Geplaatst op:
Omslag De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine 3: Bibliotheek der zielen
Titel: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine 3: Bibliotheek der zielen
Auteur: Riggs, Ransom
Vertaling: Tine Poesen
Uitgever: Clavis
ISBN: 9789044820577
Uitgave: Hardcover, 512 pagina’s
Verschenen: November 2015
Prijs: € 21,95
Categorie: Young Adults

Nog maar kortgeleden is Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children in de bioscoop verschenen, de verfilming van Ransom Riggs’ gelijknamige trilogie. Met Tim Burton als regisseur (wie anders?), Florence Welch op de soundtrack (voor welke film zingt ze niet?) en een cast bestaande uit onder andere Samuel L. Jackson, Judi Dench en Eva Green beloofde dat een heel aardig filmavondje te worden. Wie de boeken echter (opnieuw) gelezen heeft, keek waarschijnlijk raar op in de bioscoop. Zo is Olive geen klein zwevend meisje meer, maar een tiener met vurige vingers. En Emma, van wie je de vlammen juist verwacht, is zo licht als een veertje. Reden genoeg voor een filmrecensie, én de nog op FantasyWereld ontbrekende recensie van het derde deel. Lukt het Riggs zijn serie goed af te sluiten?

Jacob, Emma en Addison
Aan het einde van het tweede boek zijn alleen Jacob en Emma aan de schepsels ontkomen, terwijl alle andere kinderen uit de hedendaagse metro van Londen zijn meegevoerd naar wie weet welke tijdlus. Het is daarom aan Jacob en Emma om de andere bijzondere kinderen te redden, en daarbij ook nog de ontvoerde ymbrines en de hele bijzondere wereld. De schepsels en hun hulsels hebben snode plannen en ze kunnen niet wachten om die uit te voeren…

Gelukkig is ook Addison er nog, de bijzondere hond uit de lus van mevrouw Wren. Hij kan niet alleen praten, maar met zijn gevoelige neus is hij ook in staat om op grote afstand bijzondere mensen te volgen. Terwijl het drietal de sporen achterna gaat, blijkt echter dat alle bijzondere mensen en ymbrines naar één specifieke tijdlus zijn gebracht: het victoriaanse Devil’s Acre, een smerige, uiterst gevaarlijke achterbuurt van Londen…

Bibliotheek der zielen vormt een mooie afsluiting van de trilogie, vol sfeer, spanning en bijzondere oude foto’s.

Laatste kans?
Als je de boeken van de trilogie naast elkaar zet, valt op dat het derde deel bijna twee keer zo dik is als het eerste. Dat betekent dat het verhaal weer vol oude foto’s en avonturen zit, maar ook dat je er even voor moet gaan zitten om er doorheen te komen. Hoewel er relatief veel gebeurt, is het verhaal namelijk niet op alle momenten even spannend. Ook omdat de focus nu alleen op Jacob en Emma ligt, mist de humor die de andere kinderen meebrachten wel een beetje. Bovendien hebben ze zo veel aan hun hoofd dat je er al lezende bijna zelf moe van wordt.

Het lijkt dan ook een beetje alsof Riggs heeft gedacht dat dit zijn laatste kans was om alle bijzonderheden van de bijzondere wereld te laten zien. Jacob probeert zijn nieuwe gave om hulsels te controleren verder te verdiepen, terwijl er doorlopend onbekende personages, interessante vondsten en nieuwe gemenigheden van de schepsels voorbij komen. Dat geeft de geschetste wereld meer verdieping, maar op sommige punten is het ook een beetje lang en veel. De smerigheid en de ellende van Devil’s Acre zijn daarnaast ook niet altijd even prettig, maar dat is wel waar het leeuwendeel van het verhaal zich afspeelt.

De eindstrijd om het Bijzonderdom
Desalniettemin is Riggs er zeker in geslaagd zijn trilogie passend af te ronden. Natuurlijk blijven er wat vragen open staan, zoals wat er nu eigenlijk met alle zielen uit de bibliotheek is gebeurd, maar de trilogie komt over als één geheel waarvan alle puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar vallen. Daar komt bovendien nog een mooie twist aan het einde bij, want het verhaal gaat nog nét iets langer door, voorbij het punt waar de meeste andere verhalen al gestopt zouden zijn.

Ook de echte, oude foto’s zorgen opnieuw voor een eigenaardige sfeer, al vraag ik me soms af wat de persoon in kwestie ervan had gevonden dat hij/zij nu een boekpersonage uitbeeldt. Wat dat betreft is het ook jammer dat de foto’s nu eerder als illustratie worden gebruikt, in plaats van dat ze foto’s laten zien die de hoofdpersonen zelf ook in handen hebben. Dit laatste was in het eerste deel nog wel het geval, maar mag het leesplezier niet drukken.

Conclusie
Bibliotheek der zielen vormt een mooie afsluiting van de trilogie, vol sfeer, spanning en bijzondere oude foto’s. Het boek is daarbij wel erg dik, maar het is de moeite waard om tot aan die interessante twist aan het einde te blijven lezen. Op de bioscoopfilm lijkt het verhaal dan weer helemaal niet: waar de film eigenlijk alleen het eerste deel samenvat met een alternatief einde, hebben de boeken een goed doordacht slot dat als één grote puzzel in elkaar valt. Gelukkig komen in februari 2017 nog de Bijzondere Vertelsels uit, voor wie de bijzondere kinderen – net als Riggs zelf, waarschijnlijk – toch is gaan missen.

Eindoordeel: score

Adinda Verburg

Jouw beoordeling

Jouw mening: