Van Ariadne Zwaan verscheen recent het eerste deel van de Aether & Aequilibrium trilogie, genaamd De Prijs van Orde. In deze gastblog beschrijft ze het proces van hoe het boek tot stand kwam.
Schrijven is een bijzondere hobby om te hebben. Lang blijft het onzichtbaar; iets van jezelf en je eigen gedachten. En dan ineens vind je een plek voor je boek en treed je naar buiten. Het is een hele gekke gewaarwording, omdat je er zelf al zo lang mee bezig bent, terwijl het voor de rest van de wereld nieuw is. Zo kwamen mijn collega’s op het werk opeens met vragen: Hoe kom je erbij om een fantasyboek te schrijven? Waar haal je de tijd vandaan? Hoe heb je het allemaal bedacht? En eigenlijk is voor mij het antwoord niet in één simpele zin te vatten, omdat het bijna voelde als iets dat me overkomen is; een samenloop van omstandigheden. Elke stap in mijn reis was een vleugelslag van de vlinder des chaos, een ‘flap’ die de koers veranderde.
Flap
Het begon allemaal met de boeken in de kast van mijn moeder en stiefvader. Als klein kind spraken de omslagafbeeldingen mij al heel erg aan en dolgraag wilde ik mij in die verhalen storten. Tijdenlang vonden mijn ouders me te jong totdat ik, op elfjarige leeftijd, eindelijk begon aan de Poort des Doods van Weiss & Hickman. Die serie heeft nog steeds een vast plekje in mijn hart. Wat een fantastische worldbuilding was dat en de thema’s waarmee wordt gespeeld zetten me toen al actief aan het denken. Mensen die zoveel macht krijgen dat ze zich goden wanen, twijfel, onmacht, het zijn allemaal thema’s die ook in mijn boek terugkomen, ook al was ik daar toen nog helemaal niet mee bezig.
Flap
Op de middelbare school kon ik kort proeven aan het schrijven van proza en poëzie, maar zoals het helaas in Nederland gaat, lag hierbij zelden de nadruk op de fantasy. Wel merkte ik dat schrijven een goede manier kon zijn om niet alleen over zaken na te denken, maar ook om emoties te verwerken. Zo schreef ik in opdracht van school o.a. een alternatief einde voor Animal Farm en een gedicht over liefdesverdriet. Ik kan overigens in alle eerlijkheid zeggen dat de literatuurlijst voor Nederlands geen steek geholpen heeft in mijn schrijven. Blijkbaar is het namelijk al geen literatuur als het onder fantasy valt in ons kikkerlandje. In ieder geval was dat in die tijd zo. Inmiddels zijn we heel wat jaren verder.
Flap
Het verwerken van emoties werd extra relevant toen ik studeerde en iemand in mijn omgeving in zwaar weer terechtkwam. Ik kon niet altijd helpen en zat ook erg met mijn eigen emoties. Ook begon ik dingen in de wereld te zien die me niet altijd aanstonden. Slechteriken in het echt, die niet altijd hun verdiende loon kregen. Oneerlijkheid, verdeeldheid, haat. Al deze thema’s grepen me op hetzelfde moment dat ik leerde hoe de wereld in fysieke zin werkt door mijn studie technische natuurkunde. In die tijd is ook het begin van De Prijs van Orde ontstaan. Hoewel ik de kunst van het schrijven nog niet zo goed beheerste dat ik alles goed verwoord kreeg, had ik al wel het idee achter de magie ontwikkeld. Dat is namelijk de tweede wet van de thermodynamica, die iets zegt over entropie, een concept vergelijkbaar met wanorde (hoewel natuurkundigen en aanverwanten me gaan lynchen doordat ik het nu zo simpel poneer). Ook het motto van het boek stamt uit die tijd: “Onnadenkend respect voor autoriteit is de grootste vijand van de waarheid”, een quote van Albert Einstein.
Flap
Ik begon als schrijver vooral door zelf te oefenen en gebruikte de verhalen van anderen als inspiratie. Ook hier wilde het toeval weer dat ik door vrienden op auteurs gewezen werd waarvan de boeken met mij resoneerden. Ik hoop ooit in mijn leven bijvoorbeeld nog op het niveau van Sanderson te komen, ook al weet ik dat dat compleet onhaalbaar is. Soms moet een mens dromen. Ik schreef twee “oefenboeken” die ik diezelfde vrienden liet becommentariëren. Dat hielp enorm, maar toch wilde ik een stap verder zetten. Ik moest beter worden om ooit een echt goed boek te schrijven. Iemand die bij dezelfde studievereniging zat, raadde mij een boek over schrijven aan en in die periode kon ik ook goedkoop via de universiteit bij een schrijverscursus aansluiten. Aanvankelijk was deze voor beginners, maar opnieuw greep het toeval in. Er zat namelijk nog een aantal mensen bij met meer ervaring en uiteindelijk fungeerde het bijna als een begeleid schrijversgroepje. Ik heb toen heel veel kunnen leren.
Flap
Na mijn studie had ik minder tijd. Carrière en gezin maakten het lastiger om tijd vrij te maken voor het schrijven en er waren ook zeker periodes dat het gewoon niet lukte. Eén ding heeft gek genoeg geholpen om tijd te vinden: de waardeloze huizenmarkt. Ik ging namelijk werken in Utrecht, maar we konden daar natuurlijk amper een woning betalen. En dus gingen we elders wonen, waardoor ik (bijna) elke dag in de trein een paar honderd woorden kon schrijven. Wat is het Engelse gezegde ook alweer? “Train of thought?”
Flap
Het laatste benodigde ingrediënt was een plek om het boek uit te geven. Die was best lastig om te vinden. Fantasy is niet zo groot in Nederland als in sommige andere landen en er wordt veel geïmporteerd (vertaald of gewoon in het Engels). Maar het toeval wilde dat ik nog meer extra tijd kreeg toen ik moest herstellen van een operatie. Ik besloot om nog één keer enkele uitgevers te benaderen. Laat ik me nou net toen gemeld hebben bij Nimisa vlak voor de manuscriptenstop. Opnieuw had de vlinder des chaos de wind de juiste kant op geblazen met als gevolg dat ik mijn debuutroman, De Prijs van Orde, eindelijk met de wereld (of in ieder geval Nederland) kan delen.
Flap?
