Zoals je eerder vandaag in de introductie van Sander kon lezen is Tomb of Annihilation de nieuwe set voor D&D spelers om een geheel nieuw avontuur te beleven. In dit artikel kijken we mee met een potje.

 

De proefsessie!

toacover

Men zegt dat het bewijs van de pudding in het eten zit. Dus om een indruk te krijgen van het avontuur, heb ik drie spelers bereid gevonden om mij te ondersteunen bij een proefsessie. Hieronder staan onze bevindingen. (Let wel op: normaal gesproken zijn 4 tot 6 spelers aangeraden.)

Allereerst vroeg ik de spelers wat hun eerste gedachtes waren bij de premise van het avontuur. Zij kwamen met de volgende antwoorden:

Lex: “Door deze “Deathcurse” klinkt de dood in D&D een stuk natuurlijker. Het is spannend omdat je een avonturier echt kwijt bent, wanneer je hem tijdens het avontuur verliest.”

Arend: “Ik ben erg nieuwsgierig hoe deze campaign ontvouwt. Ondoden en necromancers zijn altijd een interessante tegenstander.)

Dwight: “De opzet en het concept zijn heel gaaf. De titel is alleen wel wat misleidend, ik had verwacht dat een tombe vol vallen en monsters centraal zou staan in het avontuur.”

Dwight speelde de menselijke monnik Bob. Bob was een niet al te intelligente en simpele man die vooral rake klappen uit wist te delen.  Arend kroop in de huid van de tovenaar Mellemar; zelf een necromancer met veel interesse in de ondoden die in Chult rondwaren. Lex daarentegen speelde een Aasimar paladin genaamd Sylvia die een hekel had aan alle ondoden.

Het avontuur begon met het gesprek met Syndra Silvane en de aankomst in Port Nyaranzu. Zodra de avonturiers het heft in eigen hand kregen, stonden ze eerst even te zoeken naar wat ze precies moesten doen. Vooral omdat ze weinig geld met zich meedroegen – van Syndra kregen ze maar 50 goud vooraf en een expeditie opstarten kost nogal wat. Uiteindelijk kwam het besluit om te zoeken naar een gids die hen de jungle in kon leiden.

toacover

Tijdens hun zoektocht kwamen onze dappere avonturiers langs de haven, waar een op hol geslagen ankylosaurus heen en weer rende en alles kort en klein sloeg. Paladin Sylvia stapte naar voren en deed een dappere poging om het lastdier te kalmeren. Niet alleen mislukte dit, Sylvia kreeg ook nog eens een flinke klap van de dino en raakte bijna buiten westen. Twee geslaagde animal handling checks later, kalmeerde het beest weer. Net op tijd, want de havenarbeiders stonden op het punt om de dino – met enige tegenzin – met speren te doorboren.

Na het voorval met de ankylosaurus zochten de avonturiers de havenmeester op. Dit bleek een gouden halfdraak die luisterde naar de naam Zindar te zijn. Hij was tevreden dat de avonturiers de ankylosaurus levend wisten te stoppen en gaf hen een kleine beloning. Ook vertelde hij dat drie piratenkapiteins handelaarsschepen terroriseerden. Zindar loofde een enorme beloning uit per piratenschip. De avonturiers besloten dit aanbod in hun achterhoofd te houden, maar er nog niets mee te doen.

De avonturiers spraken met een paar gidsen voordat ze besloten in zee te gaan met twee tabaxi’s (katmensen). Ze zorgden voor al het proviand en trokken de jungle in. Op hun eerste dag kwamen ze een kamp van de Emerald Enclave factie tegen. Bob trad op als verkenner en bleek daar niet al te goed in te zijn. Zijn methode van voorzichtig verkennen bestond uit simpelweg het kamp binnenlopen en een gesprek aanknopen met de leider van het kamp. Dit bleek een vriendelijke man te zijn die de avonturiers eten aanbood. Bob, Sylvia en Mellemar namen plaats in het kamp en voerden een vriendelijk gesprek met de leden van de Emerald Enclave.

Die dag eindigde de reis in een oude ruïne waar een groot gevaar schuilde. Net toen ze hun kamp onder een oude boogpoort op probeerden te zetten, kwamen er zielloze lichamen tevoorschijn, bestuurd door vreemde gele bloemen. Het bron van dit kwaad was een yellow creeper. Deze duivelse struik infecteert zijn prooi met zaadjes die wanneer ze uitkomen hun gastlichaam dwingen door te “leven” en vechten.

Er vond een gevecht op leven en dood plaats. Bob onthoofde een aantal plantzombie’s met zijn flitsende moves, Sylvia vocht als een leeuw en Mellemar riep vloedgolven en vuurschichten op. Onze helden kwamen gehavend doch levend uit de strijd. Ze wisten één ding zeker; Chult zit vol gevaren en dit was pas het begin.

 

Voor wie is dit aan te raden?

  • Spelersgroepen die houden van vrijheid.
  • Spelersgroepen die ervan houden om de spelwereld te ontdekken.
  • Mensen die van dinosaurussen houden.

Voor wie is dit avontuur af te raden?

  • Spelers die een eenduidig en opeenvolgend avontuur willen doorspelen.

 

Conclusie

Tomb of annihilation is een interessant en veelbelovend avontuur dat de spelers veel vrijheid biedt, maar ook om initiatief vanuit de speler vraagt. Het avontuur maakt gebruik van interessante en goed uitgewerkte mechanics en speelt zich af in een interessant land vol plekken om te ontdekken en uitdagingen om te overwinnen. Tomb of annihilation is zonder twijfel één van de beste en interessantste campaignboeken die sinds het begin van de vijfde editie zijn uitgebracht – al dan niet de beste. Voornamelijk door de creatieve insteek van het verhaal en de avontuurlijke manier waarop de spelers onbekende delen van de jungle verkennen en door exploratie en geruchtenjacht uitvogelen waar hun doel ligt. Dit avonturenboek staat garant voor uren vermaak en mooie herinneringen.

RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering:
Vorig artikelDungeons & Dragons: Tomb of Annihilation – Introductie
Volgend artikelDe Kronieken van Nicci 1: Maîtresse van de Dood

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here