Van oudsher is de uitgeverij een soort filter tussen alles wat geschreven wordt en dat wat het verdient om te worden gelezen. Vroeger was alleen het publiceren al een duidelijk signaal voor de kwaliteit van een tekst, maar in een tijd waarin er jaarlijks (tien)duizenden nieuwe boeken verschijnen spreekt dat zeker niet meer voor zich. Heel prettig is daarom een heruitgave: in plaats van dat één uitgeverij een verhaal de moeite waard vond, komt tientallen jaren daarna een andere uitgeverij tot dezelfde conclusie. Dat is bijvoorbeeld het geval met Lud-in-de-mist uit 1926, dat bovendien warm wordt aanbevolen door onder andere Neil Gaiman. Hebben we het hier over de Stoner van het fantasygenre, of had dit boek toch beter in de vergetelheid kunnen blijven?