Slhoka 3: De witte wereld – Ulrig Godderidge

0
5

Omslag Slhoka 3: De witte wereld

Slhoka is een vierdelige stripreeks die van origine Franstalig is. Sinds maart 2011 wordt een Nederlandse vertaling van deze serie door Uitgeverij L uitgegeven. De titels zijn – in de chronologische volgorde – Het vergeten eiland, De tuinen van Sangali, De witte wereld en De bloedbogen. Het vierde deel – De bloedbogen – wordt in oktober 2011 verwacht.

De witte wereld
In Chadry-Bakan, de hoofdstad van Okrane, gaat het gerucht rond dat de vijand Zeïde binnenkort een groot offensief zal starten. Ondertussen is Slhoka, die samen reist met de premiejager Svendai, gestrand ter hoogte van de voorste Okraanse frontlinie. Na een ongeluk hoort hij van Shani, de Geest der Wrake, dat hij niets meer is dan een vernietigingsmachine. Eentje die zijn destructieve krachten nog niet beheerst.
Alsof die vreselijke ontdekking nog niet erg genoeg is, vindt Koroner Kraal – die met zowel Slhoka als Svendai nog een appeltje te schillen heeft – hun spoor. En ook het gevreesde project ‘brandende wolken’ neemt een vlucht. Maar wat houdt het project eigenlijk in?

Geen saai tussendeel
Het derde deel van deze serie lijkt een tussendeel te zijn. Slhoka en Svendai bevinden zich vooralsnog in Okrane en willen naar Zeïde vluchten. Het idee dat ze het gevaarlijkste deel van hun reis al achter de rug hebben, zit zeer ver van de waarheid vandaan. Want hoe steek je – zonder erbij het leven te laten – de oorlogsgrens over? En Slhoka en Svendai vluchten dan wel naar Zeïde, maar ook daar zullen ze niet veilig zijn. Slhoka’s krachten zijn immers zeer uniek en daardoor ook uitermate gewild.
Natuurlijk zal de echte klapper voor deel vier worden bewaard. Gelukkig kent De witte wereld ook genoeg spannende stukken en wendingen om de lezers niet in te laten dutten. Je wilt immers wel weten welke personages het einddeel zullen halen…

Heerlijke personages, wisselende verhouding
Opvallend in dit deel is de verdere uitwerking van Svendai. Ze blijft een heerlijk zelfverzekerd, koppig, ijskoud en eigenzinnig type, maar laat soms ook kort andere kanten zien.
Verder worden de verhoudingen tussen de personages aangepast. Soms gebeurt dit meerdere keren snel, andere keren glijdt de verhouding langzaam van de ene naar de andere kant. Dit houdt het werk spannend en ook onvoorspelbaar. Doordat elk karakter zijn uitgesproken persoonlijkheid heeft – behalve de gehersenspoelde Leidjill – komen de wisselingen extra goed en verrassend uit de verf.

Infodump, inconsequente woordkeuze
Een minpuntje van De witte wereld is dat al op pagina vier de eerste infodump zich aandient. Slhoka en Svendai bespreken samen de afgelopen nacht, terwijl ze er allebei bij zijn geweest. De informatie wordt dus puur voor de lezer via deze dialoog weergegeven. Het was spannender geweest als de besproken gebeurtenissen gewoon in platen zouden zijn gevat ten tijde van het gebeuren.
Ook is de woordkeuze inconsequent. In de eerdere delen gebruikte enkel Slhoka het woord ‘Sodeknalle’. Het werd dan ook al snel typerend voor hem. Wanneer het dan ineens door Koroner Kraal wordt gebruikt, knipper je even verbaasd met je ogen. Hierdoor word je even uit het verhaal getrokken en je kunt niet meer blindelings van de typerende zaken van de personages uitgaan. Dit is jammer, doordat de herkenning en de leessnelheid hierdoor afnemen.

Consequent mooie platen
Wat wel consequent blijft, is de kwaliteit van de platen. De keuze voor de invulling, kleuren, details, enzovoort blijven geweldig. Een twitteraar wees ons erop dat de platen natuurlijk oorspronkelijk veel groter getekend worden dan het formaat dat de lezer ziet. Hierdoor zouden de minuscule details makkelijker in te brengen zijn. Dit klopt uiteraard als een bus. Het is echter wel de kunst om te weten wat je wel kunt tonen en wat niet. Bij verkleining van een grote plaat kunnen de details in de verkleinde versie veel te druk zijn en de plaat in kwaliteit doen afnemen. De makers van deSlhoka-reeks weten echter een goede afweging te maken; ze geven nooit te veel en zeker nooit te weinig details. En op deze dunne scheidslijn weten te balanceren, is een echte kunst.

Niet los te lezen
Evenals het eerste en het tweede deel valt De witte wereld niet los te lezen. Je hebt zowel zijn voorgangers als zijn opvolger nodig voor een afgerond verhaal. Maar nog blijkt dit enkel een nadeel voor de portemonnee te zijn. Vooral gezien het afsluitende deel nog deze maand verschijnt en het verhaal dus spoedig als geheel valt te lezen.

Goed vervolg
De witte wereld is een goed vervolg in de Slhoka-reeks. Het bouwt de spanning goed op voor het einddeel. De platen blijven van zeer goede kwaliteit, terwijl de personages steeds beter worden. Helaas hebben de makers zich er wel met een infodump makkelijk van af gemaakt en is niet alles zo consequent als de platenkwaliteit.




Slhoka 3: De Witte Tuinen

Floch en Lyse Godderidge | Uitgeverij L | 2004
Originele titel: Le monde blanc

Nieuwe problemen doen zich voor als de strijd van Slhoka tegen de nietsontziende veroveringsdrang van Zeide een beslissende fase ingaat. Zelfs de kracht van zijn totemdier, Shani, lijkt deze keer ontoereikend. Of zijn er nog andere medestanders op wie Shloka in zijn wanhoop een beroep kan doen?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here