Snow White – Maxe L’Hermenier

0
9

Omslag Snow White

Sprookjes zijn van alle tijden: door de jaren heen worden ze steeds weer herverteld en opnieuw geïnterpreteerd. Deze beeldroman is daar een voorbeeld van. De uitgever spreekt zelf over een stripversie naar aanleiding van het succes van de avonturenfilm Snow White and the Huntsman, maar verder is er geen verband tussen beide. De sfeer benadert die van de film enigszins, maar de enige raakvlakken qua plot en personages zijn wat ze met het originele sprookje gemeen hebben.

Een ijskoningin als vorst
Wanneer de koning van het land der Witten overlijdt, komt de heerschappij in handen van zijn jonge tweede vrouw. Zij regeert het land met ijzeren vuist. De enige hoop voor het onderdrukte volk, de rechtmatige erfgename Sneeuwwitje, is verdwenen en doodgewaand nadat zij bij een aanslag op haar leven naar het land van de gevreesde dwerg-kannibalen is gevlucht. Ondertussen dreigt de kwade invloed van de koningin zich te verspreiden naar de naburige landen, waar een jonge prins een bondgenootschap probeert te smeden om haar te weerstaan.

Een oppervlakkig sprookje
De beeldroman begint traag, maar krijgt aan het einde meer vaart. De climax van het verhaal lijkt echter wat afgeraffeld. Doordat er veel tijd is gebruikt om alles op te bouwen, gebeurt er op de laatste pagina’s een heleboel tegelijk. Een betere spreiding was het verhaal ten goede gekomen.

Bij de meeste lezers zal de plot al bekend zijn, waardoor er voor hen ondanks de aanpassingen weinig spanning in het verhaal zit. Ook voor lezers die het verhaal niet kennen is de plot echter weinig verrassend, vooral doordat de karakters vlak en voorspelbaar zijn. De meeste karakters overstijgen de klassieke personages niet, maar zijn simpelweg De Held, De Heks en De Prinses. Dat past natuurlijk bij een sprookje, maar de personages lijken daardoor meer een stereotype rol in een toneelstuk te vervullen dan dat ze mensen van vlees en bloed worden. Geen van hen lijkt een naam te hebben en ze spreken elkaar uitsluitend aan met ‘prins’, ‘jager’ of ‘soldaat’. Sneeuwwitje blijft zelf uiteindelijk ook niet veel meer dan een achtergrondpersonage. Ze is de spil van de plot, maar maakt zelf niet veel ontwikkeling door.

Het taalgebruik komt soms wat ongemakkelijk over. Op sommige plekken lijkt het te lijden onder een te letterlijke vertaling per tekstballon, in plaats van de hele tekst in acht te nemen. Sommige dialogen zijn daardoor onlogisch en inconsistent. Op andere momenten ligt het aan kleine slordigheden, van het aanspreken van de koning met ‘je’ tot en met simpele tikfouten die een eenvoudige spellingschecker er makkelijk uithaalt.

Een divers beeldverhaal
Grafisch komt de roman beter uit de verf. De tekenstijl is behoorlijk natuurgetrouw, maar ook enigszins ‘groezelig’ met veel zwarte, onregelmatige lijnen. Dat past goed bij het Middeleeuwse karakter van het verhaal, maar zal niet bij iedereen in de smaak vallen.

De tekeningen zijn erg gedetailleerd: vooral de bouwwerken zijn complex en majesteus. Sneeuwwitje is een krachtige heldin, maar gelukkig niet overdreven stoer en sexy.  Het kleurgebruik, de composities en de kaderindeling zijn goed en dragen het verhaal meestal meer dan de zwakke tekst. De Soldaat zorgt voor de nodige humor in het verhaal. Dit komt ook naar voren in de tekeningen die in zijn panels wat speelser zijn en daardoor net iets meer tot leven komen. Van de meeste andere karakters zijn de emoties en gezichtsuitdrukkingen vrij standaard, maar de ontwerpen van de personages en wezens zijn wel mooi uitgewerkt en zeer divers. Slechts hier en daar zijn er kleine dingen op aan te merken. In een scène zit bijvoorbeeld een dwerg afwisselend op de linker- en rechterhoek van een balkon, terwijl hij zich niet bewogen zou moeten hebben.

Het boek bevat een kort schetsdossier en op de laatste 12 pagina’s staan illustraties van verschillende kunstenaars, gebaseerd op het oorspronkelijke sprookje. Over de kwaliteit van de uitgave kan verder niets gezegd worden, aangezien het recensie-exemplaar digitaal was en bovendien als dusdanig was aangeduid met grote blokletters dwars over elke pagina: alsof bij een taart op een bakwedstrijd te veel zout is toegevoegd, zodat het jurylid het recept niet kan achterhalen. Dat is uiteraard nogal belemmerend voor een rechtvaardige beoordeling.

Conclusie
Als beeldroman is het verhaal vooral sterk door de tekeningen; qua tekst kan er veel aan verbeterd worden. Het boek heeft daardoor ongeveer evenveel goede als slechte kanten en is daarmee niet echt een positieve uitschieter, maar ook niet onvoldoende. Mensen die de tekenstijl waarderen of van sprookjes houden, zullen wel kunnen genieten van dit werk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here