt dit eerste deel op een bevredigende manier afgerond. Er staan geen directe lijntjes meer open voor het vervolg, waardoor het voor de lezer gissen is welke kant het op zal gaan. Ik ben benieuwd!
