De Vlaamse An Janssens  won de eerste editie van de Luitingh Fantasy schrijfwedstrijd met Drakenkoningin. In november 2013 hielden we een interview met haar over haar ervaringen bij deze wedstrijd en de aanloop naar het verschijnen van haar boek. Nu is deel twee (Drakentovenaar) al verschenen en is An druk bezig met het afronden van deel drie (Drakenvuur). Hoog tijd om weer eens contact op te nemen!

interviewan1

Je vertelde in ons interview dat je het verhaal in een tweeluik wilde gieten, waarbij Drakentovenaar het afsluitende tweede deel zou worden. Je bent nu druk bezig de hand te leggen aan Drakenvuur, het derde deel in de reeks. Wat is de reden om er toch een trilogie van te maken?

Het was oorspronkelijk al mijn bedoeling dat het een trilogie zou worden. Het eerste deel vertelt het verhaal van Thala aan de noordkant van de Grote Muur, het tweede boek gaat over Var in het zuiden, en in deel drie komt alles samen nadat Var de Grote Muur doorbreekt.
De uitgever dacht echter dat er niet genoeg verhaal was voor drie afzonderlijke delen, dus heb ik geprobeerd om zijn advies op te volgen en delen twee en drie in één boek te stoppen. Op die manier gebeurde alles echter véél te snel. Bovendien bestond het boek uit twee verschillende helften, wat vreemd aanvoelde bij het nalezen. Herschrijven dus! Het was een heel werk om alles weer uit elkaar te trekken, maar het was het zeker waard.

Merk je dat je na twee afgeronde (bijna drie) boeken al anders kijkt naar en bezig bent met het schrijven van een verhaal?

Dat merk ik heel zeker. Mijn vorige verhalen waren te weinig op voorhand uitgedacht; dat was ook de reden waarom de uitgever geen stof zag voor twee afzonderlijke boeken terwijl ik al vanaf het begin aanvoelde dat opsplitsen nodig was. Ik had toen slechts een vaag idee over de grote lijnen van het verhaal en de rest kwam pas bij het schrijven.
Dat zorgt voor veel herschrijfwerk. Een personage verandert ineens van doel of zelfs van karakter, waardoor heel wat eerdere scènes moeten worden aangepast; een gebeurtenis wordt plotseling belangrijk en moet vanaf het begin meer aandacht krijgen.

Wanneer je een verhaal niet genoeg uitwerkt voordat je aan het schrijven begint, verlies je bovendien een stuk diepgang. Je moet als schrijver op voorhand al weten wat de personages vroeger hebben meegemaakt en op welke manier ze dat nu drijft, zodat je daar op de juiste plaatsen in het boek iets over kan zeggen. Zo’n dingen achteraf toevoegen, dat werkt niet.
In Drakenvuur heb ik daar al veel meer aandacht aan besteed en bij mijn volgende boek ga ik nog veel verder gaan. Dat verhaal ga ik tot in de puntjes uitwerken voordat ik een letter op papier zet. Daar ben ik trouwens al mee bezig. Ik heb voor elk personage een karakter en een voorgeschiedenis opgebouwd. Nu ben ik aan het werken aan een korte samenvatting per hoofdstuk.

Je deed afgelopen jaar voor het eerst mee aan een korte verhalen wedstrijd (PHP), hoe beviel dit?

Uitstekend! Het is een aanrader voor elke schrijver om aan de Paul Harland Prijs (die heet vanaf dit jaar trouwens de Harland Award) deel te nemen. Je krijgt achteraf een zeer leerrijk rapport over je verhaal, opgesteld door zowel professionals als liefhebbers. Ik heb veel geleerd uit wat die verschillende mensen van mijn schrijfstijl vonden, en hun tips om die te verbeteren zijn onbetaalbaar. Bij Luitingh worden mijn boeken natuurlijk ook geredigeerd, maar toch bevatte het PHP rapport een aantal adviezen die ik nog niet eerder had gehoord. Hoe meer meningen, hoe beter!
Ik doe dit jaar zeker weer mee, niet zozeer om te winnen maar om een betere schrijver te worden.

Wat wordt je volgende project nadat je Drakenvuur hebt afgerond?

Een magisch realistische thriller. Ik ben dolenthousiast over het verhaal. Bovendien zal het interessant zijn om eens iets anders te schrijven dan epische fantasy, hoewel dat mijn grote liefde blijft. Ik heb ook nog een groots fantasyverhaal in mijn hoofd – het boek waaraan ik al sinds mijn jeugd werk – maar dat verhaal is zo uitgebreid en complex dat ik het nog even uitstel.

Je reist graag (bent zelfs nu toevallig op reis), doe je hier veel inspiratie voor je verhalen op?

Ja, op verschillende vlakken. Ik bezocht een paar dagen geleden bijvoorbeeld een tempel waarin vier Vietnamese heilige dieren stonden afgebeeld: een eenhoorn, een feniks, een draak en een schildpad. Wat een bizarre combinatie! Waarom zit er een schildpad tussen drie mythische beesten? Als je daar als fantasyauteur geen inspiratie uithaalt, dan kan je beter iets anders gaan schrijven! Ik heb een reminder aan mezelf ingesproken op de iphone.

Maar het gaat verder dan spontane ingevingen door wat ik zie en meemaak. Ik heb hier ook heel wat tijd, bijvoorbeeld tijdens een lange treinreis. De helft daarvan gaat naar lezen. Dat is niet alleen leuk, maar ook een noodzakelijke bezigheid om een betere schrijver te worden. (Ik heb net even op Goodreads gekeken hoeveel boeken ik heb gelezen in de drie maanden dat ik nu op reis ben: twaalf!). De andere helft van de trein-uren gaan naar nadenken over verhalen. Waarschijnlijk zou mijn volgende boek niet op voorhand zò gedetailleerd zijn uitgewerkt als ik er niet zoveel tijd voor had gehad.

 

 

interviewan1

anjanssensIn de laatste Eclips konden we lezen dat het verhaal van Drakenkoningin zich begon te vormen nadat de Luitingh schrijfwedstrijd werd aangekondigd. Toch begon je vlak voor de einddatum pas met het voltooien ervan. Hoe ging dit in zijn werk?

Ik was dolenthousiast toen ik over de schrijfwedstrijd las, en begon meteen te schrijven. Na een tiental pagina’s werd echter duidelijk dat mijn verhaal geen ‘winner’ was. Ik liet de schrijfwedstrijd voor wat ze was en concentreerde me op een ander boek, waaraan ik al heel lang bezig was.

Tegen de zomer van 2012 begon het weer te kriebelen voor de wedstrijd, en ik bedacht een nieuw verhaal. Ook dit vlotte niet echt, kwam veel te traag op gang, en ik kegelde het naast de eerste poging in de vuilnisbak.

Naarmate de deadline naderde, spoorde mijn zus me aan om toch deel te nemen. Hoewel de kans klein is dat je wint, is het toch de kans van je leven. Ik gooide het verhaal, dat ik in de zomer had bedacht, serieus om: ik introduceerde draken, en maakte een prinses van het hoofdpersonage. Toen voelde ik dat het goed zat. Enige probleem: het was ondertussen november 2012, dus ik had nog anderhalve maand om het manuscript te schrijven. Doorwerken!

Drakenkoningin gaat over een wedstrijd die eens in de 100 jaar wordt georganiseerd, waarbij de winnaar/winnares voor de volgende 100 jaar zal heersen. Dat kan geen toeval zijn!

De schrijfwedstrijd heeft me inderdaad geïnspireerd. Het is achteraf moeilijk te zeggen hoe het idee juist is ontstaan, maar ik weet nog dat ik dacht: Waarom niet aan een wedstrijd deelnemen, met een wedstrijd. Zoiets vind ik best grappig.

Was het de eerste keer dat je mee deed aan een schrijfwedstrijd en schreef je al eerder (fantasy)verhalen?

Het was de eerste keer dat ik ergens aan deelnam. Ik schrijf al heel mijn leven, waarvan meer dan de helft aan één enkel fantasyboek, maar ik ben er nooit op een serieus niveau mee bezig geweest. Ik volgde bijvoorbeeld nooit een schrijfcursus en zocht geen schrijftips op internet.

Van een dokter of computerprogrammeur verwacht je dat hij voor zijn vak gestudeerd heeft, maar schrijven beschouwde ik als iets magisch. Je kan het of je kan het niet. Onzin natuurlijk! Als ik had beseft hoeveel tips je kan halen uit boeken, artikels, of een schrijfcursus, had ik me daarin al veel eerder verdiept.

Met welk gevoel ging je naar de prijsuitreiking toe en hoe was het om uiteindelijk als winnaar te worden opgeroepen?

Ik verwachtte totaal niet dat ik zou winnen. Hoewel ik volledig achter mijn ingestuurde verhaal stond, was ik me bewust van de fouten in het manuscript. Bovendien waren er honderd deelnemers (toevallig evenveel als voor de wedstrijd in Drakenkoningin), veel meer dan ik had verwacht.

Ik ging op mijn gemak naar de uitreiking, en kwam zelfs tien minuten te laat. Cocky (van MagicTales) wachtte me aan de ingang op en zei: ‘Jij bent An Janssens zeker? Zet je maar vooraan, daar is nog plaats.’ Toen sloeg de nervositeit ineens toe.

Eenmaal ik met de andere finalisten op het podium stond, dacht ik vreemd genoeg: Ik heb gewonnen. Als de jury door de fouten in het manuscript kon kijken, moesten ze er wel iets in zien.

 

interviewan1

Na de wedstrijd ging je met een redacteur aan de slag om het boek nog beter te maken. Hoe was het om jouw verhaal aangepakt te zien worden?

Het is even slikken wanneer een hoop kritiek over je verhaal wordt gegoten. Maar dat gevoel verdwijnt zodra je inziet hoeveel je dankzij die commentaar (en de nodige tips) kan verbeteren.

Door samen te werken met de redacteur besefte ik hoeveel ik te leren had (en nog steeds heb). Ik ben enorm dankbaar dat ik de kans heb gekregen om mezelf te verbeteren.

 

9789024562541Waar heb je als schrijfster het meest van geleerd tijdens dit proces?

Ik heb natuurlijk heel veel geleerd, maar het belangrijkste waren de basislessen, de dingen die ik eigenlijk al lang had moeten weten. Ik had bijvoorbeeld nooit gehoord van de klassieker ‘Show, don’t tell’. Die regel kan je op elk niveau van een verhaal toepassen en is onontbeerlijk.

Waren er ook voorstellen/ingrepen van de redacteur waar jij het niet mee eens was of waar over gediscussieerd moest worden?

Als debutant wou ik niet te moeilijk doen. Ik ben ervan overtuigd dat de redacteur het beter weet dan ik, maar ik heb nu eenmaal een sterke wil, die ik niet zomaar kan uitzetten.

Nadat we hadden gediscussieerd over de veranderingen, en ik duidelijk had gemaakt dat ik ze niet allemaal zou doorvoeren, stelde de redacteur me gelukkig gerust: ‘Het is niet de bedoeling dat je mijn aanbevelingen klakkeloos overneemt. Mijn taak is je aan het denken te zetten.’

De wereld van Drakenkoningin zit vol met leuke vondsten zoals sneeuwdraken, liften en sluipmuizen, die een hele bijzondere wereld scheppen. Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Dat is een vraag die steeds terugkomt, en ik bijzonder moeilijk vind om te beantwoorden.

Een deel van de inspiratie komt natuurlijk uit boeken of strips die ik heb gelezen, films die ik heb gezien. Ik heb wel bewust geprobeerd om er iets origineel in te stoppen, en eenmaal de wereld in mijn hoofd begon te leven, kwamen de vondsten vanzelf.

Vaak heb ik het gevoel dat het verhaal al bestond voor ik het bedacht, dat het door de lucht zweefde. Ik ben gewoon de gelukkige persoon die het heeft opgepikt. Alles wat ik moet doen, is het goed bestuderen en dan opschrijven.

De hoofdpersoon (en de lezer) worden geconfronteerd met een web van leugens en het is onzeker wie te vertrouwen is en wie niet. Zijn dit de verhalen die jij ook het liefst leest? (We vinden het sowieso altijd leuk om te weten wat schrijvers zelf nou lezen. Heb jij favoriete (fantasy)auteurs wiens boeken je graag leest?)

Het belangrijkste aan een boek vind ik onverwachte wendingen. Tot op het einde moet de lezer verrast worden. In Drakenkoningin ligt de klemtoon verder op spanning en actie, meer dan op het tot in detail uitwerken van de uitgevonden wereld. Misschien had ik in dat laatste wat verder moeten gaan. Het is moeilijk om de juiste balans te vinden. Als lezer erger ik me bijvoorbeeld dood aan een beschrijving van een bladzijde lang, of wanneer voor de derde keer wordt herhaald waarom een bepaalde wet geldt.

De boeken die ik zelf nog steeds het beste vind, zijn oude klassiekers. Ik heb de laatste jaren niets gelezen wat zich kan meten met ‘De poort des doods’, ‘De wetten van de magie’, en mijn favoriet ‘Dochter van het woud’.

 

interviewan1

5 november was de officiële presentatie van het boek op de Boekenbeurs in Antwerpen. Hoe heb je dit ervaren?

Het was een geweldige dag, iets waarvan ik al jaren van droomde. Dat je boek op zo’n mega–event wordt voorgesteld, is onbetaalbaar. Ik stond op de Boekenbeurs zelfs op nummer vier in de ‘fantasy en triller top 5’ van VBK. Gelukkiger kan een mens niet worden.

Er zijn die dag ook veel familieleden en vrienden komen opdragen. Hun enthousiasme betekent heel veel voor mij.

Sowieso sta je nu ook als schrijfster op beurzen om lezers te ontmoeten. Hoe vind het om nu aan de andere kant van de tafel te staan (ervan uitgaand dat je eerder wel eens als bezoeker bent langsgewipt ;) )?

Die signeersessies zijn veel leuker dan ik had gedacht. Ik verwachtte niet veel enthousiasme voor een handtekening van een onbekende schrijfster. Maar toen ik zag hoe geïnteresseerd en opgewekt de mensen op zulke events zijn, veranderde ik helemaal van mening.

De signeersessie op het Gentse F.A.C.T.S. was het leukst. Het is geweldig omringd te worden door mensen die begrijpen wat fantasy is.

De eerste recensies beginnen ondertussen ook al binnen te druppelen. Lees je ze en hoe is het om jouw werk beoordeeld te zien worden?

Ik lees ze, als is het soms met een klein hartje. Als de recensie positief is, is dat natuurlijk super, maar ook negatieve reacties horen erbij. Er bestaat geen enkel boek dat iedereen goed vindt.

Voorlopig heb ik maar één negatieve recensie gelezen, en ik kan me best vinden in wat er wordt gezegd. Natuurlijk is Drakenkoningin niet perfect. Het gaat er nu om van elke reactie te leren, zodat het vervolg nog beter is!

Ik las dat Drakenkoningin, ondanks een gesloten einde, al vanaf het begin geschreven was om het eerste deel van een trilogie te worden. Deel 2 staat volgend jaar oktober op de planning, zitten de verhalen van delen 2 en 3 al helemaal in je hoofd?

Het zal uiteindelijk een tweeluik worden. Deel 2 en 3 worden gecombineerd in één boek. Dat vervolg zat op voorhand in mijn hoofd, maar alleen in grote lijnen. Ik ben niet het soort schrijver dat tot in de puntjes weet hoe het verhaal zal lopen. Alleen door eraan te beginnen, leer ik de personages goed genoeg kennen om te weten wat ze precies ondernemen. Al is het wel belangrijk dat je ongeveer weet waar het verhaal naartoe gaat. Er moet een duidelijke lijn inzitten, een doel.

En daarna? Heb je al andere verhalen in je hoofd?

Ja, nog vele. Daarom ben ik blij dat de ‘Drakenkoningin trilogie’ uiteindelijk een tweeluik wordt. Nu kan ik volgend jaar al aan iets anders te beginnen! Het zal moeilijk kiezen zijn welk verhaal ik eerst schrijf, maar een ding is zeker: het wordt fantasy. Hoe kan je iets anders schrijven als er zo’n geweldig genre bestaat?



Reacties op: Interview met An Janssens (met update)

Jouw mening: