Het Maagdenbos 1: Bijl

0
47

Omslag Het Maagdenbos 1: Bijl Dieren in verhalen worden vaak een beetje gecensureerd. Reynaert de vos veranderde bijvoorbeeld al rond 1850 van een liegende, moordende en verkrachtende misdadiger in een ietwat bijzondere huisvader. Een knuffelbare huisvader zelfs, want het verhaal moest wel door kinderen gelezen kunnen worden. Jean Dufaux, de auteur van Het Maagdenbos, denkt er waarschijnlijk het zijne van. In het eerste deel van zijn drieluik zie je namelijk precies het omgekeerde: mens en dier gedragen zich precies even nobel, maar laten zich vooral ook van hun beestachtige kant zien. En daarbij vloeit bloed… 

Oorlog tussen vel en vacht
Aan het begin van Het Maagdenbos 1: Bijl gedraagt iedereen zich nog keurig. Er wordt een pact gesloten tussen de hogere dieren en de mensen, dat wordt bezegeld met een huwelijk tussen een knappe, hooggeboren wolvenzoon en een mooie, adellijke mensendochter. Vuurwolf en Aube zullen dezelfde avond gaan trouwen.

Terwijl hooggeplaatste mensen en wolven verwachtingsvol lijken uit te kijken naar de ceremonie, wordt er onderling ontevreden gefluisterd. “Wat een triestheid! Zich verlagen door te dansen met een bleke huid, koud, wit, zonder vacht. Wat een offer!” “Verschrikkelijk om zo’n mooie jongedame in de behaarde armen van zo’n monster te zien!”

Eenmaal getrouwd, begeeft Vuurwolf zich naar Aube’s vertrekken – maar komt daar voor een akelige verrassing te staan. Aube kon zich er niet toe zetten om de vrouw van een beest te worden, en heeft samen met haar broer een moord beraamd. Vuurwolf sterft. Een hernieuwde, bloederige oorlog tussen huid en vacht is een feit.

Een verhaal over beesten
Het Maagdenbos wordt ook wel een sprookje voor volwassenen genoemd, en dat lijkt heel gepast. De hoofdpersonen leven in een bijzondere wereld, bevolkt door mensen, ‘hogere’ en ‘lagere’ dieren, en de wezens die zich bij geen van deze groepen thuis voelen, zoals centauren. Het is een goed doordachte, overtuigende setting: ieder vecht voor zijn bestaansrecht, met donderbussen of met klauwen. Begrip voor elkaar is er nauwelijks, en eer staat hoog in het vaandel. Een typische, beestachtige oorlog.

Het Maagdenbos 1 is een grimmig sprookje met fraaie tekeningen, maar door de vele perspectiefwisselingen en onbekende personages weet het verhaal nog niet echt te raken.

Wat Bijl lastig te beoordelen maakt, is dat het ‘slechts’ een eerste deel is. Hoewel de verhaallijn een soms meer, soms minder duidelijke rode draad heeft, zijn er eigenlijk geen duidelijke hoofdpersonen. Als lezer spring je continu naar verschillende perspectieven en lang niet iedereen overleeft – met in de eerste plaats Vuurwolf. Het is dan ook moeilijk om een band met de personages te krijgen, waardoor ook het bloedvergieten wat op afstand blijft en je niet (meer) echt raakt. Waarschijnlijk speelt dit probleem minder als je de drie delen achter elkaar leest, maar het eerste deel is daardoor op zichzelf minder pakkend.

De tekeningen verdienen daarentegen wel lof: Béatrice Tillier heeft knap werk geleverd. Zowel de mensen als de dieren hebben expressie in hun gezicht, wat zeker voor de wolven en vossen in mensenkleding lastig moet zijn geweest. Tilliers gevoel voor kleur zorgt voor extra sfeer in elke afbeelding. Achterin het album staan een aantal schetsen, samen met een interview met Dufaux.

Titel: Het Maagdenbos 1: Bijl
Auteur: Dufaux, Jean
Tekenaar(s): Béatrice Tillier
Uitgever: Silvester Strips
Verschenen: April 2011
Uitgave: Hardcover, 64 pagina’s
Prijs: € 16,95

RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering
Vorig artikelDarkness Rising 3: De Verrijzing – Kelley Armstrong
Volgend artikelBlood of Eden 2: Bloedband – Julie Kagawa

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here