Seekers 4: De laatste wildernis – Erin Hunter

0
109

Omslag Seekers 4: De laatste wildernis

Schrijverscollectief Erin Hunter is niet echt van de korte verhaaltjes. De lopende serie Survivor Dogs telt in het Engels al zes boeken, de Warrior Cats-boeken vormen zes series met elk zes delen, en van Seekers is onlangs alweer het vierde Nederlandse boek verschenen. Het einde van het derde deel leek echter ook het einde van een lange reis te zijn: de vier jonge beren zijn eindelijk in de Laatste Grote Wildernis aangekomen. Maar is dat inderdaad zo’n goede plek om te wonen…?

Kariboes en platgezichten
In eerste instantie is het viertal dolblij: Toklo voelt de roep van de bossen, Kallik voelt het ijs aan haar trekken en overal is voldoende voedsel. Er lopen hele kuddes kariboes rond en zelfs de paar platgezichten die onverwacht in de Wildernis opduiken zijn anders en veel vreedzamer. De Laatste Wildernis lijkt dus het ideale gebied voor de vier beren, waar ze zich eindelijk elk in hun eigen omgeving kunnen vestigen.

Als er vervolgens toch af en toe een vliegend vuurbeest opduikt, beginnen Ujurak en Lusa te twijfelen. Is dit wel de eindbestemming van hun reis? En is de Laatste Wildernis wel echt zo veilig? Korte tijd later gaat het helemaal mis. Lusa, Toklo en Kallik moeten zich dieper dan ooit in platgezichtengebied wagen, om de kleine Ujurak te redden…

Zodra bleek dat er na het derde deel nog een vierde boek kwam, voelde je als lezer de bui al hangen: de Laatste Wildernis blijkt toch niet zo veilig als gedacht.

Een nieuw begin
Zodra bleek dat er na het derde deel nog een vierde boek kwam, voelde je als lezer de bui al hangen: de Laatste Wildernis blijkt toch niet zo veilig als gedacht en de beren moeten aan een nieuw avontuur beginnen, willen ze Ujurak niet verliezen. De platgezichten – mensen – in het boek laten zich intussen van hun slechtste én hun beste kant zien. Dat is prettig, want van alleen die slechte kant zou het boek wel erg verdrietig worden. De milieuboodschap is er nog steeds, maar laat nu ook een andere zijde van de situatie zien.

Wat fijn is aan het vierde deel, is dat er naar verhouding veel gebeurt. De beren zijn weliswaar niet op reis, maar ze ontdekken genoeg nieuwe uitdagingen in hun vermeende nieuwe thuis: het boek bevat meer actie, waar ook de platgezichten een grotere rol in spelen. De gedaanteverwisselingen van Ujurak zijn ook een stuk belangrijker, waardoor er meer magie in het verhaal zit en je als lezer minder het gevoel hebt dat je naar Animal Planet zit te kijken. Ujurak komt zelfs met mensen in gesprek!

Door al die actie en spannende uitdagingen leg je het boek niet snel weg. De schrijfstijl is nog steeds wat Vlaams, maar de toon van de beren past heel goed bij hun karakter. Het is wel een beetje vervelend dat het grote avontuur waar dit deel uiteindelijk op uitloopt zo omvangrijk is dat de reis uit de drie voorgaande boeken erbij verbleekt. Als die eerste drie boeken alleen maar een aanloop waren naar het echte avontuur, hoe lang wordt de serie dan wel niet? En waarom moest die reis dan zo breed worden uitgemeten, als het eigenlijk hier om gaat?

Conclusie
De Laatste Wildernis is zeker niet het laatste deel in de Seekers-serie. In dit verhaal lijkt het zelfs alsof de reis naar de Laatste Wildernis alleen maar de aanloop was naar een veel groter avontuur, waardoor je je als lezer een beetje bedrogen voelt als je al drie boeken lang meeleeft. Intussen zit het verhaal wel vol actie, nieuwe avonturen en ook wat meer magie, waardoor het vlot wegleest. Het is dus wachten op het vijfde deel: hoe gaan de vier beren dit nieuwe probleem aanpakken? En gaat ze dat wel op tijd lukken, of komt Erin Hunter deze keer met een serie die nog langer is dan zes delen?

[product_page sku=”9789002258671″]

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here