Omslag The Hunger Games
Titel: The Hunger Games
Ontwikkelaar: Lionsgate
Uitgave: Bioscoopfilm
Leeftijdscategorie: 12+
Verschijningsdatum: Maart 2012
Speelduur: 143 minuten
Regie: Gary Ross

Regisseur Gary Ross nam het op zich om De Hongerspelen van Suzanne Collins te verfilmen. Een dappere zet, want De Hongerspelen is niet het makkelijkste boek om te verfilmen. Veel personages, een beklemmende sfeer die van boek naar doek overgezet moet worden en natuurlijk de wreedheid van kinderen die gedwongen worden op elkaar in te hakken. Bovendien gebeurt er best veel in de bijna vierhonderd pagina’s van het boek. En laten we vooral de fans niet vergeten die al lange tijd snakken naar de film. Dat is ofwel het recept voor succes, ofwel voor een grote ramp. Ross heeft een hoop waar te maken.

De voorsleep
The Hunger Games is misschien wel dé meest verwachtte film van maart 2012. Duizenden fans – misschien wel meer – wereldwijd keken al maanden uit naar de verfilming van het eerste boek uit de trilogie. Ieder met zo zijn/haar eigen verwachtingen die al dan niet strookten met het weinige beeldmateriaal dat zich over het internet verspreidde. Voordat ik naar de film zelf ging, had ik al vele interviews met de cast bekeken. Het enthousiasme spatte van de acteurs en actrices af. Bij enkele interviews leken de spelers al helemaal in hun rol te zitten. Dat was een goed voorteken.

Het begin
De film begint met een stuk tekst dat vertelt over de opstand tegen het Capitool en de invoering van de Hongerspelen. Jammer, want tekst is zelden een opening die de kijker een film in sleurt. Later wordt er een filmpje getoond dat precies hetzelfde vertelt als de tekst in het begin. Als ze met dat filmpje waren begonnen, was de intro een stuk sterker geweest.

Het verloop van de film
Daarna nemen ze de tijd voor de ontwikkeling van de emoties en personages. Daarbij accentueren ze ook mooi het verschil tussen de armoede in District 12, waar men op botjes kluift en er slecht uitziet, en het Capitool waar men lijkt op overmaatse poedels en zich dagelijks vol kunnen proppen. De film neemt zelfs zodanig de tijd dat je je op een gegeven moment zorgen gaat maken dat ze andere delen er te snel doorheen zullen jagen. Het duurt immers meer dan een uur voordat de spelen ook daadwerkelijk beginnen. Gelukkig bleek mijn vrees op dat gebied onterecht. Het einde was wel wat kort, maar niet zodanig dat het hindert.

Een aantal scènes zijn zo prachtig uitgewerkt dat ze kippenvel opwekken. Neem nou de tributenparade waar onze heldin in vuur en vlam aan komt rijden. Of de grote tranentrekkerscène (ik moet er rekening mee houden dat nog niet iedereen het boek heeft gelezen, lezers weten vast wel welk stuk ik bedoel).
Op andere punten ontbrak wel een beetje van het pit dat de boeken had. Dit was vooral te merken in de dialogen. Zo zegt Katniss bijvoorbeeld dat ze probeert te winnen voor haar zusje, in plaats dat ze gezworen heeft om voor haar te winnen.
De spelmakers waren in de film helaas net iets te ongeloofwaardig, vooral omdat ze zoveel meer konden dan je zou verwachten na het lezen van het boek. Zo flitsen ze de mutilanten gewoon in en uit de arena, in plaats van dat ze ze op een gewone manier loslaten en weer terugroepen.

Voorbij het boek
Zoals iedere goede filmmaker weet, moet je bij een boekverfilming – vaak tot groot ongenoegen van fans – net een stapje verdergaan dan het boek. In boeken kun je immers dingen maken die in een film niet kunnen. En natuurlijk vice versa. Zo is het boek geschreven in de ik-vorm, maar in een film als deze wil je veel meer laten zien om het gewenste effect te geven. Er is ook zoveel te zien in de wereld die Collins geschapen heeft.  Gary Ross heeft dit begrepen. We zien stukken waarin President Snow met de hoofdspelmaker spreekt. We zien Haymitch onderhandelen met sponsors. Mensen kijken toe of proberen zich af te keren van de gruwelen. Allemaal stuk voor stuk een aanwinst voor de kijkervaring. Vooral met de grotere aanwezigheid van President Snow ben ik erg tevreden. Hij kwam in het boek iets te weinig naar voren. Verder zijn er nog andere kleine verschillen aan te wijzen tussen het boek en de film, maar er is niets bij dat echt stoort.

De acteurs
Jennifer Lawrence speelt Katniss. We kennen haar als Ree Dolly uit Winters Bone en Mystique uit X-men: First Class. Dat ze een goede actrice was, wisten we al, maar als Katniss weet ze alsnog alle verwachtingen te overtreffen. Ze speelt niet alleen Katniss, ze ís Katniss. En dat geldt voor zoveel anderen binnen de cast. Hoewel de personages er niet altijd uitzagen zoals ik had verwacht na het lezen van het boek,  wisten ze hun rol met verve te spelen.

Conclusie
The Hunger Games is een geslaagde verfilming van het eerste deel van de trilogie. Het wordt gebracht in een rustig tempo en blijft boeien tot het einde.

Eindoordeel:

Sander de Leeuw




Gebruikersrecensies

Jouw mening: