Geplaatst op:
Omslag De Dochter van de Toragh
Titel: De Dochter van de Toragh
Auteur: Pescar, Tisa
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
ISBN: 9789024568543
Uitgave: Paperback, 336 pagina’s
Verschenen: Oktober 2015
Prijs: € 18,99
Categorie: Volwassenen

In veel sprookjes kom je hulpeloze prinsessen tegen, die door een prins van draken, stiefmoeders of ander ongerief moeten worden gered. De prins rijdt dan liefst op een wit paard rond, en de prinses is zo gevoelig dat ze een erwtje door twintig dikke matrassen heen voelt. Toch kom je zulke poppetjes zelden in het echte leven tegen, noch rijden er veel knappe manskerels op witte paarden door de straat. Het wordt dan ook een stuk interessanter als je een verhaal tegenkomt over realistische royalty, zoals in De Dochter van de Toragh van Tisa Pescar. En wat als je als prinses eigenlijk niet op een knappe prins zit te wachten, maar naar een andere prinses verlangt?

Thoragana en Thoragul
Nura Eylisch Yormana is de Toraghana van Birana, wat betekent dat ze de dochter van Birana’s grote heerser is. Niet dat haar dat veel geluk brengt, want haar vader – de Toragh – heeft zo ongeveer op maar twee momenten in haar leven aandacht voor haar: op de dag dat hij haar moeder laat onthoofden en zij moet toekijken, en op de dag dat hij haar om politieke redenen uitgehuwelijkt. Sinds hij het magische huwelijk met zijn Thoragine heeft verbroken met haar doodvonnis, gaat het namelijk niet goed met Birana.

Het magisch evenwicht is verstoord en de natuurrampen volgen elkaar in hoog tempo op, terwijl ook de barbaren uit het Noorden met enige regelmaat aanvallen. Een huwelijk tussen Nura en de Thoragul van Priade – de zoon van de Toragh van het nabijgelegen territorium – is de enige redding, of Nura daar nu trek in heeft of niet. Voordat ze kan trouwen, moet ze echter eerst een aantal rituelen op het Misteiland ondergaan. Armina Capernus, de Thoragana van Priade en de tweelingzus van de Thoragul, komt haar daarvoor ophalen. Er ontstaat echter meer dan vriendschap tussen de beide Thoragana’s, maar hoe kan Nura onder haar gedwongen huwelijk uitkomen zonder haar volk in de steek te laten?

In dit naar fantasymaatstaven compacte boek houdt zich een kleurrijke, volledige wereld schuil, inclusief een aantal serieuze maatschappelijke problemen.

Fantasy met een scherp randje
Met slechts enkele woorden weet Pescar vanaf de eerste pagina een overtuigende, mediterraans aandoende wereld neer te zetten. De maatschappelijke orde, de flora en fauna, en zelfs de magie worden moeiteloos verweven met een zich gestaag ontvouwende intrige, waardoor het boek nooit verzandt in langdradige uitleg. Wel wordt het verhaal afwisselend vanuit Nura en door de smid Duram verteld, waardoor ik het niet kon laten om af en toe een hoofdstukje of wat vooruit te lezen. De wisseling naar het andere personage komt soms nét te snel, maar dat betekent ook dat de spanning er goed in zit. Het ietwat open einde komt wat mij betreft zelfs veel te vroeg.

De patriarchale samenleving van Birana en Priade heeft haar eigen primitieve eigenaardigheden. Het volk heeft weinig te vertellen onder de dictatuur van de Thorags en vrouwen nog minder. Nura vindt het al niks dat ze wordt uitgehuwelijkt, maar is nog minder onder de indruk van de ‘huwelijkse voorwaarden’ die ze daarvoor uit haar hoofd moet leren – de Dictatorio Thoragines. Waar het heel normaal is dat een man er één of meerdere concubines op nahoudt, wordt van vrouwen maagdelijkheid en vergaande dienstbaarheid verwacht. Ook Armina walgt van deze mentaliteit en protesteert op haar eigen manier, door bijvoorbeeld met enige regelmaat mannenkleding te dragen.

De beide Thorags houden hun volk echter in een ijzeren greep en straffen alles wat afwijkt met harde hand af. Gelijklingenliefde bekoop je zelfs met de dood, wat deze samenleving nog primitiever doet overkomen. Als lezer bekruipt je daardoor hetzelfde gevoel van onrecht dat je ervaart wanneer je over slavernij, discriminatie of de Tweede Wereldoorlog leest. En waar het boek naar fantasymaatstaven nog relatief dun is, worden zo toch serieuze problemen aangekaart. Dat betekent echter niet dat het boek zwaar is of doordraaft over een morele boodschap: door de kleurrijke personages en allerlei goed gedoseerde onthullingen zit de vaart er onverminderd in.

Conclusie
De Dochter van de Toragh is zeker geen standaard-prinsessenverhaal en kaart een aantal serieuze maatschappelijke problemen aan. Dat maakt het boek echter nog niet zwaar op de hand, want de sympathieke personages, de volledig uitgewerkte wereld en een aantal verrassende verwikkelingen houden de vaart er goed in. Een minpuntje is wel het relatief open einde, want hoewel het verhaal op zich niet onaf is komt die laatste bladzijde veel te snel. Misschien zit er toch nog een vervolg aan te komen?

Eindoordeel: score

Adinda Verburg

Jouw beoordeling

Jouw mening: