YALFest: Interview met Megan Shepherd

0
32

Het is alweer bijna een maand geleden sinds de tweede editie van het geweldige YALFest is georganiseerd, maar gelukkig kunnen we nog even nagenieten van de YALFest-auteurs door middel van een reeks superleuke interviews die we met hen mochten houden! Na Gena Showalter is het nu de beurt aan Megan Shepherd, auteur van onder andere The Cage-serie en het nog niet vertaalde The Madman’s Daughter. En aangezien eind deze maand alweer het derde deel van The Cage verschijnt, is dit natuurlijk het perfecte moment om je wat meer in deze auteur te verdiepen!

Fantasy en sciencefiction zijn op dit moment erg populaire genres onder young adult-lezers, wat ook wel blijkt uit de uitgenodigde YALFest-auteurs (zeven van de acht schrijven fantasy en/of scifi). Waarom denk je dat jongvolwassenen dit genre zo leuk vinden?

meganshepherd

Ik denk dat young adults en sommige volwassenen met eenzelfde soort nieuwsgierige geest graag nadenken over hoe de wereld er óók uit zou kunnen zien, en daardoor begrijp je beter hoe de wereld werkelijk is. Ik lees ook wel eens moderne realistische fictie, maar dat voelt altijd wat star, een beetje onbuigzaam. Ik vind het juist leuk om over alternatieven na te denken: wat als de wereld er zo had uitgezien? Soms is het puur escapisme, en dat kan erg leuk zijn, maar vaak komt er ook een soort dystopie uit, en dat helpt voornamelijk tieners te begrijpen wat de gevolgen zijn van de dingen die we vandaag doen en wat voor invloed die hebben op de toekomst. Ik heb gehoord dat sciencefiction eigenlijk niet over de toekomst gaat maar meer over het heden en over het vooruitkijken naar dingen die we in het heden zouden kunnen doen die invloed hebben op de toekomst.

In zowel The Cage als in The Madman’s Daughter schrijf je over mensen en aliens die experimenteren op dieren en andere mensen. Wat fascineert je zo aan dit onderwerp?

Ik denk dat het me eerder doodsbang maakt. Het is een soort waarschuwing. Als je echt een goede schrijver wilt zijn, moet je jezelf iets laten voelen. Als je jezelf niet bang kunt maken of kunt laten zwijmelen, dan voelen je lezers dat ook niet. Ik schrijf over de dingen die me echt doodsbang maken. Vooral als het om dieren gaat: ik ben echt dol op dieren en The Cage-serie draait niet echt om dieren, maar het speelt zich wel af in een soort dierentuin. Ik geef bijvoorbeeld echt enorm veel om mijn hond en het idee dat er iets met hem zou kunnen gebeuren maakt me doodsbang. Ik ben iemand die ergens enorm bang voor kan zijn, maar dat enge tegelijkertijd ook graag wil ontdekken. Dat kan soms behoorlijk moeilijk zijn: ik heb mezelf wel eens aan het huilen gemaakt en mezelf ook wel eens nachtmerries bezorgd. Het is niet een soort nieuwsgierigheid die me ook daadwerkelijk naar de duistere onderwerpen trekt, maar ik heb wel het gevoel dat ik aangetrokken word door het hele spectrum. Ik schrijf mijn eigen nachtmerries, wat me flink wat slapeloze nachten heeft opgeleverd, en ook nog best wat bizarre zoekopdrachten op Google…

Je hebt een serie over aliens geschreven. Geloof je zelf ook in buitenaards leven?

Ik denk dat het zeker een mogelijkheid is. Elke paar maanden komen er weer nieuwe berichten van NASA over ontdekte planeten waar mogelijk leven zou kunnen zijn. Ik weet niet of er ook echt knappe aliens zouden bestaan, dat gaat misschien wat te ver, maar ik vind het een leuk idee dat er andere vormen van leven zouden kunnen bestaan, misschien zelfs levensvormen die niet op ons lijken en die we, als we ze zouden zien, niet eens als leven zouden herkennen. Iets wat kenmerkend is aan sciencefiction met aliens is dat auteurs vaak een erg beperkte definitie van aliens hebben, iets waar ik zelf ook schuldig aan ben, want je wilt dat je aliens menselijk lijken. Maar ik vind het erg leuk om na te denken over wetenschap en verschillende mogelijkheden te verkennen over wat leven nou precies zou kunnen betekenen.

Hoe zie je onze toekomst? Denk je dat er echt aliens bij betrokken zouden zijn, en zou dat dan op lange termijn of misschien zelfs wel op korte termijn zijn?

Ik hoop het. Ik denk het wel. Ik vind het een interessante vraag, want misschien zijn wij die aliens wel. Is het de vraag of er daarbuiten intelligentere soorten zijn die naar ons toekomen, of zullen wij de meer geavanceerde soort zijn die op ontdekkingstocht gaat en misschien wel andere levensvormen vindt? Ik vind het een interessant idee dat wij misschien wel die enge buitenaardse levensvormen kunnen zijn voor een andere planeet.

Denk je dat we dan ook zouden gaan experimenteren met die andere aliens, net als in je boek?

Waarschijnlijk wel. Ik heb niet zoveel vertrouwen in de mensheid, haha. Ik hoop dat we niet de bad guys zullen zijn, maar ik weet het niet. Misschien zijn de mensen in de toekomst verder ontwikkeld en maken ze slimmere keuzes dan we nu doen. Als we genoeg sciencefiction schrijven en waarschuwen wat er zou kunnen gebeuren, maken ze later misschien wel betere keuzes.

meganshepherdIn The Cage worden tieners gekoppeld aan iemand die genetisch gezien perfect voor ze is. Hoe zou jouw perfecte genetische match eruitzien?

Ik voel me eigenlijk verplicht om te zeggen dat mijn man mijn perfecte match is… Of wordt dit interview vertaald naar het Nederlands? Want dan leest hij het niet, dus dan is het geen probleem, haha. Mijn perfecte match is iemand die net als ik van reizen houdt, die nieuwsgierig is naar de wereld. Hij moet absoluut van lezen houden en een dierenliefhebber zijn, en hij kan ook maar beter geduldig zijn, want dat ben ik totaal niet, dus er moet een beetje balans zijn. Ik hou ook erg van de natuur, dus het zou zeker iemand moeten zijn die graag naar buiten gaat en van kamperen en hiken houdt en de natuur op waarde schat. Precies zoals mijn man, gelukkig. Die heeft absoluut een stuk meer geduld dan ik!

Wat is de gekste plek waar je ooit aan een van je boeken hebt gewerkt?

Daar zijn er vrij veel van, even denken… Het tweede deel van The Madman’s Daughter, Her Dark Curiosity, speelt zich af in Londen, dus ben ik daar naartoe gegaan om onderzoek te doen. Het is een vrij duister verhaal, dus hebben we veel Jack the Ripper-tours gedaan en oude Victoriaanse chirurgische praktijken bezocht, en na afloop dook ik dan ’s nachts de duistere Londense steegjes in om te schrijven en de sfeer in me op te nemen. Dat werkt behoorlijk goed. Het huis waar ik vroeger woonde stond in een prachtige wijk met veel kinderen, en als het dan zomer was speelden alle kinderen buiten in de tuin. Dan zat ik daar in mijn kamer over moord te schrijven en hoorde ik al die kinderen lachen, en dat werkte dus niet, haha. Dat was absoluut niet de goede sfeer. Ik denk dat het erg belangrijk is om de juiste sfeer te vinden, zelfs als je daardoor op een paar erg vreemde, gevaarlijke plekken terechtkomt…

meganshepherdJe hebt een compleet nieuwe futuristische wereld geschapen in The Cage. Was het lastig om te bedenken hoe die wereld in elkaar moest zitten en is het niet lastig om je voor te stellen wat er allemaal mogelijk is in zo’n toekomstige wereld?

Ja, dat was behoorlijk moeilijk en het creëren van die wereld was dan ook een flinke uitdaging. In het eerste boek zitten er nog grenzen aan, aangezien de hoofdpersonages zich dan nog in een gesloten gebied bevinden en zelf ook niet weten wat er aan de hand is. Daardoor was het voor mij ook makkelijker om niets te zeggen over wat er achter de schermen gebeurde, maar in het tweede en derde boek moest ik echt weten hoe alles in elkaar stak en hoe het met de aarde zat, dus heb ik ontzettend veel gebrainstormd en andere sciencefictionboeken gelezen om te kijken hoe andere auteurs hiermee omgingen. Het tweede en derde deel waren daardoor ook een stuk lastiger om te schrijven, maar het was wel een heel leuke serie om te schrijven. Niet zo duister als mijn andere serie, maar die wereldopbouw, het creëren van een buitenaards ras, een buitenaardse wereld, de manier waarop verschillende buitenaardse rassen met elkaar omgaan, heel veel politiek… Je moet nadenken over de geschiedenis van al die soorten, die met elkaar samenwerken of juist oorlog voeren… Het is erg ingewikkeld en enorm groot. Ik denk niet dat ik nog eens zo’n enorme, epische sciencefiction-serie ga schrijven. Het is enorm uitdagend als het hele universum de setting van je verhaal is. Mentaal gezien zoog het heel veel energie op.

Wil je meer lezen over Megan Shepherd? Dat kan! Onze recensent Joost Zuijderduijn zat ook bij het interview en plaatste nog een paar erg leuke vragen op zijn eigen blog!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here