Interessante wereld, maar weinig spanning in De zilveren krijgers van Erol Calicioglu

De Zilveren Krijgers is het eerste deel uit een serie genaamd De Verloren Mythen, uit de pen ontsprongen van Erol Calicioglu. De omslag ziet er mooi uit en samen met het feit dat het werd aangekondigd als epische fantasy was dat een mooie reden om dit boek op te pakken! Ik ben groot fan van dit subgenre en altijd benieuwd hoe oorspronkelijk Nederlandstalig werk hiermee omgaat.

Het verhaal

De zilveren krijgers draait vooral om de jong volwassen John. Hij woont in Vissersdorp 12 in het land Aysta. Zijn dorp wordt echter platgebrand als soldaten van het naburige land Ordin komen binnenvallen. John wordt gered door Oscar, een windmagiër, die John onder zijn hoede neemt. Wat lijkt op een ordinaire oorlog, blijkt nu een groter doel te hebben. De koning van Ordin is namelijk op zoek naar de Zilveren Krijgers, waar mythes over hebben geschreven. Deze Zilveren Krijgers zullen de koning genoeg macht geven om de rest van de wereld over te nemen. En John speelt hier schijnbaar een sleutelrol in.

Ondertussen is generaal Walker van Aysta met een select gezelschap op pad gestuurd om de hulp van de Hoogmensen van Verla om hulp te vragen. Maar de sluipmoordenaar Cynthia zit vlak achter hen aan. Zijn verhaallijn is een race tegen de klok om Aysta en zijn bevolking te redden van de ondergang. Overal wordt er tegen hen geplot en hun nederlaag ziet er al zeker uit. Want de koning van Ordin komt steeds dichterbij en schijnt de grootste, meest krachtige Magiër van deze tijd te zijn. En hij heeft zijn zinnen gezet op de Zilveren Krijgers en de totale vernietiging van Aysta. En daarna zal hij niet stoppen, hij heeft zijn zinnen gezet op de rest van het continent

Alleen John en generaal Walker kunnen het tij keren…

Wereldbouw

Iedereen die mij persoonlijk goed kent weet dat ik echt ontzettend fan ben van wereldbouw. Het is niet voor niets dat ik De Silmarillion prefereer boven In de Ban van de Ring en ik graag boeken als Unfinished Tales als tussendoortjes lees. Hoe grootser en epischer, hoe beter.

De Verloren Mythen: De zilveren Krijgers hint met zijn wereldbouw ook naar een rijke geschiedenis en een groots opgezette wereld vol verschillende rassen. Dat kan ik alleen maar aanmoedigen! Meer hierover, inclusief landkaarten, is overigens ook te vinden op de officiële website van de auteur. Die grootse wereld kwam bij mij helaas echter niet helemaal uit de verf. Zo maken bijvoorbeeld de afstanden die de personages afleggen het dat de wereld voor mij klein aanvoelt. Alles is relatief kort reizen en zelfs als er iemand naar een woestijn aan de andere kan van de wereld geteleporteerd wordt, is ze zo ingehaald door personages die haar zoeken.

Wat mij ook een beetje uit de epische wereldbouw haalde waren sommige vreemde naamkeuzes. Personages zoals Gerda, Michelle, Cynthia, Cameron, Jessica, Felicia en Ferdinand voelden voor mij wat misplaatst tussen veel andere namen die dan wel weer de sfeer van de speciaal geschapen fantasywereld van Feraltis (zo heet de wereld waarin dit verhaal zich afspeelt) bevorderen. Die (voor mij) mismatch van namen zorgde er voor dat ik met enige regelmaat weer uit het verhaal werd getrokken.

Spanning mist

Het verhaal zelf las in principe prima weg. De achtergronden van de wereld schemeren al langzaam door en intrigeren. Ook is de schaduwmagie cool bedacht. Toch moet ik hier ook twee kritiekpunten aanstippen. De obstakels die onze personages tegenkomen, worden vaak (te) simpel opgelost. Zelfs de eindstrijd met de koning van Ordin is weinig episch en eigenlijk binnen een handomdraai achter de rug. Dit geeft mij als lezer weinig urgentie of spanning.  

Ook komen de personages niet lekker uit de verf. John moet een simpele vent van in de twintig voorstellen die gewoon lekker visser wilt zijn. Door zijn reacties op de problemen die hij tegenkomt, lijkt hij echter een zestienjarige puber. Maar John is al een volwassen vent van in de twintig. Je mag van een twintigjarige toch wel wat meer mentale stabiliteit verwachten. En zo is John niet de enige. Personages reageren niet consistent en hebben hierdoor zelden een echt karakter. Lastig, want de auteur doet echt zijn best om een mooi verhaal neer te zetten.

Heb ik dan helemaal niets goeds te zeggen? Jawel hoor, ik vond de kaart echt ontzettend mooi en ook de geschiedenis van de wereld is interessant genoeg om dit boek in ieder geval uit te lezen. Ook de kleine stukjes wereldbouw over het andere continent zijn interessant. De omslag ziet er ook netjes uit, waardoor je ziet dat er wel veel aandacht het in ieder geval een mooi boek is om te zien.

Conclusie

De Verloren Mythen: De Zilveren Krijgers is een eerste deel in de Verloren Mythen-serie. Het verhaal is net sterk genoeg om te blijven boeien en moet het echt hebben van de bovengenoemde punten. Helaas wegen die in mijn leeservaring niet op tegen de kritiekpunten.

• Koop bij BOL.com