Sage van de Waanzin 2: De Zwaardcodex – Jyoti en Suresh Guptara

0
12

Omslag Sage van de Waanzin 2: De Zwaardcodex

De samenzwering in Calaspia is nu in volle gang en de Barue zijn na hun mislukte missie ontmoedigd naar huis teruggekeerd. Nu ze hebben ontdekt dat hun angst voor de Ostentum ongegrond was, zit er niets anders op dan hun wonden te likken en te wachten tot hun dorp herbouwd is. Of toch wel? Bryn en zijn beste vriend laten het, aangespoord door hun oude mentor Thybil, er niet bij zitten. Vastbesloten iets voor Calaspia te doen, waar dankzij de samenzwering de macht van de Waanzin nog altijd om zich heen grijpt, sluiten zij zich aan bij de Culmus Sangui, een groep elitekrijgers. Maar als de Waanzin steeds verder verspreid wordt, krijgt Bryn het zwaar te verduren. Is hij in staat de duistere krachten die aan hem trekken weerstand te bieden? En wat is toch dat familiegeheim van de Bellysets, waar iedereen iets van weet behalve Bryn zelf?

Continuïteit
De Zwaardcodex is het directe vervolg op De samenzwering van Calaspia en pakt de gebeurtenissen meteen op waar in het laatste boek mee afgesloten werd. De Barue zijn teruggekeerd naar het gebied waar zij vandaan kwamen en krijgen hulp in het dorp Wenfeld. Bryn’s grootmoeder, die Mama Bellyset wordt genoemd, heeft hier de touwtjes in handen. Toch knaagt het bij Bryn en als hij vrij spoedig na aankomst voor de keuze wordt gesteld om te blijven of wederom te vluchten, is de keuze eenvoudig. Daarna word je als lezer opnieuw meegesleurd in een verbluffend verhaal dat zich voornamelijk richt op Bryn en zijn training bij de Culmus Sangui.

De Culmus Sangui zijn elitekrijgers die een intensieve en uitgebreide training ondergaan, maar waar in bijvoorbeeld de Erfenis-reeks veel aandacht is voor vechttechnieken, wapensoorten en gevechten zelf, gebeurt dat in deze reeks nauwelijks. Ik vind dit een verstandige keuze: de aandacht van de auteurs ligt bij innerlijke strijd, niet uiterlijke, en er wordt zo geen ruimte verspild aan iets dat uiteindelijk niet doorslaggevend is voor het verhaal. Daarnaast wordt er door minder ervaren auteurs nogal eens geblunderd in beschrijvingen van strijd, vechttechnieken en wapens, wat vaak storend werkt voor de lezer. Ook die misstap wordt op deze manier ondervangen.

Duister
De toonzetting in het boek is in zijn geheel wat duisterder, met Bryn als bijzonder middelpunt. Waar hij in het vorige boek al twijfels had over  rechtvaardigheid en beslissingsvaardigheid, is dat in dit boek nog sterker. Verschillende gebeurtenissen versterken zijn gevoelens van onvermogen en wanneer hij per ongeluk in het bezit komt van een gevaarlijk wapen, lijkt dat het einde te zijn van zijn geestelijke gezondheid.
Ook in andere delen van het rijk grijpt de Waanzin om zich heen, wat een duister tintje tot gevolg heeft. Gebeurtenissen zijn grimmiger en een bekend personage komt om het leven. Het is de auteurs goed gelukt om het groeien van de Waanzin echt te doen voelen.

Focus
Meer dan in het vorige deel wordt in dit tweede deel ingezoomd op het personage Bryn. Nog steeds wisselt het perspectief tussen de verschillende hoofdpersonages, maar Bryn krijgt in dit boek echt de nadruk. Het verhaal focust ook vooral op zijn interne ontwikkeling. Dit komt de leesbaarheid ten goede; er wordt minder uitgelegd en uitgespeld aan de lezer.
In tegenstelling tot het vorige deel, waarin Bryn alleen maar vragen en observaties had – zoals je van een jongeling zou verwachten – overkomen hem nu dingen waar iedereen voor terug zou deinzen. Zijn ontwikkeling is dus begrijpelijk en ook goed te volgen. Je zinkt met hem mee weg en ik weet niet wie aan het einde van het boek opgeluchter was; Bryn of ikzelf. Toch kon ik het ook bij dit deel niet helpen: Bryn deed me bij vlagen sterk denken aan Frodo uit Lord of the Rings. Zijn houding, de gebeurtenissen die hem overkomen… De gelijkenis is er nog altijd.

Helaas zitten er wel vrij veel missers in de verwijzingen in dit deel. De Barue zijn kleine mensen; toch is Bryn groter dan bijvoorbeeld de jonge vrouw Zuola – later echter niet meer, dan is zij groter dan hij. Is hij gekrompen?
Een ander minpuntje is dat het boek wellicht iets te lang is. Sommige gebeurtenissen worden uitgerekt, waar andere dingen nog altijd niet verklaard worden. Pas in dit deel begreep ik pas echt wat er allemaal in het vorige deel is gebeurd, dankzij de samenvatting die Bryn en Thybil aan het begin geven. Ik vermoed dat dit ook het geval zal zijn met dit deel: pas bij de samenvatting in het volgende boek vallen alle puzzelstukjes waarschijnlijk op hun plaats.

Conclusie
De Zwaardcodex leest net zo prettig als zijn voorganger. De focus ligt meer op Bryn en de toonzetting is in zijn geheel wat grimmiger, maar dit verdiept het verhaal op de juiste manier en is niet storend. Helaas is het verhaal wederom zo vol dat ik weinig kan verdiepen zonder de plot te verklappen, maar afgezien van een paar schoonheidsfoutjes is het een zeer waardige opvolger van De samenzwering van Calaspia.




Sage van de Waanzin 2: De Zwaardcodex

Jyoti en Suresh Guptara | WB Fantasy | 2009
Originele titel: Insanity 2: Warrior Code

Een duistere vijand heeft een groot gedeelte van het rijk Calaspia in zijn macht. Bryn Bellyset en zijn vriend Mittni zijn vastbesloten om de strijd aan te gaan en bereiden zich daarop voor bij de Culmus Sangui, een geheime orde van elitekrijgers die hen invoert in de kunst van het zwaardvechten. Als een geliefde van Bryn om het leven komt, slaat de twijfel toe. Hij raakt steeds sneller geïrriteerd, tijdens gevechten wordt hij agressiever – zo erg dat zijn vrienden hem niet meer vertrouwen. Dan komt hij in het bezit van een duister zwaard, dat volgens de legende ooit de Waanzin zal verslaan. Het zwaard oefent een vernietigende en verwarrende aantrekkingskracht op Bryn uit, en trekt hem de kant van de vijand op. Ten slotte staat Bryn voor een dilemma: wie kan hij vertrouwen? En aan welke kant van de strijd om Calaspia staat hij eigenlijk?

Klik hier voor een leesfragment van De Zwaardcodex. (PDF)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here