Het volk van de ziggurat 1: Een rivier van goden – Paul Evanby

0
53

Omslag Het volk van de ziggurat 1: Een rivier van goden

Een rivier van goden is het eerste deel van Paul Evanby’s nieuwe reeks Het volk van de ziggurat. Het verhaal doet denken aan een mix van light novel Chrome Shelled Regios en De Poort des Doods-boeken van Weis & Hickman, met name vanwege Evanby’s woestijnsteden met een eigen god, in een door grotere machten ontworpen wereld die steeds minder leefbaar wordt. Deze wereld is duidelijk geïnspireerd door Mesopotamië en bevat woorden en namen in een soortgelijke taal. De uitspraaksleutel voor ongebruikelijke tekens en de woordenlijst in het boek komen dan ook goed van pas.

Een hongerende woestijnwereld
In de woestijnwereld van Het volk van de ziggurat leven mensen in grote steden die elk gevoed worden door een god. Tempelfunctionaris Ankutu komt erachter dat de god van zijn stad is gestorven, maar de regerende Tempel wil dit koste wat kost geheimhouden. Daarmee begint voor Ankutu een reeks ontsnappingen uit allerlei hachelijke situaties. Hij komt terecht in andere steden waar de goden ook gestorven zijn en die nu zelfvoorzienend proberen te worden. Om te overleven, laat Ankutu zich voor ieders karretje spannen en hij raakt verweven in een gevaarlijk web van intriges. Ook Irabdu, een voortvluchtige concubine, komt in soortgelijke situaties terecht. Temidden van alle gebeurtenissen beseffen ze dat als de huidige situatie blijft bestaan, hun wereld gedoemd zal zijn te verhongeren.

Door het oog van zeven naalden
Een rivier van goden is in essentie een aaneenschakeling van bloedstollende ontsnappingen en een strijd om te overleven, gehuld in complotten en intrige. Het verhaal heeft een zo hoog tempo dat het soms bijna duizelingwekkend is. Dat houdt de lezer steeds benieuwd en op het puntje van zijn stoel, maar het wordt ook wel eens té veel. Ankutu komt nauwelijks een week door zonder ontvoerd, terechtgesteld, gevangengezet of bijna vermoord te worden en soms gebeurt het nog tegelijkertijd ook. Irabdu vergaat het niet veel beter.

Doordat ze steeds hun eigen leven moeten zien te redden, hebben Ankutu en Irabdu maar weinig vrijheid om naar eigen inzicht te handelen. Hun emotionele bereik blijft voor het grootste deel beperkt tot angst, argwaan en overlevingsdrang, waardoor het moeilijk is ze echt te leren kennen. Ze lijken iets meer moreel besef en metaperspectief te hebben dan de andere personages, maar dit kan waarschijnlijk pas in de vervolgdelen goed naar voren worden gebracht.

De rode draad van het verhaal verloopt door de hoge dichtheid aan gebeurtenissen en actie juist vrij traag en veel verder dan het introduceren van de wereld en het oproepen van een aantal grote vragen komt het boek niet.

Het boek stelt de actuele problematiek van een almaar toenemende populatie en hun niet-duurzame leefwijze in het daglicht, maar geeft tegelijkertijd een interessante versie van onze eigen beschaving in de bronstijd. De setting is intrigerend en de wereld die Evanby schept is een van de sterkste punten van het boek. Met grote nauwkeurigheid beschrijft hij de woestijnwereld en de leefwijze van een volk dat elke dag moet vechten om te overleven. De wereld krijgt ook zijn eigen sfeer en overtuigingskracht door het gebruik van een eigen taal, maar sommige van de namen zijn erg lang en vreemd, wat vooral in het begin behoorlijk verwarrend kan zijn. De schriftmagie in het boek is in potentie heel interessant, maar naast de zogenaamde Gebroken Muren en wat onbestemde amuletten komt deze nog weinig naar voren.

De flaptekst is helaas ietwat slordig en onnauwkeurig. Hier staat dat Ankutu samen met Irabdu alles op alles zet om het volk van de Ziggurat (hier wel met hoofdletter) te redden. In het boek spreken ze echter nauwelijks met elkaar en ze zijn vooral nog bezig hun eigen hachje te redden. Wat met ‘het volk van de ziggurat’ bedoeld wordt valt enigszins te raden, maar wordt ook in het boek niet duidelijk. Hoewel een kaart van de wereld in het verhaal wordt beschreven, zou een kaart voorin het boek erg nuttig zijn geweest.

Conclusie
Evanby’s schrijfstijl in Een rivier van goden is goed en de inhoud van het boek is intelligent en degelijk opgebouwd. Emotioneel is het verhaal echter minder sterk, met name door de personages die niet echt uit de verf komen en door de ietwat eenzijdige gebeurtenissen. Het boek zit te vol met elkaar snel opvolgende hachelijke situaties, wat het verhaal zwaar maakt en inspannend om te lezen. Het is duidelijk een boek dat naar de vervolgdelen toewerkt en waarschijnlijk zal de serie als geheel dan ook sterker staan dan elk boek op zich. De liefhebber van epische fantasy kan Een rivier van goden waarschijnlijk erg waarderen, maar voor een middagje ontspanning is dit boek veel minder geschikt.




Een rivier van goden

Paul Evanby | Boekerij | 2012

Ankutu, een Spreker in de tempel van Uru-ashemker, ontdekt een schokkend geheim. Maar de heersers van de stad luisteren niet naar zijn heiligschennis — tot het te laat is, en het hele land wordt bedreigd door rampen en hongersnood. En dan beginnen zich krachten te roeren waarvan niemand het bestaan had vermoed. Wanneer de godsbeelden beginnen te wankelen beseft Ankutu dat geen stad gespaard zal blijven. Samen met Irabdu, een voortvluchtige concubine, zet hij alles op alles om het volk van de Ziggurat te redden.


Subgenres: , Trefwoorden: ,

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here