Guardians of the Galaxy Vol. 2 is een briljant vervolg op het eerste deel [spoiler vrij]

0
186

Toen bekend werd dat James Gunn een superheldenfilm ging maken met de enigszins obscure Guardians of the Galaxy, verklaarden iedereen hem voor gek. Een pratende wasbeer, een levende boom en een groene vrouw. Daar zat toch niemand op te wachten tussen grote namen als Iron Man en Captain America? En toch leverde Gunn een van de grootste kassuccessen van de afgelopen jaren af. Maar lukt hem dat ook een tweede keer? Lees het hieronder in onze spoilervrije recensie van Guardians of the Galaxy Vol. 2.

Het moet gezegd worden: vervolgdelen zijn moeilijk. Zeker als het eerste deel zo’n doorslaand succes was als de eerste Guardians of the Galaxy. Met de wisselende successen binnen het superheldengenre de afgelopen tijd waren alle ogen dan ook strak gericht op wonderregisseur James Gunn. Maar de man hoeft zich geen zorgen te maken: Vol. 2 is even briljant en vermakelijk als deel een! Een prachtig gefilmde ode aan sciencefiction, en muziek en tv-series uit de jaren tachtig, die bovendien bomvol stijlvolle actie en sterke humor zit.

Kurt Russell als Ego

In dit tweede deel draait het eigenlijk maar om één ding: het mysterie ontrafelen rondom Peter Quills vader. Het personage wordt gespeeld door sciencefictioncoryfee Kurt Russell, die overigens niet veel heeft met superhelden, maar voor deze rol gemaakt lijkt te zijn dankzij zijn intensiteit.
De Guardians doorkruisen zodoende, elk op hun eigen manier, het hele heelal op zoek naar Quills vader – wat uiteraard een flinke stresstest blijkt te zijn voor de groep. Helemaal wanneer nieuwe vijanden op het toneel verschijnen en een aantal oude rivaliteiten juist opleven. Michael Rookers briljante Yondu is hierin een belangrijk puzzelstukje. Het is een waar genot om naar de beste man in blauw te kijken. Helemaal als blijkt dat er meer achter de persona van de fluitende crimineel zit dan je in eerste instantie zou vermoeden.

Lachen, gieren, brullen
Hoewel we menig traantje moesten wegpinken, staan de Guardians natuurlijk voornamelijk bekend om hun sterke humor. Chris Pratt (Peter Quill/Star-Lord) bewijst wederom waarom hij de kar trekt. Zijn personage is misschien ietwat oenig, maar dat maakt hij goed met een flinke dosis (hoog)moed en een eindeloos repertoire aan sterke grappen. Met name wanneer hij ijskoningin Gamora (vertolkt door een ijzersterke Zoe Saldana) voor zich probeert te winnen. Dat hij er dan telkens weer de verkeerde dingen uitflapt, maakt het alleen maar leuker. En ondanks alles blijkt maar weer dat hij het hart op de juiste plek heeft zitten.

De grootste lachmomenten zijn dit keer echter weggelegd voor Dave Bautista’s Drax. Zijn hilarische bulderlach is er een die je nog lang zal bijblijven, met name omdat hij altijd op het verkeerde moment moet schuddebuiken van het lachen. (Zijn ras neemt alles letterlijk, zo leerden we al in deel een.) Koppel dat aan de alien Mantis (Pom Klementieff), die op sociaal vlak nog veel moet leren, en de charme van Gunns sterke schrijfwerk wordt steeds duidelijker.

Gunn neemt dit keer ook graag de ruimte voor wat diepgang. Nu de personages eenmaal zijn geïntroduceerd en de verhoudingen duidelijk neergezet, duikt de regisseur dieper in de relaties en emoties van de gestoorde familie. En dat betaalt zich goed uit. Quills vaderloze opvoeding weegt zwaar op hem, en de kans om zijn echte vader te ontmoeten grijpt hij dan ook met beide handen aan. Het veroorzaakt echter een kettingreactie van andere problemen, en die weet Gunn op kunstige wijze te combineren. Het scenario zit naadloos in elkaar. Heftige, emotionele momenten worden op logische wijze afgewisseld met actie en humor, wat zorgt voor de nodige luchtigheid.

Wasbeer met machinegeweer Rocket (stem van Bradley Cooper), die ondertussen met zijn eigen demonen vecht, creëert een passende balans binnen het team. Terwijl baby Groot (Vin Diesel met geknepen *kuch* stem) voor de nodige vertedering zorgt. Zelfs Nebula verrast deze keer, mede dankzij de acteertalenten van Doctor Who-ster Karen Gillan.

Awesome Mixtape Vol. 2
Moeten we het dan nog over de muziek hebben? De lijst klassiekers, persoonlijk door Gunn samengesteld en inclusief een door Gunn zelf geschreven origineel rapnummer met vocalen van niemand minder dan David Hasselhoff, is weer een feest van herkenning. (Voor iedereen met een beetje muzikale opvoeding dan.) De nummers zijn wat ingetogener dit keer, en spelen duidelijk meer in op de teksten uit de scènes. Maar zo ontstaat er ook wat meer ruimte voor Tyler Bates’ gecomponeerde stukken, die ook niet onaardig zijn.

 

RECENSIEOVERZICHT
Conclusie
Martin schrijft al jaren voor verschillende nieuwswebsites over games, film en tv. Hij heeft een Blu-ray collectie waar je u tegen zegt, vooral als het om Aziatische films gaat, een abonnement op vrijwel elke streamingdienst die in Nederland live is, en een Steam bibliotheek met bijna 200 games.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.