Zware thema’s in Alchemised van SenLiYu

Alchemised is een van de populairste boeken van afgelopen jaar. Op Goodreads won het onlangs de prijs voor beste debuut van 2025 en in vrijwel iedere boekwinkel ligt wel een stapel van dit behoorlijk lijvige werk. Ook op Hebban verschenen binnen enkele weken al meer dan honderd beoordelingen. Ik begon dan ook met hoge verwachtingen aan dit boek.

Een deel van die populariteit is te danken aan de oorsprong van het verhaal: Alchemised begon als fanfictie over Hermione en Draco uit de Harry Potter-reeks. Voor deze publicatie is het verhaal volledig herschreven, met nieuwe namen, een eigen magiesysteem en een opnieuw vormgegeven wereld. Toch betrapte ik mezelf erop dat ik voortdurend parallellen bleef trekken met het Harry Potter-universum.

Fanfictie als oorsprong

De hoofdpersonages zijn duidelijk op Hermione en Draco gebaseerd. Ook de andere personages zijn, door hun onderlinge relaties, vrij eenvoudig te herleiden tot bekende figuren uit de Harry Potter-boeken. Daardoor zijn ook bepaalde groeperingen en gebeurtenissen herkenbaar. Hoewel de auteur duidelijk moeite heeft gedaan om het verhaal te vernieuwen, kwam de wereld voor mij niet goed tot leven.

Dat heeft vooral te maken met het beperkte perspectief: het verhaal wordt volledig vanuit Helena verteld en zij komt maar op een handvol locaties. Hierdoor blijft het wereldbeeld vaag. Om toch achtergrondinformatie over te brengen, wordt de lezer regelmatig geconfronteerd met infodumps, die het tempo van het verhaal steeds opnieuw doen stokken.

Veel herhaling en weinig tempo

Het verhaal begint spannend en mysterieus: Helena ontwaakt uit een kunstmatige slaap waarin ze eigenlijk wakker was. Al snel zakt het tempo echter in wanneer ze wordt opgesloten in het huis van de Hoogbaljuw, waar men toegang probeert te krijgen tot haar verborgen herinneringen. Honderden pagina’s lang zit ze vast op die ene plek, dwaalt ze rond en volgt confrontatie na confrontatie met Ferron, de Hoogbaljuw.

Helena moet leven met het besef dat haar wereld volledig is ingestort: iedereen om wie ze geeft is dood en haar situatie lijkt uitzichtloos. Dat is onmiskenbaar aangrijpend, maar die wanhoop en ellende worden zo vaak en zo uitgebreid herhaald dat de impact uiteindelijk afvlakt. Niet alles hoeft honderden pagina’s lang uitgesponnen te worden om over te komen.

Toen het verhaal na ongeveer een derde overschakelde naar het verleden, voelde dat als een opluchting. Helaas bleek ook dit deel langdradig en repetitief. Helena reist voortdurend tussen twee locaties heen en weer, zoekt Ferron op, beiden raken gewond en verzorgen elkaar weer — telkens opnieuw.

Ondertussen offert Helena alles op voor het verzet tegen de necromancers, waarvan haar beste vriend Luc het symbool is. Toch wordt hun vriendschap nauwelijks uitgewerkt, net als de relaties met andere personages om wie ze geacht wordt te geven. Omdat ik deze personages in mijn hoofd bleef koppelen aan Ron, Harry en Ginny, kon ik hun onderlinge banden wel invullen, maar in een boek van ruim duizend pagina’s had hier veel meer verdieping in mogen zitten.

Een opstapeling van ellende

De wereldbouw – met name op politiek vlak, wat je in een oorlog zou verwachten – bood mij weinig houvast; het verhaal leek vooral voortgestuwd te worden door een opstapeling van ellende. Daarbij speelt Helena lange tijd een passieve rol: ze verblijft in het ziekenhuis terwijl de oorlog elders wordt uitgevochten. Dit leidt opnieuw tot herhalende scènes en samenvattingen van de stand van zaken.

Eigenlijk waren er maar twee scènes waarin ik echt spanning voelde en meeleefde. Voor de rest heb ik me door de elfhonderd (!) pagina’s heen geworsteld. Was het dan alleen maar kommer en kwel? Ja – maar ook op een positieve manier. Het boek laat zien wat oorlog met mensen doet en hoe diep die ervaring hen tekent. Thema’s als moed, veerkracht, opoffering en hoop komen sterk naar voren.

Onder al die pagina’s schuilt een aangrijpend verhaal, maar voor mij ging dat verloren in de hoeveelheid herhaling en ruis. Met de helft aan woorden had dit verhaal krachtiger en meeslepender kunnen zijn. Nu was ik vooral opgelucht toen ik het boek eindelijk uit had.

Conclusie

Alchemised is een op zichzelf staand boek dat in de eerste plaats een oorlogsverhaal is. Thema’s als opoffering, vertrouwen en traumaverwerking staan centraal, en het verhaal heeft een zware lading door alles wat de personages moeten doorstaan. Door de vaak passieve vertelstijl, de vele infodumps en herhalende scènes is het regelmatig flink doorbijten om door meer dan duizend pagina’s heen te komen.

Door de populariteit bleef ik hopen op een omslag, op een moment waarop het me wél zou aangrijpen. Helaas is dat moment voor mij niet gekomen. Wel is het boek natuurlijk populair om een reden, dus als je van zware thematiek houdt en geen bezwaar hebt tegen een lange zit, dan is Alchemised het proberen waard.

• Koop bij BOL.com