Een A4’tje met aantekeningen over een jonge prins die op brute wijze zijn vader verliest en wanhopig op zoek gaat naar zijn verdwenen moeder groeide door de hand van Atalanta Nèhmoura uit tot een epische fantasyreeks. Na vijf delen van de Kronieken van Ulriach de Waanzinnige is het einde nog lang niet in zicht en wordt er alweer hard gewerkt aan deel zes. In een interview uit december 2013 vertelde ze ons over haar plannen rondom de serie en andere projecten. Eens kijken hoe dat er nu voor staat!

interviewatalanta1

9789460860683De Wolvenmeesteres is af en wordt vandaag op Elfia gepresenteerd. Merk je dat je na het schrijven van elk deel weer groeit?

Ja, ik maak telkens een behoorlijke groei door. Dat was ook de reactie van mijn proeflezers. Karakters krijgen meer vorm en het verhaal vertelt zichzelf. Het is meer een logisch gevolg van voorgaande gebeurtenissen. Alles leest vloeiender. Kortom ik maak echt een behoorlijke ontwikkeling door en dat is heerlijk en boeiend.

Ben je bij het schrijven van dit deel nog dingen tegengekomen die de verhaallijn die je in je hoofd had hebben weten te beïnvloeden?

Dat is zeker weer gebeurd. Ik heb inderdaad bepaalde gebeurtenissen anders laten verlopen dan dat ik het eigenlijk in mijn hoofd had. Dat ging gewoon vanzelf. Twee veranderingen hebben zeker gevolgen voor de rest van de verhalen. Zo is er een draak bijgekomen die niet in de planning zat. Wat ik met haar moet…?

Je bent nog steeds actief met het bezoeken van evenementen, van welk evenement heb je het afgelopen jaar het meest genoten?

Ik vind het moeilijk om tussen evenementen te kiezen. Ze hebben allemaal iets bijzonders en hun eigen charme. Elfia vind ik leuk vanwege de prachtige kostuums, Castlefest is juist weer ontzettend gezellig en gemoedelijk. Rijswijk is lekker kleinschalig en knus. Het is jammer dat Fantastyval er niet meer is. Was ook een bijzonder en gezellig samenzijn. Ik denk dat ik vorig jaar op de Fatcs in Gent het meeste genoten heb, omdat het nieuw voor mij was en het Belgische publiek weer heel anders is. Bovendien was het in oktober prachtig mooi weer en hebben Pepper Kay en ik ’s avonds heerlijk van de oude binnenstad van Gent genoten.

wolf3aanggecom.jpgWanneer kunnen we het volgende deel in de serie verwachten? Kun je er al iets over kwijt?

Het is de bedoeling dat ik volgend jaar op Castlefest het zesde deel: Het teken van Drie kan presenteren. Of dat gaat lukken, hangt van mijn werk af.
Ik denk dat mijn lezers ook niet al te lang willen wachten na deel 5. (Ik weet hoe spannend het eindigt) Deel 5 en 6 zijn eigenlijk een soort tweeluik. Er worden in 5 dingen opgebouwd. Het teken van Drie is vrij gecompliceerd. In 6 komt het tot een climax met de Heren van Drie en Hyadra. Dat is enige wat ik er over kwijt wil, anders verraad ik teveel. Ik moet nu ook voor het eerst echt het plot schematisch uitwerken om alles goed in elkaar te laten vallen. In deel 3 en 4 ging dat eigenlijk nog vanzelf.

Je had ideeën over een trilogie rond de Schaduwkrijgers van Athar, waar De Erfwachter ook deel van uitmaakte. Hoe gaat het met dit project?

Zit nu even in de ijskast. Ik wilde na de Wolvenmeesteres eigenlijk een prequel van De Erfwachter uitwerken. Ik denk alleen dat mijn lezers daar niet blij mee zullen zijn als ze twee of drie jaar op het vervolg van de Wolvenmeesteres moeten wachten. Dus werk ik tussendoor wat ideeën uit. Na Het Teken van Drie is er weer een afgesloten stuk en misschien is er dan een gelegenheid om aan de Schaduwkrijgers van Athar te werken, hoewel… Ik heb ook al een fantastisch idee voor de kronieken van Ulriach. Er zijn heel veel gebeurtenissen waar naar wordt verwezen en die niet verder uitgewerkt worden. Het leek mij ook heel leuk om een verhalenbundel te maken met al die verhalen. Zoals over Zenya en Ghynahr. Ik wil daar iets van Midwinterverhalen van maken, omdat in Ash Nèbula ’s winters verhalenvertellers rondtrekken die op lange winteravonden aan dorpsbewoners deze verhalen vertellen. Dus er is nog genoeg te doen.

 

interviewatalanta1

atalanta-nehmouraVoor je boeken gebruik je het pseudoniem Atalanta Nèhmoura, hoe is deze naam ontstaan?

Als kind van 11 jaar oud heb ik tegen mezelf gezegd dat ik moest onthouden dat ik mijzelf op mijn negende al Atalanta Nèhmoura noemde. In mijn late tienertijd nam ik mezelf voor om deze naam te gebruiken als ik ooit striptekenares of schrijfster zou worden. Jaren later had ik een wonderlijke ervaring tijdens een wandeling in de bergen van Oostenrijk toen een Atalanta vlinder pardoes op mijn hart landde en daar bleef zitten. Voor mij was dat een soort teken.

Atalanta is tevens de naam van een Griekse jageres en dat past wel bij mij. In mijn tienertijd liep ik met een zelfgemaakte handboog en pijlen door het bos te struinen, bouwde ik hutten, pofte aardappelen in een kampvuurtje en oefende ik met een shuriken (Japanse werpster). Ik was nu niet bepaald het meisje dat met poppen speelde.

Je voelt je dus aangetrokken voelt tot de natuur. Kunnen we dit ook terugvinden in je boeken?

Jazeker, je vindt het terug in mijn beschrijving van de natuur, het ruwe land van Ash Nèbula en Admir, maar ook in bijvoorbeeld de Askara elfen, die heel dicht bij de natuur staan, initiatie rituelen zoals de Test, edelstenen die onder andere voor de bevolking van Ash Nèbula een belangrijke rol spelen, de jacht op allerlei dieren. Veel van mijn ervaringen die ik heb opgedaan in de natuur probeer ik in mijn verhalen te gebruiken.

Daarnaast verwerk ik mijn liefde voor Aziatische vechtkunsten en mijn ervaringen met Tai Chi in mijn verhalen, zoals in de krijgskunst van de K’Dana strijders en de Askara elfen.

We vinden het altijd interessant om te weten wat de favoriete (fantasy)boeken zijn van schrijvers. Welke auteur heb jij thuis het meest op de boekenplank staan?

Ik las vroeger veel sciencefiction- en avonturen boeken van de bibliotheek. Er staat bij mij thuis wel een rij boeken van Raymond E. Feist, een boek van Maggie Furey en de hele serie van Harry Potter (Engelse versie). Ik ben ze pas gaan lezen nadat ik het ruwe manuscript voor deel 1 en 2 klaar had. Ik wilde niet beïnvloed raken door andere schrijvers. Voordat ik aan de kronieken begon, had ik op fantasygebied alleen De Hobbit en In de ban van de ring van Tolkien gelezen.

Feist en Furey vind ik lekker weg lezen. Ik houd wel van wat actie en spanning. Tschai van Jack Vance vind ik nog steeds een meesterwerk, maar ik houd ook van de humor van Harry Harrison en zijn Doodsstrijd-trilogie.

Daarnaast lees ik op z’n tijd een spiritueel boek zoals de serie van de Celestijnse Belofte van James Redfield, Het licht zal je bevrijden, universele wetten voor spirituele groei van Shirley MacCune en Norma J. Milanovich. Historische romans vind ik ook vaak boeiend. Zo heb ik onlangs de Saladin-trilogie van Jack Hight gelezen.

Tegenwoordig staat mijn boekenplank vol met boeken van collega auteurs, zoals W.J. Maryson, Brad Winning, Adrian Stone, Thomas Olde Heuvelt, Rik Raven, Pepper Kay, Marieke Frankema en ga zo maar door. Alleen ontbreekt het mij vaak aan tijd om ze te lezen en dat vind ik wel eens jammer.

atalanta-nehmouraJe tekent zelf prachtig, zoals we kunnen zien aan de prachtige draak hiernaast. Heb je ook zelf de covers ontworpen?

De cover stamt van Daniël Pol. Ik heb een acrylschilderij met een afbeelding van Ishall gemaakt als voorbeeld voor de cover, maar aangezien het mij een jaar kost om zo’n schilderij te maken, was ik blij dat Daniël precies begreep waar ik naar toe wilde. Hij heeft mijn idee prachtig vertaald in een fantastische cover die we voor alle delen kunnen gebruiken door de kleurstelling en de afbeelding in de spiegel telkens aan te passen. Zo staat op deel 1 de witte draak Ishall afgebeeld. Op deel 2 staat de zwarte draak van Nemroth. Op deel 3 staat Orilin, een rood met zwart en zilver gekleurde draak en op deel 4 staat de draak van de Kristalmagiër, Opaal. Ook de afbeelding in de spiegel slaat telkens op het desbetreffende verhaal.

Misschien dat ik in de toekomst illustraties ga maken die bij mijn verhalen passen. Dat zou een mooie aanvulling zijn.

 

interviewatalanta1

In 2007 verscheen de eerste druk van deel 1 bij Gopher. Inmiddels verschijnen je boeken bij Books of Fantasy en ben je druk bezig met deel 5. Had je de overkoepelende verhaallijn van al deze boeken al vanaf het begin in je hoofd, of is deze in de loop van de tijd steeds verder gegroeid?

Dat is eigenlijk een heel wonderlijk verhaal. In het begin werkte ik een aantekening uit over een jonge prins die door de plotselinge dood van zijn vader alleen komt te staan en op zoek gaat naar zijn verdwenen moeder. Ik had toen nog geen idee waar het verhaal naar toe zou gaan. Op een gegeven moment kwam ik hopeloos vast te zitten. De scène waarin Arktran zijn beide neven tegen het lijf loopt had ik namelijk in Nèbula af laten spelen (een stuk verder in het verhaal) en ik kwam er qua logica niet uit. Dit was mijn mooiste en beste scène waaromheen ik mijn verhaal creëerde.

Ik heb toen letterlijk “kill your darling” gedaan en het idee op een andere manier eerder in het verhaal geplaatst. Op dat moment gebeurde er iets wonderlijks. Het hele verhaal was er. Voorgeschiedenis, achtergronden, motivaties en einddoel, alles was in één oogopslag duidelijk. Natuurlijk zijn er nog wel wat blanco stukken die ingevuld moeten worden en soms gaat een verhaallijn een eigen leven lijden zoals bv. het verhaal rond Karlis. De hoofdlijn is echter al duidelijk aanwezig.

Wat is er in het schrijfproces voor jou het meest veranderd sinds het uitkomen van het eerste boek?

Er is heel erg veel veranderd. Als ik nu terugkijk, dan is mijn conclusie dat ik in het begin belabberd slecht schreef. Ik kon een leuk verhaal verzinnen en had wel een vlotte stijl, maar ik vertelde het verhaal en liet het niet gebeuren. Ik gebruikte vaak kromme zinnen, wisselde doorlopend van perspectief en wilde veel te veel vertellen, ook gebeurtenissen die er totaal niet toe deden. Dankzij de schrijfmarathons en workshops op het Pure Fantasy forum, o.a. bij Thirza Meta, de schrijfwedstrijden, de workshops bij W.J. Maryson en de strenge commentaren van mijn eindredactrice Alexia is mijn schrijftechniek significant verbeterd. Ik schrijf nu ook meer een plot uit, maak karakteromschrijvingen, tijdlijnen, ik gebruik show in plaats van tell, doseer en weef beter, bouw spanning beter op. Daarnaast schiet ik minder in herhalingen.

Naast Alexia heeft Wim Stolk (die schreef onder het pseudoniem W.J. Maryson) hieraan wel het meeste bijgedragen. Ik heb tijdens zijn schrijfworkshops zo ontzettend veel geleerd. Ik had daar doorlopend van die “Aha” momenten. Wat mij nog het beste voor de geest staat is dat Wim achter zijn vleugel zat en vertelde dat iedereen kan schrijven, want iedereen weet hoe hij een zin uit woorden kan vormen en kan neerschrijven. In muziek is dat het zelfde. Iedereen kan leren noten lezen en kan leren hoe hij die noten op bijvoorbeeld een piano moet spelen. En dat klinkt zo. Wim speelde vervolgens een melodie en ik had zoiets van; oké een leuk melodietje.

Toen zei Wim: “Of je maakt werkelijk muziek.” Hij speelde vervolgens een melodie met zoveel gevoel dat de rillingen over mijn rug liepen en ik tranen in mijn ogen kreeg. Op dat moment besefte ik dat om een goede schrijver te worden ik al mijn emoties in een verhaal moest stoppen en dat alles vloeiend als een symfonie moest zijn. Natuurlijk lukt dat niet altijd, maar het is wel iets dat ik in mijn achterhoofd houd.

Er is mij ooit eens ter ore gekomen dat je van plan bent nog enkele delen te schrijven. Hoeveel delen komen er uiteindelijk?

Zeven magiërs, dus zeven boeken… eh, nou, het worden er een paar meer. Zoals de planning er nu uitziet, worden het er negen. Over een tiende deel twijfel ik nog. Na negen is het eigenlijk afgelopen, maar als het een enorm succes zou worden, heb ik nog wel een idee voor een tiende deel of een eventuele “spin off”.

Het is wel zo dat de volgende delen niet meer zo op elkaar volgens als de eerste vier en het dus minder storend is als er wat langere tijd tussen het verschijnen van de boeken zit.

Zullen alle verschillende lijnen uiteindelijk uitgewerkt worden, of zal de lezer voor sommige personages een eigen invulling geven? Komen alle magiërs van de Zeven bijvoorbeeld nog aan bod?

In deel vier komen heel veel verhaallijnen samen, maar er is ook een aanzet tot een vervolg. Tenslotte zijn nog niet alle magiërs bevrijd en is er een andere duistere magiër, Hyadra, de Godin der Slangen, die veel macht over Tsasé, het buurland van Silkon, heeft. In de komende delen zal zij, net als de mysterieuze Heren van Drie, zeker proberen om Aïn te dwarsbomen.

In deel 5, De Wolvenmeesteres, komen we weer een aantal oude bekenden tegen zoals Karlis, Egilolf, Tadrin en Cascath, maar er zijn ook personages uit de eerdere delen die op de achtergrond verdwijnen, simpelweg omdat zij niet betrokken zijn bij de belangrijkste verhaallijnen.

In elk volgende deel komt ook telkens een van de Zeven magiërs aan de orde en gaat Medarda (de geheimzinnige dochter van Karathan en Nihr) een belangrijkere rol spelen. Tenslotte is het de bedoeling dat de Zeven bevrijd worden van hun vloek en er staan nog genoeg gedichten in de kronieken van Ulriach die een aanwijzing geven.

Verder komen er in de volgende delen ook weer draken voor. Kleine spoiler: In deel 5 komt Orilin terug en maken we kennis met mijn favoriete draak, Aranth, die hopelijk ook de cover van deel 5 gaat sieren.

Je schrijft je boeken heel erg op gevoel, zo vertelde je. Hoe ziet een dagje schrijven aan een boek voor jou eruit?

Ha, ha, stel je voor, je rijdt mee in een auto die met gemiddeld 180 km/uur over de Duitse autobaan raast. Laptop op schoot en schrijven.

Aangezien ik een druk leven heb als zelfstandig ondernemer, moet ik echt elke gelegenheid aangrijpen om te schrijven. In de zomermaanden gaan mijn man en ik vaak een weekendje naar de camping. We zitten aan een rivier in een heel rustig deel van Duitsland en ik kan daar heerlijk schrijven. Voor onze caravan staat een enorme naaldboom waarin allerlei vogeltjes rond hippen. Ik zit dan meestal in de schaduw met mijn laptop op een tafeltje, terwijl de koolmezen, pimpelmezen, vinken, sijsjes en putters zingen en tsjirpen. Heel ontspannend is dat. In zo’n weekend zet ik met gemak een vijfduizend tot achtduizend woorden neer. Als ik lekker in de flow zit, zijn het er zelfs wel eens tienduizend. Ik begin dan al op de heenweg met drie uur snelweg voor de boeg. Ik zit dan zo in het verhaal dat ik elke emotie van mijn personages voel en ik pas uit mijn verhaal opschrik als we bij de afslag van de snelweg zijn.

Thuis werk ik vaak ’s avonds laat (na 21:00) aan mijn manuscript of op zondag. Meestal luister ik tijdens het schrijven naar muziek. Deel 1 en 2 zijn ontstaan met muziek van Joe Cocker en U2. De laatste tijd luister ik veel naar Within Temptation en Linkin Park. In de zomermaanden zit ik ook graag buiten op het dakterras of beneden in de grote tuin van mijn schoonmoeder, heerlijk onder de kersenboom.

Toch is de wereld die je beschrijft in deze reeks heel diep uitgewerkt. Er zijn veel personages, veel verhaallijnen met bovendien veel lagen. Hoe hou je voor jezelf het overzicht bij?

Gewoon een groot warhoofd vol ideeën. Nee hoor, het verhaal is voor mij als een film. Ik tune gewoon in op een bepaalde scène en alles is er weer. Ik kan deze film telkens vanuit allerlei verschillende gezichtspunten ervaren. Daarnaast maak ik ook wel een plot, een schema met wat karakteromschrijvingen, een landkaart, een namenlijst en een tijdlijn.

De reacties die je krijgt op je boeken zijn erg positief, hoe is het om te ervaren dat mensen mee gaan leven met je verhaal? Brengt dat voor jou extra druk mee om het volgende boek nog beter te maken?

Het is een fantastische ervaring om te horen dat je mensen zo kan raken met een verhaal. Ik vind het heerlijk dat de lezers dezelfde emoties beleven als de emoties die ik waarneem tijdens het schrijven. Op de een of andere manier komt dat toch over en dan heb ik zoiets van: “Yes, gelukt!”

Het brengt zeker een besef van: ik moet dit de volgende keer nog beter doen. Ik ben wel iemand die probeert om de lat hoger te leggen. Het is mijn bedoeling om de andere delen op een nog hoger niveau neer te zetten.

Wat ik tijdens het schrijven nooit zo beseft heb is dat lezers hun favoriete personages gaan krijgen en het soms jammer vinden als ik iets minder aandacht aan deze personen of verhaallijn besteedt. Dit is een probleem dat ik denk ik wel zal blijven houden. Sommige verhalen wijken te ver af van de hoofdlijn en dan moet je ze laten varen.

Je doet af en toe mee met schrijfwedstrijden, met korte en lange verhalen. Is het prettig om af en toe bezig te zijn met iets anders dan de Kronieken?

Ja, het leuke aan wedstrijden is dat je totaal iets anders kunt proberen en kunt kijken wat het publiek er van vindt. Meedoen aan schrijfwedstrijden is voor mij experimenteren met stijl en onderwerpen, bovendien leer je kort en bondig schrijven zonder herhalingen. Elk woord moet worden gewogen. Je leert om in een paar woorden een sfeer of emotie te creëren. Dat wat ik in schrijfwedstrijden leer, gebruik ik later weer in mijn langere verhalen.

Zo heb je het afgelopen jaar nog de shortlist van de Luitingh Schrijfwedstrijd gehaald met een manuscript dat de titel De Erfwachter had. Gaat dit boek ooit het levenslicht zien (en kun je er iets over vertellen)?

De Erfwachter eindigde in de top 5 en het is zeker de bedoeling dat dit boek ooit uitkomt. Al kan ik nog niets zeggen over hoe en wanneer. De reacties waren zo goed dat het zonde zou zijn om dit verhaal niet te publiceren. Achter de schermen ben ik al bezig om een idee uit te werken over een vervolg op de Erfwachter.

De Erfwachter is ontstaan uit een kort verhaal dat ik ooit voor een workshop had geschreven. Uiteindelijk werd dit verhaal niet in de bundel geplaatst, maar vervangen door een kort verhaal, Duivelse Onschuld, waarmee ik vierde werd in de Unleash Award. Het verhaal bleef echter hangen samen met een idee dat opkwam naar aanleiding van twee liedjes, Hand of Sorrow en What have you done van Within Temptation. Toen de wedstrijd van Luitingh kwam, heb ik het korte verhaal over Lameira verder uitgewerkt door meer achtergronden, voorgeschiedenis, doel en een passende tegenspeler te bedenken.

Het verhaal gaat over Lameira die als meisje van twaalf graag toegelaten wil worden tot de Senhiar opleiding (schaduwkrijger). Deze krijgers beschermen het volk van Athar en zeven magische stenen tegen de buitenwereld. Traditie is dat de oudste zoon (en als die er niet dan wordt het de oudste dochter) opgeleid wordt tot Senhiar. Lameira is het oudste meisje, maar om voor haar onduidelijke redenen wordt ze geweigerd. Ze besluit om van thuis weg te lopen en raakt verwikkeld in een zoektocht naar een magische steen die uit de tempel in Athar is gestolen. Om een ramp te voorkomen sluit Lameira een verbond met Raaf, de boodschapper van de Dood…

Kay wordt als jongetje van twaalf met geweld bij zijn moeder weggehaald om de harde opleiding tot Aissor te ondergaan. Deze Aissors zijn de getrouwen van de God-Keizer Azuran die met harde hand zijn imperium regeert.

Wanneer de God-Keizer besluit dat hij naast zijn eigen magische steen de macht van de zeven magische stenen nodig heeft om te overleven, komen Kay en Lameira recht tegenover elkaar te staan. Dit is het begin van een spannend avontuur waarbij onvoorwaardelijke liefde, vriendschap en vergeving een belangrijke rol spelen, maar waarin naast elfen, dwergen en een draak, ook tal van andere vreemde wezens voorkomen.

Klinkt inderdaad erg spannend! En verder? Ben je al bezig met ideeën voor nieuwe boeken/series?

Ja, in PF magazine 18+ staat een kort verhaal (Zeven nachten) over Darco. De wereld van Darco, Yllidrian, heb ik ooit bedacht tijdens een workshop bij W.J. Maryson. Het ging erom een nieuwe wereld te bouwen en dat culturen bepaald worden door hun leefomgeving. Met dat gegeven moesten we een kort verhaal schrijven. Onmiddellijk kwam bij mij een wereld op die bestond uit zwevende aardschollen rond een vulkanische kern.

Elke aardschol had zijn eigen evolutie. De hoger gelegen delen zijn verder ontwikkeld. Hier maakt men gebruik van techniek (ruimtevaart, vliegtuigen en dergelijke) .De lagere delen maken gebruik van allerlei vliegende wezens zoals de zwevers (enorme vogels), draken, drakenpaarden…

Het ontstaan van Yllidrian is gehuld in een nevel van legenden. Darco’s opa (een vooraanstaand archeoloog) probeert een tipje van de sluier op te lichten. Er zijn echter oude culturen en sekten die niet willen dat de waarheid boven komt. Darco’s opa wordt samen met Darco’s ouders op de desolate aardschol Mathesia vermoord en de kleine Darco wordt voor dood achtergelaten. Hij wordt gevonden door een vriend van zijn vader die hem bij een pleegezin onderbrengt. Darco groeit op en wordt een soort handelsvlieger die met een dubbeldekker genaamd Liana, van de een naar de andere zweefwereld vliegt. Langzaamaan komt Darco Ergos Malthesia achter de werkelijkheid en probeert degenen die voor de dood van zijn ouders verantwoordelijk zijn te straffen. Het complot om alles over de Yllinari (de Ouden) te verdoezelen is echter omvangrijker dan Darco kan vermoeden.

Verder heb ik ideeën voor een trilogie rond de Schaduwkrijgers van Athar waar het verhaal De Erfwachter deel van uit maakt.

Ik loop al een tijdje rond met een sf-fantasy-mystiek verhaal dat in het eerste deel in de dichtbije toekomst begint en een vervolg heeft dat zich over 4000 jaar afspeelt. Het gaat over de steeds meer oprukkende problemen rond religieuze fundamentalisten die de wereld in een woestenij veranderen en ondergrondse broederschappen die de mensheid voor de ondergang proberen te redden door een aantal verborgen hoogtechnologische steden te bouwen. Wanneer onze beschaving ten onder gaat, blijft er een soort middeleeuwse beschaving over. Vanuit de verborgen steden worden de zogenaamde searchers deze wereld in gestuurd om de hoger ontwikkelde zielen te vinden die per ongeluk in deze barbaarse maatschappij geïncarneerd zijn en een groot risico lopen om een gewelddadige dood te sterven.

Néomèh is als jongetje van drie getuige van de moord op zijn moeder. Hij wordt gevonden door een Searcher en meegenomen naar een verborgen stad hoog in de Zwitserse Alpen. Daar groeit hij op en leert van zijn pleegvader alles wat een Searcher moet weten. Wanneer hij als Searcher een opdracht krijgt om het zoontje van een edelman te redden, krijgt Néomèh het bijzonder moeilijk in het gevaarlijke, middeleeuwsachtige Frankrijk.

En dan zijn er nog wel wat aantekeningen van ideeën die nog niet verder zijn  uitgewerkt. Voorlopig ben ik de komende jaren nog heel erg druk bezig met schrijven.

Hartelijk bedankt Atalanta voor deze antwoorden!



Reacties op: Interview met Atalanta Nèhmoura

Jouw mening:

Reactie op “Interview met Atalanta Nèhmoura

  1. Pingback: Winactie: een leuke boekenlegger, chocola en een prachtig gesigneerd boek - Connie's Boekenblog