Geplaatst op:
Omslag De Anderen 3: Zilveren zicht
Titel: De Anderen 3: Zilveren zicht
Auteur: Bishop, Anne
Vertaling: Valérie Janssen
Uitgever: De Fontein
ISBN: 9789026139871
Uitgave: Paperback, 464 pagina’s
Verschenen: Maart 2016
Prijs: € 18,99
Categorie: Volwassenen

Stel, je past een middag op het zoontje van een vriendin. Dat gaat redelijk goed, totdat die schattige kleuter begint te krijsen, te slaan en met spullen te gooien. Hij wil geen middagdutje, hij wil geen hapje eten en hij wil al zeker geen knuffel. Je weet niet wat je overkomt: hoe krijg je het op een gepaste manier voor elkaar om hem te kalmeren? In deel 3 van De Anderen staan de Terra Indigene (de oorspronkelijke aardbewoners) voor dezelfde vraag. Hoewel er een fragiele verstandhouding is, beginnen de mensen zich steeds meer als verwende kinderen te gedragen. Ze willen meer, altijd meer, maar wanneer is de maat vol en hoe grijp je in?

Mensen Altijd Eerst
Het leven in het Stadspark gaat door, maar op de achtergrond spelen er allerlei onderhuidse spanningen. De MAE-beweging (Mensen Altijd Eerst) wint aan terrein, waardoor er steeds meer vijandigheid richting de Anderen ontstaat. Verstandig is dat uiteraard niet, maar de initiatiefnemers schijnen niet te beseffen dat ze hiermee steentjes naar een slapende leeuw gooien. Je kunt wel agressief doen tegen Kraaien en menselijke ‘Wolfliefhebbers’ die voor de Anderen werken, maar het echte gevaar bevindt zich achter de grenzen van het Stadspark…

Deze ontwikkelingen hebben ook hun weerslag op Meg: ze probeert bewust om te gaan met de jeukende tintelingen en steken die een profetie aankondigen, maar de situatie laat dat niet altijd toe. Zeker wanneer luitenant Montgomery zijn ex-vrouw en dochter niet langer kan bereiken, en Nathan een onverwachte vondst doet in de trein terug uit de bergen. Intussen duiken er ook steeds meer bloedprofeten op, in zeer slechte toestand aan de kant van de weg achtergelaten. Het is aan Meg om op basis van haar eigen ervaringen een handboek op te stellen voor hun verzorging, maar hoe moet dat als ze zichzelf amper onder controle heeft?

Zilveren zicht roept een beetje een tv-seriegevoel op: nu Meg haar plaats in het Stadspark heeft gevonden, worden in dit boek weer twee nieuwe problemen uitgelicht.

De laatste druppel
Zilveren zicht roept een beetje een tv-seriegevoel op: nu Meg haar plaats in het Stadspark heeft gevonden en ze niet langer wordt vervolgd door haar Beheerder, worden in dit boek weer twee nieuwe problemen uitgelicht. In de eerste plaats is dat Lizzy, het dochtertje van luitenant Montgomery. Hoewel ze er niets aan kan doen, brengen zij en haar knuffel Beer Boe serieuze problemen mee naar het Stadspark. Waarom zit zelfs de MAE achter de teddybeer aan en kleeft er bloed aan zijn vacht? Hoewel de MAE al langer voor problemen zorgt, staan ze in dit boek garant voor de druppel die de emmer doet overlopen.

Ten tweede is er Meg, die nog steeds een weg probeert te vinden in het wel of juist niet snijden. Een bloedprofeet is volgens de overlevering goed voor duizend sneden voordat ze eraan bezwijkt, maar juist daarom vinden de Anderen dat elke snee er één te veel is. En intussen komt er ook nog een andere gruwelijke waarheid over de Instellingen aan het licht, met hierdoor een stroom aan verwarde, labiele bloedprofeten die een zeer specifieke zorg behoeven. Beschermd opgegroeid en geëxploiteerd is elke nieuwe indruk deze meisjes te veel, maar ervaart ook Meg dat ze nog steeds niet helemaal is opgewassen tegen de onvoorspelbare wereld om haar heen.

Niet het laatste deel
Zilveren zicht is geen dunnetje, en om die reden is dat tv-seriegevoel ook helemaal niet erg. Tot nu toe is elk boek weer dikker dan het vorige, waardoor je een steeds beter beeld krijgt van Bishops wereld. Het is prima dat er steeds nieuwe aspecten worden uitgelicht en – nog belangrijker – dat deze ook in enige mate worden afgerond. Niets zo vervelend als een ellenlang boek dat eindigt in een grote cliffhanger. Een echt afgerond einde hoef je echter ook niet te verwachten: anders dan in eerste instantie gedacht is Zilveren zicht niet het laatste boek, maar is deel vier onderweg en deel vijf al in de maak.

Een klein nadeel aan die steeds dikkere boeken is wel dat de vaart er niet altijd even goed in zit. Het derde deel heeft weliswaar wat minder irrelevante bijpersonages dan het tweede, maar er zijn nog steeds genoeg zijsporen die (te) veel aandacht krijgen. Daar staat tegenover dat Meg en Simon ook maar heel geleidelijk dichter tot elkaar komen, waarbij dat trage tempo juist heel sympathiek is. Geen stormachtige liefde, maar juist een vriendschap die zich langzaam maar zeker steeds verder ontwikkelt. Ook helpt het dat er op zich wel genoeg gebeurt: de serieuze ondertoon van deel twee komt terug in een aantal enigszins schokkende momenten, en uiteindelijk mondt het boek uit in een groot en dreigend keerpunt.

Conclusie
Zilveren zicht is dikker dan de voorgaande delen, maar niet per se vlotter. Door de vele zijsporen is het soms een best lange zit, maar in de relatie tussen Meg en Simon is dat trage tempo juist heel natuurlijk. Ook de serieuze ondertoon van deel twee wordt voortgezet en je krijgt aan de hand van nieuwe problemen weer andere aspecten van de geschetste wereld te zien. Zeker met het oog op het spannende einde is het maar goed dat het vierde deel niet lang op zich laat wachten.

Eindoordeel: score

Adinda Verburg

Jouw beoordeling

Jouw mening: