Kronieken van de Wilde Regenlanden 4: Drakenbloed – Robin Hobb

0
33

Omslag Kronieken van de Wilde Regenlanden 4: Drakenbloed

Drakenbloed is het directe vervolg op Drakenstad en pikt de draad dan ook precies op waar het vorige deel eindigde. Behalve Rapskals draak Heeby zijn nu ook Thymara’s draak Sintara en Tats’ draak Fente in staat om te vliegen. De andere draken worden met de dag ongeduldiger en jaloerser. Hierdoor besluiten zowel de draken als hun hoeders om hun pogingen de draken de lucht in te krijgen te verdubbelen. Het duurt dan ook niet lang, voordat alle draken naar de grootse ouderlingenstad Kelsingra zijn gevlogen en daar genieten van alle verwennerijen. Eenmaal in Kelsingra worden de herinneringen van de draken en de ouderlingen echter getriggerd op het bestaan van het Zilver. Niemand kan goed benoemen wat het is of waar het te vinden is, maar ze weten wel dat het van levensbelang is voor de draken. Dus beginnen de ouderlingen aan een zoektocht naar het mysterieuze goedje. Een zoektocht die vereist dat ze de herinneringstenen raadplegen, met het gevaar dat ze in de herinneringen van lang geleden overleden ouderlingen verdrinken en vergeten wie ze zelf zijn.

Intussen wordt het levende schip de Tarman de hele weg van Cassarick naar Kelsingra achtervolgd door een ondoordringbaar schip. Deze schepen zijn snel en worden niet aangetast door het zure rivierwater. De draken verjagen de achtervolgers en de Tarman kan rustig in Kelsingra aanmeren. Meteen bij aankomst ontfermt Alise zich over de vanuit Cassarick meegereisde ouderlingen Reyn, Malta en hun pasgeboren zoontje Phron. Het gaat nog steeds heel slecht met Phron; zonder hulp van een draak komt hij zeker te overlijden. Wanneer Malta te horen krijgt dat alleen haar eigen draak, Tintaglia, haar zoon kan helpen zakt de moed haar in de schoenen.

De drakenkoningin Tintaglia is namelijk nog steeds gewond en onderweg naar de Wilde Regenlanden, op zoek naar haar ouderlingen. Wanneer ze in Trehaug te horen krijgt dat haar ouderlingen zijn vertrokken naar Kelsingra besluit ze om hen daar op te zoeken in de hoop dat ze haar wond kunnen genezen. Onderweg naar Kelsingra wordt ze echter aangevallen door Chalcedeanen die eveneens onderweg waren naar Kelsingra, op zoek naar drakenlichaamsdelen en drakenbloed.

De hertog van Chalced wordt nog steeds met de dag zwakker, maar nadat hij een stukje huid van de ontvoerde ouderling Selden heeft geproefd voelde hij zich wat beter. De hertog wil meer, maar Selden is doodziek door de slechte behandeling tijdens de reis naar Chalced. De hertog beveelt zijn dochter om Selden, in ruil voor haar vrijheid,  weer gezond te maken. Ondertussen houdt de hertog nog steeds vele Chalcedeaanse families in gevangenschap, totdat er iemand in slaagt om hem echte drakenlichaamsdelen te brengen.

Oude en nieuwe zorgen
Robin Hobb zet de verschillende verhaallijnen uit het vorige boek voort, maar brengt ook weer een aantal nieuwe problemen aan het licht. Alise is door Rapskal aangesproken op het feit dat zij niks te zeggen heeft over Kelsingra, aangezien zij geen ouderling is. Ze voelt zich hierdoor een buitenbeentje en vrij nutteloos, hoewel ze de moed niet opgeeft. Rapskal brengt steeds meer tijd door in de herinneringen van overleden ouderlingen en daardoor maakt steeds drastischere veranderingen door. Tymara weet nog steeds niet of ze voor Rapskal of voor Tats wil gaan. Zij voelt deze emoties al sinds het eerste boek en de constante twijfeling wordt soms een beetje vervelend, maar gelukkig weet Hobb precies op tijd een knoop door te hakken in deze verhaallijn.
De ouderlingen zijn in dit boek vooral druk bezig met hun zoektocht naar het Zilver. Het is een beetje lastig om de ernst van deze situatie in te zien, aangezien er in de eerdere boeken nooit eerder iets over is gezegd en het nu opeens van levensbelang schijnt te zijn. Deze verhaallijn is vooral van betekenis voor het einde van het boek en zo voelt het ook aan, alsof het er speciaal in is geschreven om het einde mogelijk te maken.
De Chalcedeaanse dreiging is nog nooit zo groot geweest. Het feit dat ze de aanval op draken hebben geopend, leidt tot grote woede onder de draken. Zij eisen dan ook een allesvernietigende wraakactie.

Net als in het vorige boek maken ook in Drakenbloed, vooral de passages over de ouderling Selden en zijn ontvoering door de Chalcedeanen en de dingen die ze met hem doen en nog willen doen de grootste indruk. De manier waarop hij met deze gebeurtenissen omgaat, is geloofwaardig en de uitzichtloosheid van zijn situatie is voelbaar.

Ook Hest heeft het dit keer nog zwaarder dan eerder. Hij wordt constant gekweld, uitgescholden, gebruikt als slaaf en mishandeld. Hij schuift alle blaam af op zijn oude secretaris Sedric en zweert wraak op hem te nemen. De veranderingen die Hest doormaakt maken veel indruk. Het verschil tussen zijn leven nu en zijn leventje uit het eerste deel uit deze serie is als de dag en de nacht.

De “grande” finale
Het einde van Drakenstad beloofde door de vele open verhaallijnen een grote finale in Drakenbloed. Helaas wordt deze belofte niet helemaal ingelost. Het algehele tempo van De Kronieken van de Wilde Regenlanden ligt vrij laag. Hobb heeft steeds ruim de tijd genomen om de emoties en de beweegredenen van de draken en de hoeders, later de ouderlingen, goed duidelijk te maken. Dit is ook de kracht van de serie. Het zorgde ervoor dat de personages tot leven kwamen en vooral de interactie tussen de draken en mensen was erg sterk. Tot en met de eerste helft van Drakenbloedhoudt Hobb dit tempo vast, maar heeft dan nog steeds maar weinig verhaallijnen afgerond. Dit doet ze pas in de laatste helft, die hierdoor een afgeraffelde indruk maakt. Sommige verhaallijnen worden teleurstellend afgerond. Hobb probeert er hier en daar humor in te vermengen, maar dit verhult de matige afwikkelingen niet helemaal.

Conclusie
Met Drakenbloed rondt Hobb alle verhaallijnen af. Sommige van deze afrondingen stellen echter wel teleur. De karakterontwikkelingen zijn wederom erg goed en het verhaal heeft absoluut weer zeer sterke passages. Toch is het qua emoties van de ouderlingen een beetje meer van hetzelfde. De uiteindelijke finale valt ook enigszins tegen. Drakenbloed is een prima afsluiting van een sterke reeks geworden. Er had echter meer in gezeten.




Kronieken van de Wilde Regenlanden 4: Drakenbloed

Robin Hobb | Luitingh-Sijthoff | 2013
Originele titel: The Rain Wilds Chronicles 4: Blood of Dragons

Leuk feitje: De Nederlandstalige versie van dit boek kwam nog eerder uit dan het origineel (eind 2011 al).

De hoofdrolspelers in De Kronieken van de Wilde Regenlanden wacht een schimmige toekomst. Niets is zeker. De draken en hun drakenhoeders die via de Wilde Regenrivier de mythische Ouderlingenstad Kelsingra wisten te bereiken, zijn immers verzeild geraakt in een wereld die eindeloos weergalmt van een aenonlange geschiedenis, nu vol gevaren die tot ongelofelijke avonturen leiden. Al wat vaststaat is dat de confrontatie tussen de draken van Kelsingra en de wrede hertog Chalced onvermijdelijk is. In zijn nietsontziende drang tot overleven is de vreeswekkende hertog bereid om over lijken te gaan… draken, Ouderlingen, het is hem om het even. Sintara en haar mede-draken, geholpen door hun hoeders Thymara, Tats en Rapskal, laten dit niet over hun kant gaan en er brandt een strijd los die de wereld van de Wilde Regenlanden op haar grondvesten doet schudden. En Tintaglia? Gekweld door martelende pijnen slaagt ze erin het luchtruim te kiezen en begint aan een wanhopige vlucht, misschien wel haar laatste. Want Tintaglia is op weg naar huis…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here