Kronieken van de Wilde Regenlanden 3: Drakenstad – Robin Hobb

0
14

Omslag Kronieken van de Wilde Regenlanden 3: Drakenstad

In dit derde boek lezen we welke gevolgen de gebeurtenissen uit de eerste twee delen hebben gehad op de thuisblijvers: zoals het schandaal van Alise, die niet meer is teruggekeerd naar haar echtgenoot Hest, of de verrassing bij de Koopmansraden over de terugkomst van het levende schip de Tarman en de boodschap die diens kapitein Leftrin en zijn bemanning meebrengen over het slagen van de missie. De raden hadden nooit verwacht dat de missie zou slagen en zijn zeer terughoudend om Leftrin uit te betalen. De mededeling van de ontdekking van Kelsingra en het welzijn van alle draken doet ook de hoop van de Chalcedeanen aanwakkeren dat ze aan nieuwe drakenlichaamsdelen kunnen komen voor hun doodzieke Hertog.

Ondertussen verblijven de draken en hun hoeders op de oever aan de verkeerde kant van de rivier die langs Kelsingra loopt. Het onvermogen van de draken om te vliegen zorgt ervoor dat ze net als voorheen in Trehaug, op de oever moeten verblijven en de stad niet kunnen bereiken. De rivier stroomt er te hard en is te gevaarlijk om over te steken. Dit zorgt voor grote frustraties onder de draken en hun hoeders. Het is voor de hoeders lastig om de draken van genoeg voedsel te voorzien en de draken boeken nog maar weinig vooruitgang in hun vliegoefeningen. Alleen de draak Heeby kan vliegen en brengt zijn hoeder Rapskal en Alise dagelijks naar Kelsingra. Alise probeert zoveel mogelijk te documenteren, voordat de mensen die de Tarman op zijn terugweg naar Kelsingra ongetwijfeld zullen volgen de stad komen plunderen.

Wanneer in Trehaug de zwangere ouderlinge vrouw Maltha door een Chalcedeaan wordt aangevallen, doen zij en haar echtgenoot Reyn een beroep op Leftrin om hun met spoed naar Kelsingra te brengen. Ondertussen maakt ook Hest zich, enigszins gewelddadig aangespoord door een Chalcedeaan, klaar om zijn echtgenote en secretaris terug te gaan halen uit Kelsingra.

Bevredigende voortzetting
Ondanks dat Hobb het verhaal in Drakenziel bevredigend afrondde, weet ze het verhaal inDrakenstad erg goed voort te zetten. Vooral de keuze om het verhaal iets meer te concentreren op de ouderlingen uit Trehaug en de onderhandelingen van Leftrin met de koopmansraad van Trehaug zorgen ervoor dat het verhaal fris aanvoelt. Ook de ontdekkingen die Rapskal, Alise en later ook Thymara doen in Kelsingra zijn zeer goed gevonden. De ouderlingen magie sluimert nog erg sterk in Kelsingra en dit levert soms magische gebeurtenissen op.

De hertog van Chalced wordt wanhopig. Hij wordt met de dag zwakker en moet en zal zo snel mogelijk drakenlichaamsdelen bemachtigen. Om zijn doel te bereiken zet hij heel veel Chalcedeaanse koopmannen onder zware druk met de dreiging dat hij hun families zal vermoorden . Hierdoor durven de koopmannen erg ver te gaan. Ze worden zelfs zo wanhopig dat ze bereid zijn te proberen of ouderlingenlichaamsdelen ook geneeskrachtig kunnen werken. Dit levert een aantal zeer gruwelijke passages op in het boek.

Ondanks alle sterke punten is Drakenstad overduidelijk een opbouw naar het laatste deel uit de reeks. Er worden heel veel nieuwe intriges en mogelijke gevaren gecreëerd, maar er wordt nog niets afgerond. Dit zal ongetwijfeld allemaal tot een grote climax komen in Drakenbloed.

Nieuwe bekende gezichten
In Drakenstad krijgt een aantal personages, die in het eerste boek slechts een kleine rol speelden bij het opstarten van de missie, een grotere rol. Hier gaat het voornamelijk om de ouderlingen Maltha, Reyn en zijn zus Tillamon. Deze personages komen allemaal ruim aan bod en zijn goed uitgewerkt. Ook Hest komt weer iets meer in het verhaal voor. Hij wordt bedreigd door een Chalcedeaanse koopman. Deze wil dat Hest zijn oude secretaris Sedric op gaat zoeken en de drakenlichaamsdelen waar hij recht op heeft voor hem gaat halen. Net als zijn Hertog schuwt de koopman het gebruik van geweld niet. Dit plaatst Hest in voor hem geheel nieuwe situaties en zorgt voor een paar sterke hoofdstukken.

Bij Kelsingra veranderen de hoeders steeds meer in ouderlingen, maar de irritaties lopen hoog op. De draken zijn weer terug bij af. Ze kunnen weer geen kant op en kunnen er alleen nog maar van dromen om ooit weer door de straten van Kelsingra te lopen, terwijl ze maar voorbij de rivier hoeven te kijken om herinnerd te worden aan de pracht van de stad. Ondertussen probeert Tats nog steeds om Thymara’s hart te veroveren, maar hij krijgt concurrentie van Rapskal. Thymara worstelt met haar nieuwe uiterlijk en haar nutteloze vleugels. De relatie tussen haarzelf en haar draak Sintara verslechterd met de dag. Hobb gaat heel goed om met alle karakterontwikkelingen en ze voelen allemaal zeer geloofwaardig aan.

Conclusie
Drakenstad is wederom een sterk verhaal binnen De Kronieken van de Wilde Regenlanden. Hobb zet het verhaal goed voort. De karakterontwikkelingen zijn sterk. Door de aandacht iets meer te verleggen naar andere personages dan de draken en hun hoeders, voelt het verhaal fris aan. Het boek is alleen wel overduidelijk een opbouw naar het laatste deel in de reeks, want er worden weinig zaken afgerond.




Kronieken van de Wilde Regenlanden 3: Drakenstad

Robin Hobb | Luitingh-Sijthoff | 2012
Originele titel: The Rain Wild Chronicles 3: City of Dragons

De Wilde Regenlanden zijn vol gevaren en onaangename verrassingen: het dichte oerwoud is vrijwel ondoordringbaar, de waterwegen zijn nog nooit in kaart gebracht. Dat leverde tal van hindernissen op voor zowel de draken als hun drakenhoeders die stroomopwaarts de kronkelingen van de Wilde Regenrivier volgden, op zoek naar de Ouderlingenstad Kelsingra. En eindelijk, aan de overkant van de kolkende rivier, torent de mythische stad in al haar pracht en praal omhoog. Weliswaar nagenoeg onbereikbaar door het wilde water, maar de gebouwen van glanzend zwart en zilver gesteente lonken.

Duidelijk is echter dat de problemen nog lang niet uit de weg zijn geruimd, nog lang niet alle vragen zijn beantwoord. Integendeel. Zo dreigt er nog steeds gevaar van de legers van de Hertog van Chalced, die met smart en toenemend ongeduld wacht op een verse zending drakenvlees, op het drakenbloed dat hem een nageslacht kan bezorgen.

Maar er gebeurt meer. Drakenhoedster Thymara begint zelf steeds meer op een draak te lijken – ze heeft zelfs al vleugels – en dat geldt ook voor de andere hoeders. Veranderd onder de invloed van de draken zien ze er geen van allen nog langer uit als een mens en kunnen ze dus niet meer terug naar hun oude leven. Wellicht nog belangrijker is dat de draken, nu ze Kelsingra bereikt hebben, onder invloed van de stad aan kracht winnen. Daarmee neemt ook hun irritatie ten opzichte van de mensen toe…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here