De spanning loopt op in De Koningin van de Schaduw van Sarah J. Maas

0
115

Het is tijd voor Aelin Galathynius om weer terug te keren naar Adarlan. Ze heeft haar krachten als Fae onder controle en is nu weer in staat om haar pijlen te richten op de vreselijke koning. Ze heeft Rowan helaas achter moeten laten, maar toch houdt niets haar nog tegen van haar doel. Ze zal nog een laatste keer de identiteit van Celaena Sardothien aan moeten nemen om niet meteen ontdekt te worden. Al snel wacht haar een ogenschijnlijk onmogelijke taak: haar neef Aedion bevrijden uit handen van de verderfelijke koning. Hiervoor zal ze de hulp moeten inroepen van oude vrienden. De vraag is alleen of ze ze nog vrienden kan noemen…

Niet alleen Aedion wordt gevangen gehouden, maar ook Dorian. De kroonprins zit gevangen in zijn eigen lichaam. De halsband die hij om zijn nek heeft zorgt ervoor dat zijn lichaam overgenomen is door een duister wezen en het wordt steeds moeilijker voor Dorian om terug te vechten. Aelin zal moeten vertrouwen op zowel oude als nieuwe bondgenootschappen om een kans te kunnen maken tegen de kwaadaardige koning en zijn leger. Ondertussen volgen we ook twee andere personages: Manon, heks van de Zwartbekclan en generaal van het wyvernleger van de koning, en Elide, een dienstmeisje met een vergroeide voet dat langzaam maar zeker ontdekt dat de heksen zo vreselijk nog niet zijn in vergelijking met het kamp van de koning.

Sexy trauma’s

We vallen meteen weer met onze neus in de boter. Het boek is nog nauwelijks begonnen of Aelin is al druk bezig haar snode plannen uit te voeren. Gedurende het dikke boek krijgen we ontzettend veel actie, maar ook wat rustigere scènes. Maas lijkt alles goed uitgedacht te hebben want het geheel voelt alsof het mooi in balans is. Het enige wat een beetje uit proportie wordt getrokken is de aantrekkingskracht tussen Aelin en Rowan, maar laten we eerlijk zijn: Maas staat er wel bekend om dat ze niet terugdeinst voor wat sexy romantiek. Voor mij lag de nadruk op de aantrekkingskracht van hun littekens er wel een beetje te dik bovenop. Het maakt blijkbaar niet uit waar dat litteken zit en hoe je er aankomt: je bent meteen tien keer aantrekkelijker. Niet dat daar op zich veel mis mee is, maar nadat het voor de honderdste keer werd genoemd snapte ik het wel. Die twee personages lijken nogal te kicken op trauma’s.

Over trauma’s gesproken: we komen geen enkel personage tegen dat geen tragische jeugd heeft gehad. Alleen Dorian lijkt het makkelijk te hebben gehad, maar aangezien een kwaadaardige demoon nu alles kan doen en laten met zijn lichaam, kunnen we wel stellen dat hij nu weer quitte staat met de rest. Ergens is het logisch dat Aelin alleen met tragische personages in aanraking komt. Dat past wel bij de kringen waarin ze zich begeeft, maar het zorgt er wel voor dat het allemaal erg zwaarmoedig is. Waar we in de Hof van doorns en rozen­-serie veel humor en luchtige momenten krijgen (soms wat teveel, als je het mij vraagt), laat Maas er in het geval van Koningin van de schaduw geen gras over groeien. Iedereen is zielig, getraumatiseerd en boos, heeft een vrachtlading aan littekens en is bloedmooi. Ik moet daar wel bij zeggen dat dat mijn enige echte klacht is. Dan valt het allemaal dus erg mee.

Superspannend

Wat was dit toch weer een spannend boek. Ik heb vooral de finale ademloos gelezen en ik kan niet wachten om te zien of Maas het in de komende delen nóg spannender kan maken. De eindstrijd is waanzinnig en bovendien grotendeels onvoorspelbaar. We zijn effectief net over de helft van de serie, maar aan de dikte van de resterende boeken te zien staat ons nog heel wat te wachten! Maas laat zich voor mij vooral van haar beste kant zien als ze spannende scènes schrijft. Op de rustige momenten is het voor mij soms wat te sentimenteel of ligt er teveel nadruk op het uiterlijk van de personages, maar de actiescènes zijn de momenten dat ik haar boeken niet aan de kant kan leggen. Wat ik ook heel goed vind is dat Aelin weliswaar de heldin is van de serie, maar dat haar bondgenoten ook voldoende aandacht en mooie scènes krijgen. Vooral omdat Aelin als verloren koningin ervoor moet zorgen dat haar volk haar weer gaat volgen, is het mooi om te zien dat ze zich steeds meer ontpopt tot een ware leider, en niet iemand die alle aandacht opeist. Ook de stukken over Manon en Elide zijn spannend en voegen echt wat toe aan het verhaal.

Conclusie

Ondanks dat we ons nog maar net over de helft van de serie bevinden na het uitlezen van Koningin van de schaduw, wordt de spanning al hoog opgevoerd en is de actie als nooit tevoren. Maas is een kei in het schrijven van gevechten en andere epische momenten, maar verliest me soms in de rustigere momenten. Ik hoef geen duizend keer te horen dat iedereen woest aantrekkelijk is. Dat snap ik na één keer ook wel. Zelf ben ik ook fan van Manon en haar heksenkring, dus ik ben erg blij met de aandacht die aan haar werd besteed in het boek. Er staat ons nog een hoop te wachten in de komende delen. Ik ben erg benieuwd!

Koningin van de schaduw Boek omslag Koningin van de schaduw
Glazen Troon 4
Sarah J. Maas
9789022580271
Boekerij
maart 2017
Paperback
640 pagina's
RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering:
Avatar
Alexandra heeft door het lezen van fantasyboeken ontelbare levens geleid. Zo heeft ze samen met Harry, Ron en Hermelien boterbier gedronken in De Drie Bezemstelen en volgde ze Katniss Everdeen op de voet door arena's vol moordenaars. Ze heeft niet alleen een zwak voor fantasy, maar ook een grote liefde voor sciencefiction en klassieke horrorverhalen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here