Sage van de Waanzin 1: De Samenzwering van Calaspia – Jyoti en Suresh Guptara

0
16

Omslag Sage van de Waanzin 1: De Samenzwering van Calaspia

Quivelda is een rustig dorp op het platteland van het keizerrijk Calaspia. De Barue, het volk dat er woont, zijn kleine, vredelievende mensen met een grote voorliefde voor goed eten en goed gezelschap. Op de avond dat Bryn Bellyset, een 16-jarige Barue, weer naar het dorp terugkeert na zijn studie in een klooster, wordt hij samen met zijn dorpsgenoten weggevoerd in slavernij door de afschuwelijke Ostentum, monsters die al jaren niet meer in Calaspia gezien zijn. Deze slavernij blijkt nog maar het begin te zijn van een reeks gebeurtenissen die overduidelijk aan de Waanzin te wijden zijn – de macht die overal aanwezig is en het goede ten kwade kan keren Bryn en zijn vrienden worden onherroepelijk meegesleurd in een samenzwering om de heerschappij in Calaspia over te nemen en ze lijken niet bij machte deze te stoppen. Maar toch niet alles is zinloos, zelfs niet in het aangezicht van de Waanzin?

Episch
Het eerste dat opvalt aan De samenzwering van Calaspia is het ‘epische’ gevoel dat je vanaf de eerste pagina hebt. De proloog is fascinerend, grappig en meeslepend en de karakters worden meteen goed neergezet. Na de proloog verschuift de focus naar Bryn en zijn Barue-vrienden: een gezellig volkje. De warmte van de Barue-gemeenschap wordt prachtig geschetst en de ontzetting na de aanval van de Ostentum is dan ook groot, niet alleen bij hen maar ook bij de lezer. De ontwikkelingen daarna gaan verder in de epische trend die al was gezet.

Een consequentie, of waarschijnlijk de oorzaak, van dit ‘epische’ gevoel, is het taalgebruik in het boek. Dit komt vooral tot uiting in de dialogen, die weliswaar geen woord teveel bevatten, maar tegelijkertijd dingen wel héél erg duidelijk en groots omschrijven. Iedere emotie wordt uitgebreid besproken, geen druppel angstzweet onbenoemd gelaten. Dit maakt het boek niet eenvoudig om in te komen, hoewel het meeslepende verhaal veel goedmaakt.

Beter goed gejat…
Dit brengt me wel meteen op een volgend punt: het verhaal doet nogal denken aan enkele grote voorgangers op fantasy-gebied. Kleine mensen die van eten houden en ineens op een queeste moeten? Een machtige menselijke tovenaar? Een stoere dwerg? Lord of the Rings, anyone?
Nou heeft Tolkien ook één van de invloedrijkste, zo niet dé invloedrijkste, epische fantasyromans ooit geschreven, dus kwalijk nemen kunnen we het de auteurs niet echt, maar hier en daar ligt het er wel erg dik bovenop. Het lijkt dan ook niet voor niets dat in het nawoord Tolkien als een van de eersten bedankt wordt, samen met Richard Adams van Waterschapsheuvel. Ook naar dit verhaal zitten meerdere verwijzingen, zoals de opening van het boek waarin de Barue uit hun dorp worden verdreven.

Een laatste boek waarmee ik een vergelijking wil maken, is De Engelen van de Apocalyps van Eduardo Spohr. Zowel qua taalgebruik als qua filosofie zijn er duidelijke raakvlakken, hoewel ik geen enkele aanwijzing heb dat de respectievelijke auteurs elkaars werk kennen. Wat ik zo waardeerde in Spohr’s werk, de diepere filosofische onderlaag, is ook in De samenzwering van Calaspia terug te vinden. Het boek laat door middel van Bryn’s beschouwingen over zijn omgeving, een kritische blik op de hedendaagse maatschappij en de natuuur van de mens zien. Het taalgebruik is daarbij een stuk beter te pruimen – een fijne combinatie.

…Maar ook goed verzonnen
Gelukkig zijn er naast bekende, ook heel veel originele elementen in dit eerste deel van de trilogie te ontdekken. Goede tegenover slechte magie is uiteraard een bekend gegeven voor de fantasy-lezer, maar door de Waanzin als element te gebruiken in plaats van echt ‘kwade magie’ hebben de Guptara broers een prachtig schemerelement in het verhaal gestopt. Dat de Waanzin de bron van alle kwaad is, is niet te ontkennen. De exacte hoe en waarom wordt echter in het midden gelaten, waardoor je er een beetje je eigen voorstelling bij kan maken. In een boek waarin de emoties en handelingen van de personages vrij intensief beschreven worden, is dat echt wel lekker.

Daarnaast zitten er gewoon prachtige fantasy-elementen in het verhaal die het echt ‘eigen’ maken. Een stoere dwerg met een bril tegen bijziendheid, bijvoorbeeld, twee ondeugende jonge Barue vol streken, of een drijvende stad die verplaatst kan worden als het uitkomt, zijn slechts een paar voorbeelden van originaliteit die in het verhaal terug te vinden is.

Het perspectief van het verhaal draagt hieraan bij: hoewel er voornamelijk gericht wordt op Bryn, komen ook andere personages die hij leert kennen, aan het woord. Hierdoor krijg je een goed idee van de gevoelens van alle mensen die bij de ontwikkelingen betrokken zijn.

Conclusie
Het is moeilijk erg veel over De samenzwering van Calaspia te zeggen zonder al te veel van de plot te verklappen, helaas. Hoewel de zinsopbouw en het taalgebruik soms wat zwaar zijn, maken het meeslepende, epische verhaal en de maatschappijkritische beschouwingen het boek zeer zeker de moeite waard. De grappige toevoegingen en bijzondere observaties voegen hier nog iets extra’s aan toe, waardoor ik dit boek zeer zeker kan aanraden.




Sage van de Waanzin 1: De Samenzwering van Calaspia

Jyoti en Suresh Guptara | WB Fantasy | 2006
Originele titel: Insanity 1: Conspiracy of Calaspia

Als het dorp Quivelda wordt verwoest door ijzingwekkende monsters, vrezen de bewoners dat de Ostentum, waarvan iedereen dacht dat ze waren uitgeroeid, zijn teruggekeerd. Een uiteenlopend gezelschap, onder wie de zestienjarige Bryn Bellyset, begint aan een hachelijke reis naar de hoofdstad van Calaspia om de keizer te waarschuwen voor het dreigende gevaar. Daar komen ze tot de ontdekking dat duistere krachten de keizerlijke kringen hebben geïnfiltreerd. Langzaam maar zeker worden Bryn en zijn vrienden meegezogen in manipulaties en samenzweringen van een ondoorgrondelijke vijand.

Klik hier voor een leesfragment van De Samenzwering van Calaspia. (PDF)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here