Luotisade 1: Schaduwen der Verdoemenis – Natascha van Limpt

0
30

Omslag Luotisade 1: Schaduwen der Verdoemenis

Piraten, mysterieuze familieleden en een zoektocht: Een goed concept voor een fantasyboek! Natascha van Limpt is redacteur bij Zilverbron/Zilverspoor en heeft met dit boek begin 2016 ook haar eigen fantasyboek bij deze uitgeverij uitgegeven. Op basis van de beschrijving in de flaptekst was mijn interesse zeker gewekt en mijn verwachtingen ook hoog. Of van Limpt de verwachtingen waar kan maken, valt te lezen in deze recensie.

In Luotisade heerst veel onvrede omdat koning Mortimer met geweld zijn rijk regeert. Twee groepen vluchtelingen besluiten met geheel eigen redenen om samen de Verdoemenis in te gaan, een plek waar duistere monsters wonen en alleen verbannen mensen heen trekken. Eleanor hoopt daar een spoor naar haar broer te vinden, terwijl de piraat Brian via een omweg hoopt de dochter van zijn vermoorde kapitein te vinden. In de Verdoemenis gaan ze de strijd aan met verschillende monsters om uiteindelijk de oversteek veilig te volbrengen.

Eerste indruk
Dit eerste deel in de Luotisade serie is behoorlijk dik en ligt lekker in de hand. Het boek begint ook sterk, Brian is een prettig actiepersoon met een goed gevoel voor rechtvaardigheid. Hij staat zijn mannetje, is eigenzinnig en van Limpt weet hem goed te beschrijven. Dat zijn verhaal start op een piratenschip is daarnaast een leuk element dat zorgt voor een vleugje piratenspanning. Het geeft een heerlijke start van het boek. Ook Eleanor en Aidan – de dorpsjongen die een oogje op haar heeft – maken een goed beschreven entree. De wereld wordt wat uitgelegd en de karakters van de personages neergezet. De gevechten zijn ijzingwekkend spannend, waarna je vol spanning en verwachtingen met de hoofdpersonages op reis gaat naar de Verdoemenis.

Personages
In het boek komt een grote schare aan personages voor. Brian neemt vier piraten en een kind mee op reis. Eleanor voegt zich bij die groep met drie anderen, haar zusje en een trollenkind. Het boek volgt dus veel personen en dit is meteen een van de grootste minpunten van het verhaal. Veel van de personages zijn namelijk slecht uitgewerkt en laten weinig persoonlijkheid zien of vervallen in typetjes. Alleen Miles komt als mysterieuze woudganger goed uit de verf. De andere bijpersonages zeggen vrijwel niks en lijken er vooral in geschreven te zijn om de verhaallijn. De bewegingen van de personages zijn meer plotgedreven, dan dat ze voortkomen uit hun karakters.

Daardoor voelt veel van wat er gebeurt willekeurig aan en lijken sommige gebeurtenissen uit het niks te komen. Er moesten bepaalde doden vallen, dus reisden er een aantal extra personages mee. Gelukkig zijn de hoofdpersonages wel goed uitgeschreven en daardoor veel intrigerender. Wanneer deze personen echter ook zwaktes beginnen te vertonen in de tweede helft van het boek, belandt het verhaal in een negatieve spiraal.

Tweede helft
Dit boek heeft voor mij duidelijk een onderscheid tussen de eerste helft en de tweede helft van het verhaal. Dat ligt hem in de uitwerking en het oog voor detail dat steeds meer mist. Dialogen zijn helaas een zwak punt in het boek en in het tweede deel begint dat meer en meer op te vallen. Halverwege beginnen de gesprekken stroever te worden en kiezen de personages voor meer formele zinnen, terwijl ze juist vertrouwder met elkaar worden. Beste vrienden spreken elkaar aan alsof ze vreemden zijn. Daarnaast worden er onnodig veel details in gesprekken prijsgegeven en worden er in actiesituaties nog zoveel woorden geuit, dat het je verbaasd dat de personen het niet met de dood moeten bekopen.

Jammer genoeg blijkt op het einde van Luotisade ook dat er eigenlijk niks is gebeurt. De plot ligt er duimendik bovenop, maar aan het eind van het boek zijn de personages net zo ver als aan het begin en is de enige ontwikkeling dat er een driehoeksverhouding is ontstaan en dat we wat bagage aan bijpersonen kwijt zijn geraakt – maar er ook een paar bij zijn gekomen. De hoofdstukken uit het perspectief van de slechte koning zijn daarnaast wat cliché en geen echte toevoeging aan het verhaal. Het doet het mysterie van het boek helaas zelfs enigszins teniet.

 




Luotisade 1: Schaduw der Verdoemenis

Natascha van Limpt | Zilverbron | 2016

Een jonge vrouw krijgt aan het sterfbed van haar moeder te horen dat ze een broer met de naam Humfrid heeft. Haar moeder draagt haar op die zoon te zoeken als ze gestorven is. Hij is te vinden in Dûr Fahling, een mysterieus oord waarvan ze de ligging niet kent.

Na de dood van haar moeder wordt het dorp aangevallen door trollen en samen met de overlevenden gaat ze op weg om haar broer te zoeken. Onderweg maken ze kennis met een stel piraten. Eén van hen draagt een bijzonder medaillon bij zich, waardoor hij de soldaten van de koning achter zich aan heeft. Hij kent de betekenis erachter niet en is wanhopig op zoek naar antwoorden.

De twee groepen besluiten de krachten te bundelen en vertrekken de afschrikkende Verdoemenis in, waar zij op zoek gaan naar een man die hen kan helpen. Hoewel ieder een eigen pad te volgen heeft, blijven ze samen om hun kans op overleven te vergroten. Ze maken allerlei avonturen mee, die soms zelfs tot de dood leiden.

Geen van hen zal na deze tocht nog dezelfde zijn. Ze komen er sterker uit, beter in staat om hun einddoel te verwezenlijken: het onttronen van de koning en de voorspoed terugbrengen in hun thuisland.

RECENSIEOVERZICHT
Conclusie
Vorig artikelFantasyWereld’s Favoriete Fantasyboeken van 2016
Volgend artikelHet verhaal van de gelaarsde poes – Beatrix Potter
Al vanaf kleins af aan is Freya verslaafd aan het fantasy genre. Haar favoriete boeken zijn Ontworteld, A Court of Thorns and Roses, de Throne of Glass-serie en de Reiziger. Met veel passie deelt ze haar liefde voor het genre met jullie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here