Interessante ideeën in Kinderen van de Ondergang van Adrian Tchaikovsky

Duizenden jaren geleden lanceerde de mensheid een terravormingsprogramma richting de sterren. Op de wereld die ze Nod noemden, ontdekten wetenschappers buitenaards leven, maar het was hun missie om het te overschrijven met het geheugen van de aarde. Toen stortte het grote rijk van de mensheid in en gingen de beslissingen van het programma verloren in de tijd.

Eeuwen later ontdekte de mensheid en haar nieuwe spinbondgenoten fragmentarische radiosignalen tussen de sterren. Ze stuurden een verkenningsschip, in de hoop andere erfgenamen van de oude aarde te vinden. Maar die oude terravormers hebben iets op Nod wakker gemaakt dat ze beter ongemoeid hadden kunnen laten. En het heeft op hen gewacht…

Meer van hetzelfde

Net als in zijn voorganger, worden er in Kinderen van de ondergang twee verhaallijnen gevolgd. Een daarvan bouwt voort op het eerste boek: de spinnen en mensen zijn erin geslaagd om samen een samenleving te vormen en bevolken beiden een ruimteschip dat op zoek gaat naar een onbekend signaal. De tweede verhaallijn speelt zich in het verleden af en concentreert zich – net als in boek één – op een terravormingsproject waarbij uiteindelijk ook intelligent leven ontstaat.

Hoewel het een beetje als meer van hetzelfde voelt – een groep mensen die een nieuwe wereld voor de mensheid willen vormgeven, wat niet zo gaat als gepland – leest de verleden-verhaallijn lekker weg. Waar de personages in het eerste boek erg stereotyperend en oppervlakkig waren, hebben ze in dit boek meer diepgang. De schrijfstijl is verhalender en het wordt hier en daar best spannend door enkele goed uitgewerkte, naar horror neigende scènes.

Taalkundige uitdagingen

Helaas verdwijnen deze personages na een tijdje van het toneel en wordt je teruggeworpen op enkele nakomelingen van personages uit het eerste boek en twee nieuwe alien-soorten, die op twee mannelijke personages na nauwelijks meer zijn dan een naam. Communicatie is het hoofdthema van dit boek: de auteur laat dit op een inventieve manier tussen de soorten plaatsvinden. Wel is de focus – en de uitwerking hiervan – zo groot dat het de vaart uit het verhaal haalt en het zelfs ronduit saai wordt.

Met Kinderen van de ondergang heeft Tchaikovsky opnieuw bewezen dat hij interessante ideeën heeft en deze tot in detail aan zijn lezers kan overbrengen. Toch zijn er andere belangrijke verhaalaspecten – intrigerende personages, een goede spanningsboog, vlotte dialogen – die we niet terugvinden en wat het leesplezier belemmert. Het eerste deel wist me te verrassen door allerlei originele ideeën, maar daar was in dit deel niet echt sprake van doordat het zo veel gelijkenissen vertoont met het eerdere werk.

Conclusie

In Kinderen van de ondergang slaagt Tchaikovsky er opnieuw in de lezer te laten verwonderen over het buitenaardse leven dat hij bedacht heeft, maar een meeslepend verhaal is het niet. De communicatieve uitdagingen tussen verschillende aliensoorten staan centraal en voor wie zich daarin interesseert is dit tweede deel een interessant boek. Wie hoopt op een verrassende, spannende verkenning van nieuwe werelden met personages die je bijblijven, kan dit boek beter aan zich voorbij laten gaan.

• Koop bij BOL.com