Kevin Valgaeren debuteerde in 2011 met zijn Gothic Novel: De Ziener. Voor Fantasy Wereld schreef hij eerder over de oorsprong van de Gothic Novel. In deze nieuwe tweeluik vertelt hij ons over de invloed van het genre op zijn eigen persoon en boek. Het eerste deel leest u hier.


Gastblog: Kevin Valgaeren – Het donker, mijn goede vriend 2

interviewvampireBram Stoker’s Dracula werd twee jaar later, in 1994, opgevolgd door Branagh’s interpretatie van Frankenstein met Robert De Niro als het monster. In datzelfde jaar verscheen Neil Jordans verfilming van Rice’s Interview With the Vampire en werd de weerwolf in een nieuw pelsje gestoken dankzij Mike Nichols’ Wolf (1995): een film waarin Jack Nicholson zich nog eens volledig kon laten gaan. Daarnaast was er nog het buitenbeentje Mary Reilly (1996) van Stephen Frears: de adaptatie van een recente roman van Valerie Martin, die het verhaal van Jekyll en Hyde opnieuw vertelde, maar deze keer vanuit het standpunt van de dienstmeid (Julia Roberts in een van haar beste rollen). John Malkovich kroop er op sensuele wijze in de huid van zowel Jekyll als Hyde, met een minimum aan make-up.

Opvallend is dat al die films enkele gemeenschappelijke troeven met elkander delen. De films zijn steeds gemaakt door grote namen en de rolverdeling is meestal lichtjes imposant. Het acteerspel is groots en bij momenten zelfs theatraal — kijk maar naar Dracula en Frankenstein — maar wat mij opviel was dat die verhalen dat ook konden verdragen en zelfs nodig hadden. De cameravoering, de decors en de soundtrack waren eveneens dramatisch en over the top te noemen.

Een van de dingen die ik geleerd heb uit die films is dat less niet alleen more is, maar dat moreook nog steeds more is. Een ander opmerkelijk gegeven was dat de Gothic monsters van weleer en erg menselijk karakter hadden gekregen. Dracula worstelt met zijn liefde voor Mina Murray, het monster van Frankstein wekt medelijden en zijn razernij valt perfect te begrijpen, net als in Shelley’s roman eigenlijk. En, zoals gezegd, is de make-up van Mr Hyde en van Nicholsons weerwolf tot een minimum herleid.

Er waren natuurlijk nog andere films, maar dit zijn degenen die hun sporen in mij hebben achtergelaten. De jaren negentig van de twintigste eeuw was dus vreselijk interessant voor de liefhebber van de Gothic of voor de amateur die er voor open stond, zoals ik. Ik verdronk mij in de films en leerde daardoor de boeken kennen, zoals die van Anne Rice.

The Vampire Chronicles zijn een grote inspiratiebron voor mij geweest en daarin ben ik niet de enige. Het is haast onmogelijk om vandaag een vampierroman of -film te lezen of te bekijken die niet schatplichtig is aan het oeuvre van Anne Rice. De manier waarop Rice haar vampiers laat ronddolen in een geïdealiseerd verleden, of laat omgaan met veranderende tijden, met het leven, de dood en de eeuwigheid… dat alles heeft een enorme impact op mij gehad en het spreekt voor zich dat daar in De Ziener de sporen van terug te vinden zijn. In De Ziener heb ik geprobeerd om mijn eigen visie over deze thema’s te verwoorden, of op z’n minst getracht om daartoe een aanzet te geven. De reden daarvoor is omdat de vampier als geen ander de allegorie is van mijn dromen en mijn angsten.

Vampiers hebben mij van jong af aan begeesterd. De Romantiek, de melancholie, de charmes van de nacht, de hunkering en — tegelijk — het gevecht met de eeuwigheid komen samen in de vampier en de Gothic in het algemeen. De reden waarom dit mij zo erg aanspreekt, is omdat ik een enorm bang individu ben, vooral wat de dood betreft. Zo lang ik mij kan herinneren, heb ik het gevoel dat de dood, en het feit dat er ooit een einde komt aan dit prachtige leven, als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt. Tijd en de eindigheid zijn mijn grootste vijanden. Het idee dat ik nooit alle boeken kan lezen die ik zou willen lezen, het idee dat ik niet alle boeken zal kunnen schrijven die ik zou willen schrijven, kortom, het idee dat ik te weinig tijd heb om te doen wat ik in dit leven nog allemaal graag zou willen doen, is voor mij heel moeilijk te accepteren. Mijn interesse voor de Gothic en voor vampiers is dan ook min of meer evident, me dunkt. Via de Gothic kan ik mijn angsten draaglijker maken en als schrijver kan ik ze in mijn verhalen ventileren. Een genre als de Gothic bestaat natuurlijk per definitie om die reden en ik durf er mijn hand voor in het vuur steken dat menig schrijver van de Gothic te kampen heeft met zijn of haar overvloed van angsten. Stephen King, bijvoorbeeld, is zo’n angsthaas die om de minste reden gillend in de armen van zijn vrouw vlucht. Enfin, het is in ieder geval leuk om te weten dat je niet alleen bent. Niet?


9789079552535De Ziener
is dus eigenlijk het resultaat van die passie voor de Gothic, de studie die ik eraan heb gewijd en mijn onverwoestbare drang tot creëren. Maar eigenlijk is De Ziener vooral mijn manier om de eindigheid van dit leven draaglijker te maken; door er verhalen over te vertellen.

Sinds ik The Famous Five ben beginnen lezen, dacht ik: “Dat wil ik ook kunnen.” Als tiener verzamelde ik een hele collectie van aanzetten tot korte verhalen en toneelstukjes, die mijn bewaarwoede gelukkig niet overleefd hebben. In mijn jaren van adolescentie werd mijn wil tot creëren gekanaliseerd in de filmkritiek en op het theater, maar het duurde nog een paar jaar voor ik besefte dat ik klaar was voor het echte werk. Op een niet-bijzondere dag drong het tot mij door dat ik voldoende materiaal had om mijn eigen verhaal te vertellen: een bovennatuurlijk thriller gebaseerd op historische feiten. Na tientallen eerste aanzetten, een vroege versie en een periode van vijf jaar was De Ziener een feit. Misschien heeft u het resultaat al gelezen, en als dat niet het geval is, wel, naar het schijnt is het de moeite waard (gniffel).

Het ziet er naar uit dat ik eindelijk ben uitgepraat. Ik hoop dat ik FantasyWereld hiermee voorzien heb van een deftig antwoord op hun vragen en dat ik niemand nodeloos heb verveeld met dit egodocument. Ik heb alleszins veel plezier beleefd door alles eens bondig op een rijtje te zetten — ah, die vervloekte neiging om structuur in het leven aan te brengen! — en mijn liefde voor het Donker te bewieroken, want het Donker kan nog wel een paar vrienden gebruiken. Misschien voelt u zich wel geroepen?




Reacties op: Gastblog: Kevin Valgaeren – Het donker, mijn goede vriend 2