Sage van de waanzin 3: De erfenis van Aferistus – Jyoti en Suresh Guptara

0
6

Omslag Sage van de waanzin 3: De erfenis van Aferistus

De samenzweerder van Calaspia is ontmaskerd en na een verrassende strijd verslagen; het lijkt rustiger te worden in het imperium. Maar schijn bedriegt: nevelige Dolers trekken door het land en richten onheil aan. Steeds meer mensen willen zich bij de Waanzin aansluiten.

Ook bij de Barue zijn dingen niet wat ze lijken: Bryn Bellyset voelt zich niet thuis tussen zijn oude vrienden in Nieuw-Quivelda en reist samen met zijn jonge vrienden af naar zijn ouders om de Bellyset-fabriek te leren kennen. In de villa van zijn ouders vindt Bryn een oud, bijzonder boek dat hem duidelijk maakt dat alleen hij kan voorkomen dat Calaspia volledig ten onder gaat aan de Waanzin. Om dat te volbrengen moet hij het legendarische zwaard Magnarion vinden en de komst van de Waanzin stoppen. Maar zijn zoektocht naar Magnarion brengt hem naar een groep mensen die zichzelf de Meesterbreinen noemen; zij zijn de aanstichters van de samenzwering geweest. Bryn moet nu beslissen of hij wraak wil nemen op de Meesterbreinen of dat hij zich met hun plannen zal inlaten, om zo Calaspia voor meer schade te behoeden…

Groots slotstuk
De Erfenis van Aferistus is het laatste deel in de Sage van de Waanzin. Net als de andere delen in de reeks is het een lijvig werk geworden en dat is goed te begrijpen: er waren veel losse lijntjes aan elkaar te knopen. Dat is de auteurs gelukt; de lezer blijft na het dichtslaan van het boek niet met allerhande vragen zitten.

De wijze waarop dit derde boek vorm heeft gekregen, laat helaas wel te wensen over. Het boek is voor het gevoel in te delen in drie delen. Het eerste deel houdt zich bezig met het afronden van de samenzwering en is spannend, prikkelend en snel. Je leest er in een ruk doorheen en mede daardoor valt het tweede gedeelte zo tegen. Het kabbelt voort en de lezer voelt zich net zo vertwijfeld als Bryn: de samenzwering is toch afgelopen? Waarom is alles dan nog niet normaal?

Het uitstapje naar de Swigny-fabriek is erg leuk uitgevoerd en zorgt voor een verfrissende noot tussen de zware dreunen van Bryn’s twijfels. Het is prettig dat er soms ook nog iets te lachen valt in dit tweede gedeelte, want de humor gaat in het derde en laatste stuk van het boek definitief het raam uit. Er volgt een queeste, een echte, en Bryn en zijn vrienden gaan wederom op pad. Dit maal zijn de gevolgen echter heftiger dan in het eerste boek van de serie en de toon is dan ook stukken serieuzer.

Op het einde van het boek komt alles wat zich daarvoor heeft afgespeeld bijeen en dat mag dan ook met recht een grande finale genoemd worden. Helaas is de opmars hierheen zo chaotisch en rommelig, dat het grootste deel aan de lezer voorbij gaat. De laatste queeste is erg spannend, maar de oplossing kan, hoewel je het als lezer niet echt ziet aankomen, niet echt origineel genoemd worden. De beschrijving van het eindgevecht is te verwarrend om er een voorstelling bij te maken en daardoor gaat een boel vuurwerk in het boek verloren.

Toch kan het boek wel met een glimlach dichtgeslagen worden: het eindigt even amusant als het begon.

Personages
De rommeligheid en chaos in het boek zijn niet alleen te wijten aan het niet goed afronden van de losse eindjes; de karakters van de personages hebben er ook alles mee te maken.

Het is goed te begrijpen dat de auteurs hun hoofdpersoon niet ‘standaard’ wilden maken. In de meeste epische fantasy staan de helden telkens weer op, gaan door en lijken niet in het bijzonder geplaagd door gewetenswroeging, angst of onzekerheid, laat staan depressies of zinloosheid.

Bryn is anders en waar dit in het eerste deel nog aangenaam was, is het nu ronduit vervelend. Alles wordt in twijfel getrokken, overal ziet hij beren op de weg en nooit is hij zeker van zijn zaak. Nog altijd dringt de vergelijking met Frodo uit Lord of the Rings zich op en deze laat je niet meer los tot je het boek uit hebt. Je dwaalt als lezer continue mee met de vragenstroom in Bryn’s hoofd en waar dat in het eerste deel verfrissend en ‘echt’ leek, valt nu helaas te concluderen dat dit een serieuze schaduwkant heeft. Voor een groot deel van de fantasy-lezers zal de standaard stoere, taaie, onverstoorbare fantasyheld toch echt te prefereren zijn.

De andere personages zijn veel vlakker en komen in dit deel niet echt lekker uit de verf. Vooral Bryn’s beste vriend Mittni hangt er een beetje bij, hoewel hij zelf ook genoeg meemaakt. Je merkt alleen dat de focus heel erg bij Bryn ligt, waardoor de andere personages een beetje flets bij hem afsteken.

Waanzinnig einde
Net als in de vorige delen van de Sage van de Waanzin is het erg moeilijk om inhoudelijk op het boek in te gaan zonder al te veel bloot te geven. Het boek zit volgepompt met informatie en verschillende elementen uit de wereld van Bryn en zijn vrienden worden in dit deel nog verder uitgediept.

De cultus van Aferistus, die altijd al op de achtergrond aanwezig was, krijgt nu verdieping. Het is alleen de vraag of dit een pluspunt is: religie als laatste oplossing voor alles voelt toch een beetje als een deus ex machina en de wijze waarop dit wordt gebruikt, past niet echt meer in onze geseculariseerde westerse wereld. Tegelijkertijd was de ingreep nodig, anders had het verhaal nog drie boeken door kunnen kabbelen en dat was het geheel ook niet ten goede gekomen.

Conclusie
De Erfenis van Aferistus is het derde boek in de Sage van de Waanzin van Joyti en Suresh Guptara en helaas ook het minste boek van de drie. Het verhaal is rommelig en chaotisch en de hoofdpersoon gedraagt zich verwarrender dan ooit. De hoeveelheid informatie in dit deel is erg groot en hoewel het de auteurs gelukt is om alle losse eindjes aan elkaar te knopen, is het geen fijne afsluiter van de serie.




Sage van de Waanzin 3: De erfenis van Aferistus

Jyoti en Suresh Guptara | WB Fantasy | 2011
Originele titel: Insanity 3: Peacemaker's Pyre

Nadat de samenzweerder van Calaspia is ontmaskerd, lijkt het rustiger te worden in het imperium. Maar schijn bedriegt: nevelige Dolers trekken door het land en richten onheil aan. Steeds meer mensen willen zich bij de Waanzin aansluiten. Als Bryn Bellyset een zeldzaam boek vindt, wordt hem duidelijk waarom alleen hij degene is die kan voorkomen dat Calaspia volledig ten onder gaat aan de Waanzin. Om dat te volbrengen moet hij het legendarische zwaard Magnarion vinden.

Het lukt Bryn erachter te komen wat de werkelijke motieven waren om de grote samenzwering te beginnen. Maar daarbij komt hij ook in conflict met zijn geweten. Hij moet beslissen of hij wraak wil nemen op de Meesterbreinen of dat hij zich met hun plannen zal inlaten, om zo Calaspia voor meer schade te behoeden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here