Legendes van Shannara 2: De maatstaf van de magie – Terry Brooks

0
83

Omslag Legendes van Shannara 2: De maatstaf van de magie

De Maatstaf van de Magie is het tweede deel in het tweeluik dat zich afspeelt tussen de Geboorte van Shannara-trilogie en Eerste koning van Shannara. In de voorgaande trilogie bracht de jonge Havik zijn mensen naar een veilig en vruchtbaar dal, afgezonderd van de gruwelen die de wereld in hun greep hielden. De magische barrières die dit dal beschermden zijn na 500 jaar echter verdwenen en vanuit het troosteloze land eromheen is nu een invasie van trollen op handen.

Na de dood van Sider Ament heeft de jonge spoorzoeker Panterra Qu de zwarte staf in handen genomen. Dit machtige talisman is jarenlang door Ridders van het Woord doorgegeven, maar Panterra mist de training om de magie van de staf naar zijn hand te zetten. Bovendien wordt zijn loyaliteit meteen op de proef gesteld: moet hij op zoek gaan naar zijn beste vriendin Prue Liss, die in handen was gevallen van de trollen, of ligt zijn plicht bij de mensen en elfen, die hij moet overhalen zich voor te bereiden op de aankomende trolleninvasie? Daarnaast komt er een nieuwe speler in beeld, de Voddenraper. Deze demon is op zoek naar de magie van de zwarte staf en tijdens zijn zoektocht is niemand voor hem veilig.

Brooks’ Magie
De wereld van Shannara heeft nog altijd zijn magie niet verloren. Hoewel het concept van Brooks grotendeels voorspelbaar blijft en veel van zijn personages herkenbare trekjes hebben heeft hij het nog steeds in zich om van het geheel een boek te maken dat je maar niet naast je neer kan leggen. In zijn vlotte schrijfstijl laat Brooks zijn personages verschillende paden volgen. Ieder van hen krijgt zijn eigen obstakels te verwerken en niemand wordt hierbij ontzien. Hun verhaallijnen komen samen in een grote finale, die nog enkele verrassingen met zich meebrengt.

Het verhaal leest dus prima weg, maar er zijn zeker ook wat kritische punten op te noemen. Voor een tweeluik dat de Grote Oorlogen zou moeten beschrijven, een periode waar in latere Shannara boeken nogal eens naar verwezen wordt, gebeurt er eigenlijk bijzonder weinig. In latere boeken, zoals Het zwaard van Shannara of De Elfenstenen van Shannara is veel meer actie te vinden. De moeilijkheden die de personages tegenkomen en de offers die ze moeten brengen zijn niet altijd spannend genoeg om de lezer continu in zijn grip te hebben. Ik ben van mening dat de enorme potentie om een episch verhaal te schrijven over de Grote Oorlogen door Brooks niet volledig is waargemaakt.

Wisselende personages 
De Maatstaf van de Magie heeft weer enkele zeer memorabele personages. In het begin van het boek komen we een nieuweling tegen, de Voddenraper. Op het eerste gezicht een fragiele, oudere man, maar al snel steelt dit personage de show als intrigerende en ultieme slechterik. Het blijkt dat hij een demon is die jaagt op de staf van Sider Ament, nu gedragen door Panterra Qu. In zijn zoektocht naar de staf manipuleert hij op slinkse wijze veel belangrijke spelers in het conflict tussen de elfen, mensen en trollen. Langzaam wordt dan ook opgebouwd naar een confrontatie tussen de twee en het is de vraag of Panterra wel opgewassen is tegen zijn pure haat. De Voddenraper is een ontzettend  interessant en mysterieus personage met een duidelijk doel en geloofwaardige acties.

Prue Liss is de eerste die deze demon tegenkomt, maar gelukkig krijgt zij hulp van een oude bekende, de Koning van de Zilverrivier. Deze oeroude entiteit uit het Feeëntijdperk geeft haar een kans om Panterra bij te staan in zijn strijd, maar zij moet hiervoor ook iets opofferen.  De worsteling van Prue met haar nieuwe en verloren gaven worden erg goed beschreven en maken van Prue een bijzonder personage.

Ditzelfde kan helaas niet gezegd worden van Panterra Qu. Na de dood van Sider heeft hij enige moeite zich in zijn rol te schikken als nieuwe Ridder van het Woord, maar dit duurt niet lang. Al gauw neemt hij alle verantwoordelijkheid op zich en lijkt hij met alle gemak van de wereld het lot van de mensheid op zijn schouders te nemen. Dit vond ik allemaal net iets te makkelijk gaan. Dit, in combinatie met een in een stroomversnelling geraakte romance met de elfenprinses Phryne Amarantine, maakte Panterra een wat ongeloofwaardig personage.

Conclusie
Met dit tweeluik wordt een mooie verbinding gemaakt tussen de apocalyptische boeken die chronologisch gezien voor dit tweeluik komen en de meer high-fantasy boeken van Shannara die volgen. Brooks weet met zijn gebruikelijke thema’s en opzet wederom een zeer vermakelijk boek af te leveren. Helaas gebeurt er te weinig om een echt memorabel verhaal te krijgen.




Legendes van Shannara 2: Maatstaf van de Magie

Terry Brooks | Boekerij | 2011
Originele titel: Legends of Shannara 2: Measure of Magic

Vijf eeuwen geleden werd de wereld door een noodlottige demonenoorlog in de as gelegd. De overlevenden hebben een toevluchtsoord gevonden in een door magie beschermde vallei, maar nu staat een genadeloos leger op het punt de vallei binnen te vallen.

De enige hoop op redding voor de overlevenden was Sider Ament, maar hij leeft niet meer. Sider was de drager van de enig overgebleven zwarte staf, een machtige talisman die eeuwenlang door de Ridders van het Woord is doorgegeven en die van cruciaal belang is bij het in evenwicht houden van de magie op de wereld.

Om de wereld van de ondergang te redden, moet de magie van de staf behouden blijven. Panterra Qu, een jonge Spoorzoeker aan wie de staf na Siders dood wordt doorgegeven, heeft grote moeite om de macht ervan naar zijn hand te zetten. Alles moet op alles worden gezet, want eenieder zal een hoge tol betalen als de oorlog tussen het Woord en de Leegte naar de duisternis dreigt af te glijden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here