BoekenBoekrecensiesHet Zwarte Lied van Anthony Ryan is de bekroning op de reis...

Het Zwarte Lied van Anthony Ryan is de bekroning op de reis van Vaelin Al Sorna

-

Het Zwarte Lied is het tweede en laatste deel in Anthony Ryans tweedelige epos In de Schaduw van de Wolf, een direct vervolg op In de Schaduw van de Raaf. Na de gebeurtenissen van het vorige deel is Vaelin op de vlucht geslagen, zijn leger uit elkaar gedreven en is hij zijn vrienden uit het oog geraakt. Hij gaat op een epische reis om Het Zwarte Lemmet, de Grote Leider van de Stalhast te stoppen. Deze trekt een bloederig spoor door de landen van de Koopman-Koningen. Vaelin zal zich tot het uiterste moeten inspannen om deze zelfgemaakte God te verslaan. Maar zal hem dat lukken? Zeker nu zijn nieuw verkregen Bloedzang meer een vloek dan een zegen blijkt te zijn.

Het verhaal

Na de nederlaag van Vaelins leger bij de stad Keshin-Kho en het verlies van de steenhouwer en oude vriend Ahm Lin verkrijgt Vaelin diens bloedzang. Maar de bloedzang voelt niet als zijn oude zang. Deze voelt onheilspellend, duister en hongerig. Vaelin slaat op de vlucht en probeert zijn uit het oog verloren vrienden terug te vinden. Dit brengt hem samen met de ex-bandiet Cho-ka door een mysterieuze grafheuvel en constante dreigingen van de oprukkende Stalhast naar De Tempel van de Speren.

Samen met de tempeldienaren, die ieder zijn begiftigd met het Duister (of Hemelse Zegening), rijdt Vaelin uit om zich bij Tsai Lin aan te sluiten, een nieuwe aanvalsmacht te vormen en zijn vrienden daar te vinden. Eenmaal aangesloten bij Tsai Lin blijkt de zaak nog steeds hopeloos te zijn. De Stalhast marcheert steeds zuidelijker en loopt ieder leger onder de voet. Als Luralyn een visioen krijgt besluiten zij en Vaelin met hun vrienden naar de Opaal Eilanden te varen om daar een manier te zoeken om Het Zwarte Lemmet eens en voor altijd te kunnen uitschakelen. Wat volgt is een doldwaze reis door de eilanden, naar een oeroude tempel ruïne met één van de zwarte stenen. Wat Vaelin daar vindt, ver buiten de beschaving, zal het verloop van de strijd en de opmars van de Stalhast eindelijk tot een halt kunnen roepen. De eindstrijd wacht op Vaelin.

Bloedvergieten

Door het verloop van dit verhaal, de terugblikken die we krijgen van de Stalhast Obvar en Vaelin’s strijd, zit ieder hoofdstuk vol met bloedvergieten. Dit is een verhaal waar zoveel mensen sterven dat sommige lezers dit zat zouden kunnen worden. Ik kon er zelf wel goed mee omgaan. Het bloedvergieten gaat gepaard met logische denkwijze van beide partijen en brengt heel veel spanning met zich mee. Want ieder treffen met de Stalhast zou toch het einde kunnen betekenen van Vaelin en de landen van de Koopman-Koningen.

Anthony Ryan weet op weergaloze wijze veldslagen en zaken rondom het Duister zo te beschrijven alsof het als een film voor je ogen afspeelt. Je leefde echt mee en als de slechte legers verliezen leden voelde je ook echt de voldoening van de prestaties. De epische aard van de eindstrijd zorgt ook voor de nodige kippenvel. Pure waanzin leidt tot een sterk verhaal.

Anthony Ryan heeft het voor elkaar gekregen om een geweldig uitgediept personage nog verder uit te diepen. Zijn ziel haast bloot te leggen.

Vaelin Al Sorna

We kennen Vaelin allemaal als één van de beste krijgers van het verbonden rijk. Jaren van training en zijn Bloedzang heeft ervoor gezorgd dat hij een effectieve oorlogsmachine is. Na de Bevrijdingsoorlogen uit de vorige trilogie was hij moe van al dat vechten. In het vorige deel, De Roep van de Wolf, pakte hij de wapens weer op, dit keer zonder Bloedzang. Je merkt door dit hele boek heen dat hij het vechten zat is. De nieuw verkregen Bloedzang is een vloek en drukt op zijn gemoedstoestand.

Ook beginnen zijn eigen vrienden hem te zien als een monster. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Vaelin de nieuwe Bloedzang niet onder controle heeft en in een waas raakt op het moment dat hij bloed vergiet. We krijgen hier als lezer een volledige Vaelin. Hij is als personage zo gegroeid sinds het begin van In de Schaduw van de Raaf. Alle facetten van zijn karakter worden weerspiegeld in zijn daden en het enige wat wij als lezers doen is ons volledig inleven. Anthony Ryan heeft het voor elkaar gekregen om een geweldig uitgediept personage nog verder uit te diepen. Zijn ziel haast bloot te leggen. Wat je krijgt is een personage zo vertrouwd dat alles wat je leest met Vaelin voelt als thuiskomen.

Conclusie

Het Zwarte Lied is geweldige afsluiter van dit ijzersterke tweeluik. We duiken verder in het hoofd van Vaelin, volgen een onvergetelijke reis en voeren strijd op epische schaal. Anthony Ryan heeft zichzelf overtroffen. Dit is misschien wel zijn beste boek sinds Vaelin Al Sorna, het eerste deel van In De Schaduw van de Raaf. De constante stroom aan oorlogvoering, spanning en mysterie rondom het Duister laat je moeilijk los en sleept je mee het verhaal door. Dit alles wordt vergemakkelijkt door de kenmerkende schrijfstijl van Anthony Ryan. De personages, de wereld en de strijd springt levensecht van de pagina’s af. Het zal mij niets verbazen als er meer komt over Vaelin Al Sorna, en ik kijk er dan ook nu al naar uit!

Het Zwarte Lied Boek omslag Het Zwarte Lied
In de Schaduw van de Wolf
Anthony Ryan
9789024591985
Epische Fantasy
Luitingh-Sijthoff
januari 2021
Paperback
544 pagina's

Gerelateerde artikelen

3 REACTIES

  1. Toevallig pas geleden de eerste trilogie (Schaduw van de Raaf) afgerond, daar lag ook elke meter grond bezaaid met slachtoffers van de strijd. Dus qua bloedvergieten ligt deze reeks in het verlengde daarvan. Op zich waren de eerste drie boeken uitstekend en ik maak me niet zo snel druk over een onthoofde, door midden gehakte, gespietste of verdronken strijder meer of minder, maar ik dacht wel een paar keer: alweer een nieuwe strijd met tienduizenden doden? Deze Schaduw van de Wolf boeken ga ik later zeker nog lezen, alleen in de tussentijd eerst even wat ander achterstallig werk.

Geef een reactie

Delen

Matthijs Schiltmans
Op 10 jarige leeftijd werd mijn interesse voor boeken en fantasy gewekt door Harry Potter en sindsdien heb ik heel wat afgelezen. een aantal persoonlijke favorieten van mij zijn: In de ban van de Ring (die ik inmiddels elk jaar herlees), Heugenis, Smart en het Sterrenzwaard, de Erfgoed cyclus De Dwergen van Markus Heitz. Als ik niet bezig ben met fantasy lezen, dan ben ik een spelletje aan het spelen, aan het schrijven of een film of serie aan het kijken. ik ben hoe dan ook dagelijks met fantasy bezig.

CONCLUSIE

Eindwaardering:

Meer van dit redactielid

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Schrijf je in voor de FantasyWereld nieuwsbrief en blijf op de hoogte van het laatste nieuws en onze winacties

Recente reacties