FantasyWerelds Favoriete Fantasyfilm

0
172

Met de huidige mogelijkheden die filmmakers tot hun beschikking hebben wordt het steeds makkelijker om de verzonnen werelden en rassen van fantasyschrijvers geloofwaardig op het witte doek te brengen. Bovendien zijn fantasyboeken steeds meer een inspiratiebron voor prachtige films. De redactie van FantasyWereld zette haar favoriete fantasyfilms op een rijtje. Maar uiteraard zijn we ook heel erg benieuwd jouw meest memorabele fantasyfilm. Laat het ons weten door hieronder een reactie achter te laten of bezoek ons op het forum!

 


The Fellowship of the RingTim de Klerk Wolters
Mijn favoriete film is zonder enige twijfel The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (en in het bijzonder Special Extende Edition)! Ik heb de gehele trilogie al heel vaak gekeken, maar de eerste film blijf ik de beste vinden. Op filmtechnisch gebied springt deze film er wat mij betreft uit. De scène waarin Arwen te paard wordt achtervolgd door de Nazgûl is prachtig in beeld gebracht. En de eindscène waar de ‘fellowship’ het in het bos opneemt tegen de Uruk-hai bevat werkelijk adembenemend goed camerawerk. Zoals de camera’s tussen de bomen door zweven en op die manier meeglijden met de actie; Schitterend! En de Special Extended Editions van de films bevatten nog eens ruim 30 tot 50 minuten per film extra speelduur en vertellen dus nóg meer van het verhaal uit de boeken.


The Dark CrystalSander de Leeuw
Deze film uit 1982 van Jim Henson (the muppeteer) en Frank Oz heb ik meer bekeken dan welke andere film dan ook. Het is een klassiek fantasyverhaal over een ras dat in tweeën spleet toen hun heilige kristal brak; de goedaardige mystics en de kwaadaardige skeksis. Beide verbonden in leven en dood, lastig wanneer je wederhelft in een vuurkuil valt en jij ook spontaan op moet branden. De skeksis heersen over het rijk, maar hebben uit angst voor een profetie alle gelflings uitgemoord. Op één na (ok, het zijn er eigenlijk twee). Jen is een jonge gelfling die bij de mystics woont en de opdracht krijgt het gebroken kristal te helen. Het gevolg is een epos gevuld met prachtige omgevingen en wezens die fantasie uitademen. De duistere, epische stijl laat je erg meeleven met de poppen. Want ja, vergeet dat niet! De personages zijn allemaal muppetachtige poppen met extreem creatieve ontwerpen.


WillowDave
Hoewel Willow niet de allerbeste fantasyfilm is die ik ooit heb gezien, staat hij wel bovenaan in mijn lijstje van films waaraan ik de mooiste herinneringen heb. De ietwat duistere (kinder)film van George Lucas en Ron Howard heb ik in mijn jeugd ontzettend vaak teruggekeken en elke keer was ik weer gefascineerd door de prachtige special effects die tentoongesteld werden. De scène waarin Raziel verschillende gedaanteverwisselingen ondergaat door toedoen van Willow staat in mijn geheugen gegrift. Willow, gespeeld door een fantastische Warwick Davies (nu o.a. bekend van zijn rol als Professor Banning in de Harry Potter films) was een geweldig personage.


Coraline – Merel Schrandt-Munne
Ik denk dat Coraline momenteel mijn favoriete fantasyfilm is. Dit duistere sprookje heeft alles in zich wat een kijker meesleept in een verhaal: een interessant hoofdpersonage, een spannend avontuur, griezelige ‘anderen’ en een zwarte kat. De kat is daarbij ook gelijk één van de toppers uit de film: met typische zwarte (katten)humor waakt hij over Coraline en stuurt hij haar bij waar dat nodig is. De film speelt in op één onze meest basale behoeftes: geborgenheid en liefde van je ouders. Hoe graag je als kind soms ook je ouders wilt inruilen, Coraline drukt je met je neus op de feiten dat je dat heus niet écht wilt – je weet namelijk nooit, wie je ervoor terug krijgt.


The Hunger GamesYarrid Dhooghe
Dit is voor mij een lastige keuze, want over het algemeen ben ik niet zo heel dol van fantasyfilms. Ik vind vaak dat de films plat zijn en puur om de actie draaien. Boekverfilmingen zijn vaak wel iets beter, maar komen nogal eens gekunsteld over. En juist dat gevoel had ik niet na het kijken van The Hunger Games. Toen ik De Hongerspelen van Suzanne Collins las, vond ik het boek niet goed, niet slecht. Er waren pluspunten (de goed geschetste wereld), maar ook minpunten (het zeer voorspelbare einde) en juist de film weet deze laatste weg te werken. Hierdoor vind ik dat de neerslag en het effect van het verhaal veel krachtiger en efficiënter is. De spanning is van het begin tot einde aanwezig. De paar veranderingen ten opzichte van het boek storen niet echt, de sfeer zit van het begin tot het eind goed. Ja, ik heb genoten van The Hunger Games. Al is het wel de vraag in hoeverre je kunt “genieten” van kinderen die elkaar moeten afslachten.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here