I am Legend – Richard Matheson

0
9

Omslag I am Legend

I am Legend is een novelle uit 1954, geschreven door Richard Matheson. Het speelt zich af in het jaar 1986 (in ieder geval in de vertaling die ik heb gelezen, het origineel speelde zich af tussen 1976 en 1979) en vertelt over Robert Neville, de laatste normale mens op aarde. Een mysterieus dodelijk virus heeft zich verspreid over de hele wereld en Neville is de enige overlevende. Overdag verplaatst hij zich door de verlaten straten en doorzoekt hij lege gebouwen, een man die zich staande probeert te houden tussen de overblijfselen van de menselijke beschaving. Wanneer de zon schijnt over de uitgestorven wereld is Neville een jager op zoek naar zijn prooi in een poging een onmogelijke strijd te winnen. ’s Nachts zijn de rollen omgedraaid. Dan barricadeert Neville zijn deuren van zijn huis en wacht hij tot de zon weer opkomt. Buiten zijn woning ontwaken degenen die door het virus gemuteerd zijn. Deze vampiers hebben slechts één ding voor ogen: de dood van de laatste mens op aarde…

Eenzaam bestaan
Omdat Neville het enige personage is die de schrijver opvoert, zien we alles door zijn ogen. Al heel vroeg in het boek voelt de lezer daardoor de eenzaamheid die hij ervaart. Neville denkt en praat in zichzelf en zo kom je dicht op de huid van hem te zitten. Hij heeft het moeilijk met zijn gedwongen eenzame bestaan en denkt vaak terug aan zijn vrouw en kind, die ook aan de ziekte ten prooi zijn gevallen. Langzaam kom je steeds meer te weten over de hoofdpersoon en begin je steeds meer met hem mee te leven. De uitwerking hiervan is ijzersterk en Neville krijgt te maken met geloofwaardige terugvallen.

Wat opvalt aan dit boek is het gebrek aan dreiging dat de vampiers uitstralen. Overdag speurt Robert Neville systematisch huizen af en liggen de vampiers in coma in het donker te wachten op de avond. Voor Robert is het een koud kunstje om houten staken door hun lichaam te slaan en ze zo voor eeuwig te doden. Elke avond komen de vampiers dan uit hun schuilplaatsen en verzamelen ze zich rond het huis van Neville. Hier roepen ze zijn naam en gooien ze stenen naar zijn huis. Hij heeft door knoflook en houten barricades zichzelf veilig gesteld en hij brengt zijn avonden voornamelijk door met klassieke muziek en whisky om het geluid van de vampiers buiten te sluiten. Dit gebrek aan fysieke dreiging van de vampiers wordt goed opgevangen door te focussen op de mentale gesteldheid van Neville, die steeds wanhopiger een oplossing probeert te vinden voor het virus. Hij vecht elke dag weer tegen de waanzin en de drang om zichzelf van zijn leven te beroven. Anders dan veel vampierboeken van tegenwoordig is dit dus veel meer een psychologische karakterschets, dan een actiegedreven verhaal.

Interessant thema
In enkele tijdssprongen van een paar maanden zien we de ontwikkeling die Robert doormaakt in zijn strijd tegen de vampiers. Hij komt steeds meer te weten over de achtergrond van de ziekte en wat hij er tegen kan doen. Zo onderzoekt hij waarom de vampiers niet tegen knoflook en kruisen kunnen en waarom het is dat de vampiers echt doodgaan als ze door staken worden doorboord of aan zonlicht blootgesteld worden. Neville is geen wetenschapper, dus het duurt jaren voordat zijn onderzoeken ergens op uitkomen. De uitwerking hiervan is geloofwaardig en geeft je als lezer ook voldoening. Het zijn vaak geen medische verklaringen die je als lezer maar moet geloven omdat je er de helft van begrijpt, maar psychologische achtergronden waarmee het gedrag van de vampiers wordt verklaard.

Tegen het einde komt de spanning in het boek dan toch aanzetten. Na enkele hoopvolle gebeurtenissen wordt Neville telkens weer keihard teruggezet naar een steeds triester leven. Langzaam bekruipt jou hetzelfde gevoel vals Neville: wat voor nut heeft het nog om te vechten tegen iets zo onherroepelijks. Het einde is uiteindelijk verrassend en zet je aan het denken. Is het niet de meerderheid dat bepaalt wat normaal is en wat geeft jou het recht hier tegenin te gaan?

Conclusie
De desolate sfeer en het gevoel van eenzaamheid geven dit boek een indrukwekkende lading mee. De focus ligt meer op de werking van zijn omgeving op Neville’s psychische gesteldheid dan op actie en die insteek beviel mij wel. Het einde geeft de lezer nog een interessant thema om over na te denken en is ook nog steeds actueel.

Vorig artikelThe Hunger Games
Volgend artikelKeepsake

Davey is de fantasywereld ingetrokken door grootheden als Terry Brooks, Raymond E. Feist en Robert Jordan. In de loop van de jaren verslond hij vele fantasyboeken, maar de epische fantasy blijft toch altijd een bijzondere plek in zijn hart hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here