Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb eigenlijk altijd een beetje medelijden met draken in games. Heeft zo’n beest zich net lekker opgekruld om een tukkie te gaan doen, komt er wéér zo’n horde avonturiers op hem af gestormd. Allemaal op zoek naar… ja, wat eigenlijk? Goud, een stoere titel, dat ene übercoole wapen…

Wat het ook is, de draak is altijd de sjaak.

Terwijl je toch zou denken dat iedere zichzelf respecterende avonturier zich wel drie keer op zijn of haar hoofd zou krabben voor hij of zij het gevecht aangaat – want als er één ding is dat game-draken met elkaar gemeen hebben, is het wel dat ze nogal lastig te overwinnen zijn.

Neem Skyrim. De eerste keer dat ik daar een draak tegenkwam, vergeet ik nooit meer. Vers aangekomen in een stadje, beetje rondgekeken, beetje dingen gekocht en verkocht. Even een praatje gemaakt met de baas van het kasteel. O ja, zegt de beste man, daar-en-daar hebben mensen schijnbaar een draak gezien. Een dráák! Of er iets van waar is, pffft, geen idee, maar misschien moet jij, als nieuwbakken avonturier, maar eens gaan kijken.

Eh, ja, oké. Ik loop de stad uit, stukje naar rechts. Aha! Daar bij die toren, waar al die mensen staan,  daar moet het zijn. Nog niet koud gearriveerd, of WOESJ, daar komt hij uit de lucht gevallen: de grootste draak die ik ooit heb gezien. Het volgende moment heeft hij me in een zwartgeblakerd kooltje veranderd.

Dragon Age Inquisition: hetzelfde verhaal. Lekker de omgeving aan het verkennen, mooie grot, hé, daar net buiten die grot staat een plantje dat ik héél goed zou kunnen gebruiken… en RAAAAAAH! Overal vuur! Help! Ik…ga… Wat zeiden mijn metgezellen nou zojuist? Iets over dat ze net opvloog? Te laat! Einde verhaal; terug naar de laatste savegame.

Guild Wars 2: minstens 25 man nodig om er eentje te verslaan, en als je niet samenwerkt, vergeet het dan maar; dan vliegt meneer of mevrouw draak gewoon weg en kun je fluiten naar je beloning.

Nee, het zijn geen watjes, die draken! Grote bazen zijn het, en dat zul je weten ook. Zweethandjes op de controller/het toetsenbord/de muis, en héél veel scheldwoorden. Héél veel verstoppen in torens en achter rotsblokken, hopelijk net buiten bereik van het vuur, het gif, of wat er dan ook uit komt.

En toch… als het moment daar is dat het beest eindelijk is geveld, dan doemt altijd weer even dat medelijden op. Zo mooi. Zo groot. Zo kleurrijk. En zij kunnen er toch ook niks aan doen dat ze daar nu eenmaal wonen. Rust zacht, machtig dier.

Ahem. Medelijden of niet, er moet natuurlijk ook gauw even gekeken worden wat het nou aan buit heeft opgeleverd, dat epische gevecht. Huh. Heb ik al, heb ik al, heb ik al, pfff, moet ik daar nou mee, verkopen die handel, waardeloos. Totale opbrengst: 75 zilver, een gebroken lepel en een handjevol koper.

WAT?!

Die draak, hè. Dat grote beest. Die drama queen. Die heeft het eigenlijk best goed voor elkaar. Hij mag dan wel verslagen zijn, maar zijn wraak is zoeter dan zoet. Tel daar nog eens bij op dat hij in de meeste games gewoon weer herrijst, en… zei ik nou medelijden?

Echt niet. Voel de scherpe punt van mijn zwaard, kreng! Ten aanval!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here