Slhoka 4: De Bloedbogen – Ulrig Godderidge

0
8

Omslag Slhoka 4: De Bloedbogen

Slhoka is een vierdelige stripreeks die van origine Franstalig is. Sinds maart 2011 wordt een Nederlandse vertaling van deze serie door Uitgeverij L uitgegeven. De titels zijn – in de chronologische volgorde –Het vergeten eilandDe tuinen van SangaliDe witte wereld en De bloedbogen.

De bloedbogen
Purper, de doorgedraaide leider van Okrane, heeft zijn hoofdstad Chadry-Bakan verandert in een vuurzee. En in zijn waanzin is hij vastbesloten om met zijn ultieme wapen nog veel meer slachtoffers te maken. Ondertussen zet Broeder Oiro zijn jacht op Slhoka, Leidjill, Svendai en Kraal door. Maar is hun dood wel het beste voor zijn land? Kunnen zij hem niet helpen in zijn strijd? Tijdens alle gebeurtenissen wordt Slhoka steeds wraakzuchtiger. Purper heeft alles waarvan hij hield gedood. Het eiland van de Gouden is een oorlogsgebied geworden en velen zijn gestorven. Als Arm der Goden heeft hij veel kracht en hij is maar uit op één ding: wraak!

Wisseling in team, alsnog goede kwaliteit
Alleen al bij het bekijken van de kaft valt op dat de tekenstijl anders is. Er zijn namelijk wijzigingen opgetreden in het team. Ceyles heeft het tekenstokje van Floch overgenomen, terwijl Torta in plaats van Lyse de kleuren verzorgt. Dit resulteert erin dat er meer emotie wordt gelegd in de gezichten. Helaas hebben deze extra details ook nadelen: soms worden de personages in hun woede afstotelijker dan de bedoeling kan zijn.

Torta gebruikt net als Lyse veel felle kleuren. Geel en groen voor het eiland, verschillende blauwtinten voor Zeïde en rode kleuren voor Okrane. Maar tussen de felle kleuren door en zelfs in de kleuren zelf zie je de duisternis. Het rood behoort toe aan het allesverzengende vuur in Chadry-Bakan of aan het rijkelijk vloeiende bloed. Blauw is de destructieve kracht die Slhoka en Leidjill in zich dragen. Groen en geel hoort bij een ooit levende wereld die nu de afgrond in valt. Alle goedheid lijkt verdwenen en een vraag dient zich aan: is de wereld eigenlijk het redden nog wel waard?

Snelle sprint naar het einde
Dit vierde deel telt zestien bladzijden meer dan de eerdere delen, maar toch lijkt alles veel vlotter te gebeuren. Je schiet van verhaallijn naar verhaallijn, terwijl de gebeurtenissen zich in een rap tempo opstapelen. Alle personages zijn bekend, waardoor er enkel wat platen uitgetrokken hoeven te worden voor hun wisselende verhoudingen. Alle overige ruimte kan naar de plot. En de plot staat er, overduidelijk. Het ene omslagpunt komt na het ander. Verraad komt meermaals voor, maar ook hulp uit onverwachte hoek is niet van de lucht. De spanningsboog loopt netjes op, terwijl de verhaallijn onvoorspelbaar blijft.

Helaas is dit rappe tempo soms net ietsje te snel, waardoor nieuw verraad zich al aandient, voor je het vorige hebt kunnen verwerken. Dit doet het nieuwe verraad aan kracht inboeten en zorgt ervoor dat je bepaalde zaken wellicht pas bij een tweede lezing kunt waarderen.

Duistere kant van de mens
De bloedbogen laat de mens als soort van zijn duisterste kant zien. De Gouden waren een vreedzaam volk en in de eerdere delen kregen we al wat mee van hun guerrillastrijd, maar die kleine oorlog is in dit deel uitgegroeid. Het lijkt erop dat zelfs de Gouden geoliede vechtmachines zijn geworden. Hun bewapening en bescherming is minder dan wat de tegenstanders in handen hebben, maar dat maken ze ruimschoots goed met hun bloeddorst. Want de Gouden roepen om hetzelfde als Shani – de Geest der Wrake – en Slhoka. Zij willen genoegdoening.
De mens is dus al makkelijk in een moordmachine te veranderen door invloeden van buitenaf, maar Slhoka en Leidjill hebben ook een vijand van binnenuit: hun kracht. In dit einddeel krijgt de kracht steeds meer invloed op hun doen en laten. Vooral Slhoka worstelt met zichzelf, terwijl hij trotser wordt op zijn rol. Hij is de Arm der Goden en iedereen – behalve de vijand – lijkt te willen dat hij zich ook zo gedraagt. De Goden en Zeïde vragen hem Purper te stoppen en de Gouden steunen hem onvoorwaardelijk. Maar zou Slhoka wel gevolgd moeten worden? En zou hij wel trots moeten zijn op zijn rol?

Niet los te lezen
Ik blijf het elke recensie opnieuw aanstippen: de delen uit deze serie vallen niet los te lezen. Ik citeer hierover uit de recensie van Het vergeten eiland: “Maar dit lijkt meer een probleem te zijn voor de portemonnee dan voor de lezer, gezien het geweldige verhaal en de prachtige platen.” Nu de serie volledig uit is en bewezen heeft een goede kwaliteit vast te kunnen houden, is er geen reden meer waarom je niet zou sparen voor deze boeken. Slhoka is het waard.

Goed einde van de eerste cyclus
De bloedbogen is een sterk einde van de eerste cyclus. Qua verhaal en verhoudingen vloeit het logisch voort uit de eerdere delen en het kent dezelfde kwaliteit in de platen. De bloedbogen is echter overduidelijk de overtreffende trap in duisternis door de grimassen van personages , de overal terugkerende dood en de moordzuchtige kant van de mens. Slhoka is een goede stripserie die in geen enkele boekenkast zal misstaan.




Slhoka 3: De Witte Tuinen

Floch en Lyse Godderidge | Uitgeverij L | 2004
Originele titel: Le monde blanc

Nieuwe problemen doen zich voor als de strijd van Slhoka tegen de nietsontziende veroveringsdrang van Zeide een beslissende fase ingaat. Zelfs de kracht van zijn totemdier, Shani, lijkt deze keer ontoereikend. Of zijn er nog andere medestanders op wie Shloka in zijn wanhoop een beroep kan doen?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here