In de ban van de wolf 2: Jacht op het antiserum – Christine Charliers

5
318

Esther kan zich nog niet volledig aanpassen aan het wolf-zijn. Haar wolveneigenschappen hebben wel goede kanten, maar ze is constant in gevaar en het feit dat ze in een wolf kan veranderen moet ze geheimhouden voor de rest van de wereld. Samen met Jonathan is ze op zoek naar een antiserum, zodat ze weer een normaal leven kan leiden. Op school heeft ze het namelijk zwaar, zeker als blijkt dat haar klasgenootje Sandra haar het leven zuur wil maken. Lukt het Esther het antiserum te vinden en haar normale leventje weer op te pakken?

De juiste spanning en een fijne schrijfstijl
Het eerste deel in deze reeks, In de ban van de wolf, was een interessant boek waarin Esther langzaam veranderde in een wolf. Je kreeg in het eerste deel genoeg te weten over deze transformatie, zeker vanuit een medisch perspectief waardoor alles heel logisch lijkt. In Jacht op het antiserum zie je daar veel van terug. Esthers toenemende krachten en kwaliteiten zijn duidelijk te merken en de medische achtergrond legt alles goed uit. Het hele aspect van wolven is heel goed uitgedacht en creëert ook flink wat spanning, zeker als Esther met haar krachten moet leren omgaan in het normale leven en wanneer ze in gevaar komt.

Het hele aspect van wolven is heel goed uitgedacht en creëert ook flink wat spanning, zeker als Esther met haar krachten moet leren omgaan in het normale leven.

De schrijfstijl van Christine is net als in deel één erg fijn. Ze weet het leven van Esther tot in detail te beschrijven. Esther is nog redelijk jong en moet nog veel leren, maar ze is een oprecht meisje dat vaak denkt aan anderen. Zeker nu ze in de puberteit komt is haar gedrag soms wel wat impulsief, maar dat is ook wel gebruikelijk rond haar leeftijd. Het gebruik van sommige Vlaamse woorden is ook voor Nederlandse lezers absoluut niet storend en het is zelfs erg leuk om te zien dat er Vlaamse woordgrappen zijn gebruikt, waar je als Nederlander toch even over moet nadenken.

De logica is op sommige plekken alleen ver te zoeken
Hoewel het wolfgedeelte van het verhaal erg leuk is en de schrijfstijl je zeker weet te pakken, zijn er nog veel kanten van het verhaal die vreemd overkomen, waardoor het leesplezier toch minder wordt. Zo was de school van Esther echt te bizar voor woorden. Christine wil je als lezer goed laten inleven in het schoolleven van Esther en de vakken die ze volgt of waar ze proefwerken voor moet doen, maar de toetsen of opdrachten die Esther krijgt tijdens een schoolreisje zijn haast absurd te noemen. Zo krijgen de leerlingen rare speurtochten met vragen die je als middelbare scholier nooit zou krijgen. Daarbij is er een Engelssprekend personage dat wel moeilijke Nederlandse woorden kan uitspreken, maar simpele woorden weer uitspreekt in haar moedertaal, wat ontzettend vervelend is. Hierdoor is de geloofwaardigheid toch wat aan de lage kant.

Daarbij is de pestkop van het verhaal, Sandra, het meest agressieve meisje ooit en heeft ze mij vaak doen fronsen. Sandra scheldt Esther vaak uit, maar dan wel met woorden die eerder lachwekkend zijn, om vervolgens met volle geweld op Esther in te slaan. Is er niemand daar op school die ziet dat Sandra een probleemkind is dat wat aan haar woedebeheersing moet doen? Deze pesterij was ontzettend extreem en niemand die er wat van merkte, wat niet heel logisch was. Vele hoofdstukken die meer van het normale leven van Esther wilden laten zien werden hierdoor tenenkrommend, waardoor het boek veel minder plezierig was om te lezen. Als enkele van deze hoofdstukken geschrapt waren, dan had dit tweede deel waarschijnlijk een stuk meer potentie gehad.

Conclusie
Jacht op het antiserum kan een goed vervolg zijn op In de ban van de wolf als je niet al te veel let op de details. De schrijfstijl is in orde en het genetische proces rondom wolven is indrukwekkend, maar de onlogische momenten in het boek kunnen je genoeg ergernissen bezorgen. De grote focus op het schoolleventje van Esther was helaas een stoorfactor, helemaal omdat dit een groot deel van het verhaal in beslag neemt. Hopelijk richt het slotdeel zich meer op het wolvenaspect, zodat dit verhaal een waardig einde kan hebben.




Jacht op het antiserum

Christine Charliers | Clavis | 2016

Esther worstelt steeds meer met haar wolveneigenschappen. Samen met Jonathan wil ze zo snel mogelijk een antiserum te pakken krijgen. Vooral op school heeft Esther het moeilijk, waar pestkop Sandra haar voortdurend in het nauw drijft. Maar soms komen haar wolvendriften ook goed van pas, bijvoorbeeld wanneer ze haar vriendin Milla wil redden of wanneer ze op onderzoek uitgaat bij het louche bedrijf Crustonic. En dan ontdekken Esther en Jonathan waar Alexander is gebleven, de enige die een antiserum kan maken … Het tweede deel van de meeslepende trilogie. Een boek dat de wolf in je doet ontwaken, om het vervolgens in zijn geheel te verslinden.

RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering
Vorig artikelThe Lunar Chronicles 3: Cress – Marissa Meyer
Volgend artikelActeurs Boba Fett en Admiral Ackbar komen naar Nederland
Door Zweinstein is Joost gek geworden op Fantasy en sindsdien is hij altijd met een boek te vinden. Joost is gek op boeken voor Young Adults, waarbij Dystopische en Mythologische Fantasy, Magisch Realisme en Urban Fantasy vooral zijn voorkeur hebben.

5 REACTIES

  1. Hallo
    Is dit boek eigenlijk wel gelezen? Iedereen zijn of haar mening, maar allereerst is er geen Joris in het boek. De hoofdpersoon heet Jonathan. Iemand die zijn recensie schrijft na het lezen, maakt toch niet zo’n fout? je controleert daarna toch ook nog?
    Ook vind ik zijn punten van kritiek ook niet helemaal overtuigend. Misschien ligt het aan op welke school men zit of zat en in welk land. Want ik vind de vragen en alles wel passend bij de leeftijd. En waar ik nu woon, en met alle huiswerk en opgaven die ze hier krijgen vind ik dat het nog best makkelijk zijn. Voor mij getuigd het van onderzoek naar de leeftijd. Als ik niet vergis heeft de schrijfster ook zelf kinderen. Dus makkelijk toegang op school een juf of meester te vragen hoe en wat. ik vond zelf vooral dat ze veel toetsen gaven en een beetje laat eraan dachten wat voor familieomstandigheden er waren(ik wil niet spoileren).
    Ik volg de schrijfster al een tijdje en ik merk in interviews vaak wel dat ze dus onderzoek doet en ook hoe en waar.
    De personage die Engels spreekt. Dat moeilijke woorden in het Nederlands zijn en de makkelijke in het Engels. Het is een boek wat ook jongere kinderen kunnen lezen zo als mijn nichtje. Zij kan wel de makkelijke woorden Engels al en de moeilijke niet. Als het dus omgedraaid was, had zij het dus niet begrepen. Ik vind het juist een leuke afwisseling die duidelijk maakt dat de personage niet Nederlands is. (de vertaalde boeken spelen vaak ook in Amerika af dat die ineens alle Nederlands spreken, hoor ik nou nooit iemand over. )
    Daarbij ik leef in het buitenland en k merk juist dat je vaak de kleine woorden in je moedertaal blijft spreken( soort tussen woordjes en idd het schelden gebeurd vaak ook nog in het NL’s, niemand die het verstaat).

    De scheldwoorden die de schrijfster gebruikt zijn ongebruikelijk, maar ik heb liever dát, dan k*t. k*nker etc. Het pesten van Sandra is al hevig genoeg. Het moet nog wel kindvriendelijk blijven. Is het geweld dan niet te ver? Soms wel. Maar dan er is nog een werkelijkheid. De wereld is ook niet altijd kindvriendelijk en het gebeurd ook echt zo hevig. Door de scheldwoorden komt het niet helemaal dichtbij en blijft het een verhaal. Ik ben gepest. Ik weet er genoeg van. Daarvan weet ik ook dat de school vaak maar weinig doet of kan doen. Omdat de pester doorgaat hun handen gebonden zijn met wat ze kunnen doen. Omdat het de pester niet uitmaakt of anders de ouders een groot stampij maken. Het zijn vaak toch die mensen die het meeste invloed hebben op het beslissen als de directeur/school daar gevoelig voor is.
    De recensist schrijft dat een groot deel over school gaat. Nou dat klopt het is een schoolkind. Dus dat het er in voor komt is dan wel heel logisch lijkt me. Maar te veel nee. Ze zit weer gevangen. Er gebeuren dingen met de andere personages. en ook school word tussen door genoemd. Ik vind het een goede mix en afwisseling. Maar door deze opmerking twijfel ik nog meer of het boek wel daad werkelijk gelezen is.

    Daarbij noemt hij de schrijfstijl is ‘in orde’ en ‘weet je te pakken’ Maar de dingen wat hij noemt, als kritiek, behoren bij de schrijfstijl. dus wat wil hij nu? het aantal sterren maakt het ook al niet duidelijker.

    De recensist hoopt dat het derde deel meer op de wolvenaspect gebaseerd is. Maar ik mis dus helemaal de verhaal lijn die erin verstopt zit. Ik snap dat een kind van 11 die de boeken leest het misschien mist. Maar iemand van de 20 (?) die het boek(en ook deel 1) heeft gelezen. Echt heeft gelezen, nou die had het toch niet kunnen missen. Ik wil hier niet gelijk open neer zetten. ivm spoiler gevaar. Maar achter de schermen wil ik het graag verduidelijken, mocht dat gewild zijn.

    Al met al denk ik nu werkelijk dat het boek niet proper is gelezen. Misschien diagonaal en heeft hij andere recensies erbij gepakt. Ik weet het niet. Ik vind het iedergeval niet eerlijk naar de auteur. Kritiek is goed. Daar kan elke schrijver van leren. En ik zag ook dat ze geleerd heeft van boek 1 naar boek 2. Maar dit…. zo’n recensie. Erg jammer want ik leer deze site dus net kennen en als iedereen zo is. nou dan weet ik niet of de info en meningen wel betrouwbaar zijn

    Met vriendelijke Groet,
    En sorry voor de lange reactie het moest er toch even uit.

    • Wat onaardig om er zo maar van uit te gaan dat de recensent het boek niet heeft gelezen. Ik vond zijn recensie juist erg sterk waarbij goede en kritische punten werden afgewisseld.
      Een boek wordt door iedereen anders geinterpreteert. Als Joost het schoolse aspect te veel aanwezig vond, dan is dit zijn goed recht om te vermelden. Vergeet immers niet dat dit een fantasywebsite is, waarbij men dus meer kijkt naar het FANTASY aspect van het boek. Als Joost meer stukken wolf verwachtte, dan is iets al snel te veel. Prima toch? Mag hij vinden.

      • Hoi Esmee, helaas was er wel degelijk een foutje in de recensie geslopen en is de recensie daarop aangepast. Op dat punt heeft Nina gelijk is is deze slordigheid over het hoofd gezien. Onze excuses!

    • Hallo Nina,

      Ik vind het jammer dat je mij ervan beschuldigt dat ik het boek niet heb gelezen. Ik heb dat uiteraard wel gedaan, maar iedereen heeft nou eenmaal een andere leeservaring. Het is fijn om te horen dat je van het boek hebt genoten, helaas vond ik het boek geen vijf sterren waard. Er zijn punten die ik goed vond aan het boek (waarin ik vooral heb gelet op het fantasy-aspect, aangezien dat hetgeen is waar deze site om draait), maar de minpunten (zoals de logica die in mijn ogen vaak ontbrak) stoorden me zodanig dat ik het niet met meer dan 2,5 sterren kon beoordelen.

      Gelukkig zijn andere recensies wel positief over het boek. Het blijkt dat mijn leeservaring anders was, dat kan. De auteur kan dan uit alle recensies die te vinden zijn punten halen en zelf beoordelen of zij deze wellicht kan verbeteren, daar zijn recensies ook voor bedoeld. Ik wens jou in ieder geval veel leesplezier als het derde deel uitkomt!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here