Wraak in een korset in Decadentia 2: Maskerade van Django Mathijsen en Anaïd Haen

0
183

Eerder al verscheen de recensie van Decadentia 1: Teloorgang, waarin hoofdpersonage Lelie als onschuldige tiener in het gevang werd gegooid na iets teveel gehoord te hebben. Ze wist niet waarom ze er zat, of waarom ze werd afgeranseld, en moest er zien te overleven. In deel 2, Maskerade, heeft Lelie een nieuw doel voor ogen en verandert ze in een nieuw persoon.

(Waarschuwing, deze recensie bevat spoilers voor boek één: Teloorgang)

Het verhaal

Lelie Aquavalenta heeft meerdere jaren doorgebracht in het vergeetgevang. Dat ze daar kon overleven heeft ze te danken aan Saga, de oudste inwoonster van het vergeetgevang, aan haar magische onderjurk, maar ook aan haar liefde voor Dotter. Haar onschuld, maagdelijkheid en schoonheid werden haar ontnomen. Maar de druppel was wel het verlies van Dotter door de handen van de akelige en gewelddadige Joffer. Lelie kreeg ineens een veel sterkere band met de andere vrouwen in het vergeetgevang. Haar medeleven voor haar metgezellen en haar onvoorwaardelijke liefde en opoffering hebben haar een favoriet gemaakt bij haar medegevangenen. Een hele omslag met toen zij hier voor het eerst aankwam. En wanneer Saga overlijdt is er opeens licht aan de horizon.

Lelie ontvangt onverwachts Saga’s laatste adem, en daarmee een magische eigenschap. Wat het is weet ze niet, en het kan haar ook eerst niet veel schelen. Belangrijker is dat Saga onder haar bed spulletjes verstopt heeft. Daar vindt Lelie het vachtje en de schedel van haar hondje, maar ook haar eigen afgeknipte haar dat nu keurig omgewerkt tot een baardstel. Met het soldatenuniform dat Saga heeft gemaakt, weet Lelie uit het vergeetgevang te ontsnappen. Ze heeft een nieuw doel in haar leven: Wraak nemen voor alles en iedereen die ze heeft verloren, en de veelal onschuldige vrouwen bevrijden uit het vergeetgevang.

Hier begint pas boek 2, wanneer Lelie als man verkleed de gevangenis heeft ontsnapt en ondanks alles haar eigen huis gaat opzoeken. Maar hier komt ze achter een gruwelijke realisatie: naar huis terugkeren zou haar familie in gevaar brengen. Dus gaat ze wonen in een muurhuisje dat voorheen van Saga was. Hier komt ze achter het verleden van de eens propere Heermoes (Saga’s echte naam). Ze wordt al snel geaccepteerd door Saga’s vroegere kennissen en ontdekt haar magische talent waarmee ze in haar onderhoud kan gaan voorzien. Wanneer het blijkt dat één van de mannen die haar in het vergeetgevang gegooid heeft bij haar in de straat op bezoek komt, heeft ze de eerste strohalm om haar wraak te gaan uitvoeren. Wat volgt is een spannende tocht waarin Lelie één voor één de brute mannen weet op te sporen die haar in het eerste deel het leven zo zuur hebben gemaakt.

Een geniaal staaltje schrijfwerk, waarin wraak steeds zoeter smaakt.

De soldaat

Teloorgang loopt soepel over in Maskerade en maakt de beloftes meer dan waar. Lelie begint als getransformeerd persoon, letterlijk en figuurlijk. Met nieuwe doelen, maar met haar oude leven als bagage op haar schouders, stapt ze een nieuw leven tegemoet. In plaats van zich neer te leggen bij het verleden, besluit ze uit te gaan op wraak. En dat is iets waar je als lezer na deel één naar zit te snakken. Geef die lelijkaards maar van katoen!

De veranderingen in Lelie komen geleidelijk. Zo doen de auteurs eer aan dit vredelievende en eerlijke personage. Een moord is niet makkelijk gedaan, maar hoe verder het boek vordert, hoe meer plezier Lelie vindt in het uitvoeren van haar wraak. Ondertussen ontdekt ze waarom ze in het gevang werd gestopt en dat er een véél ergere plot gaande is tussen de muren van de stad. Hoe meer slachtoffers er vallen, hoe meer ze vastberaden raakt om het meesterbrein op te sporen en uit te schakelen. Het mooie aan Lelie is dat ze in boek één al duidelijk wist dat ze zich niet wou verlagen naar het niveau van haar vijanden. Het zit niet in haar aard om zich tegen andere te keren. En wanneer ze dat probeert aan de start van dit tweede boek blijft haar aard terugkeren. Ze is van nature geen killer, en dat zorgt voor extra spanning, want kan ze haar initiële intenties waarmaken?

Alle miserie van deel één heeft een flinke impact gemaakt, niet alleen op Lelie en de mensen om haar heen, maar ook op de lezer. Je kan niet anders dan de mensen die haar het leven zuur hebben gemaakt verwensen, zo goed is de wereld en zijn de ervaringen van Lelie door Django en Anaïd geschreven. En daar spelen ze ook leuk mee in dit tweede deel. Want wanneer een wraakpoging niet zo gaat als gepland levert dat de zekere frustratie op. Je wilt immers die zak zien lijden.

Gelukkig gaan de schrijvers niet lineair met de plot aan de haal. Er is een duidelijke groei in het personage van Lelie. Fouten die gemaakt worden hebben consequenties. Lelie probeert dingen recht te zetten, ook als dat niet meteen lukt. Maar het fijne is wel de rol van Marlia in dit boek. Waar Lelie in het eerste deel er voornamelijk alleen voorstond heeft ze nu al vrij snel connecties met mensen die het goed met haar voor hebben. En in de loop van het verhaal krijgt ze zelfs een medestander. En dat is een geniale greep van de auteurs, die Marlia zodanig introduceren, en zo bij Lelie brengt, dat het natuurlijk aanvoelt. En wat de twee dames dan gaan doen, daar kan ik niet teveel over uitweiden.

De verwrongen schoonheid achter het masker

Het boek is wederom heerlijk geschreven en moeilijk om weg te leggen. Na het lezen van Teloorgang overheerst er de hoop dat Lelie opklimt uit alle ellende en het verlangen naar bevredigende wraakscènes. En Maskerade stelt niet teleur. Sterker nog, het bouwt op naar een prachtige climax, waarbij de laatste moordscène echt een kersje op de taart is. Ik heb zitten piepen van genot toen ik dit las. Als er één personage is waar je de smoor aan had in deel één, dan zal deze scène je meer dan opwinden. Een geniaal staaltje wraak, een briljante fantasie, waar al sinds Teloorgang naartoe wordt gebouwd. Alles valt op zijn plekje. Ik kan er helaas niet teveel van zeggen want dat zou de ervaring verpesten. Maar de laatste wraakscène uit het boek maakt alles meer dan waard.

Naast wraak en persoonlijke groei, en de grote plot die op de achtergrond speelt en langzaamaan onthult wordt, is er ook ruimte voor liefde. Al is dat echt een bijzaak. Ik vind het mooi dat Lelie nergens haar liefde voor Dotter vergeet, en het hier meer om aantrekkingskracht dan verliefdheid lijkt te gaan. Ook dit is weer een drijfveer voor een subplot, en het boek eindigt met een hoogtepunt én een dieptepunt tegelijkertijd. Dat maakt ons als lezer hongerig voor een deel drie.

Conclusie

Maskerade zet het verhaal van Lelie in Decadentia voort in dezelfde stijl als Teloorgang. Django en Anaïd laten hun hoofdpersonage groeien en lossen hun beloftes aan de lezer in. Het boek bevat een paar gruwelijke scènes en is net zo expliciet als zijn voorganger. Het verschil is dat bij boek één de lezer de pijn meevoelde van Lelie, en nu eindelijk zich mag verkneukelen op de zo geliefde ‘payback’. Een geniaal staaltje schrijfwerk, waarin fantasy gecombineerd is met een goed uitgewerkte wereldbouw, de hoofdpersoon een interessante ontwikkeling doormaakt en lijkt te groeien, en waarin wraak steeds zoeter smaakt. Kan ik nog meer zeggen? Tijd voor deel 3!

Maskerade Boek omslag Maskerade
Decadentia 2
Django Mathijsen & Anaïd Haen
9789463082013
Zilverspoor
2020
Paperback
465
RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering:
Vanne
Vanne is recensent, cosplayer, fervent D&Der en geocacher. Ze heeft met haar kostuums 6 prijzen in de wacht gesleept, model gestaan voor striptekenaars, geld ingezameld voor goede doelen en gejureerd. Ze is de officiële Elsje (van de stripverhalen door Gerben Valkema en Eric Hercules). Ze spaart boeken geïnspireerd door de werken van Jane Austen. Verder probeert ze al jaren af te kicken van de cosplay, maar is inmiddels een cosplay mama.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here