Het Rad des Tijds 14: Het Licht van Weleer – Brandon Jordan

0
110

Omslag Het Rad des Tijds 14: Het Licht van Weleer

Het Rad des Tijds draait rond en rond. Eeuwen komen en gaan en laten herinneringen na die sagen worden. Dan vervagen de sagen tot mythen, tot ook die allang vergeten zijn bij de wederkomst van de Eeuw die deze verhalen schiep. In een Eeuw – door sommigen de Derde Eeuw genoemd, een Eeuw die nog zal komen, een Eeuw die al voorbij is – stak een wind op in de Mistbergen. De wind was niet het begin. Het Rad kent geen begin en de wenteling van het Rad kent geen einde. Maar het was een begin.

Met deze woorden begon Robert Jordan in 1990 zijn eerste hoofdstuk van Het Rad des Tijds. Een serie die eerst een trilogie zou worden, daarna zes boeken zou omvatten, maar die uiteindelijk veertien boeken (plus een prequel) kreeg. Tot ontsteltenis van zijn fans kon Robert Jordan zijn eigen serie door een ernstige ziekte echter niet voltooien. Hij overleed in 2007, terwijl hij aan het twaalfde deel werkte,waarvan hij zelf dacht dat het het laatste boek zou worden. Zijn vrouw en redacteur wees fantasytalent (en Rad des Tijds-fan) Brandon Sanderson aan om het project tot een goed einde te brengen. Samen kwamen ze erachter dat met alles dat nog moest gebeuren er nog minstens drie boeken nodig waren om het verhaal af te ronden. Sanderson ging meteen aan de slag en bewees met delen 12 en 13 dat hij tegen de ontzaglijke taak was opgewassen. Kan hij echter met dit laatste deel alle  verwachtingen van een grootse finale waar maken?

Losse eindjes
Terugkijkend op de laatste paar boeken van de serie had Sanderson een bijna onmogelijke opdracht gekregen. Jordan schetste met zijn boeken een originele wereld met een rijke historie en interessante bewoners dat zich boek na boek bleef uitbreiden met nieuwe gebieden, nieuwe personages  en nieuwe ontdekkingen. Deze manier van schrijven was echter ook meteen het zwakke punt van Jordan: bij het creëren en uitdijen van zijn wereld had hij moeite met het afronden van verhaallijnen. Met meer hoofdpersonages dan je op twee handen kan tellen en tientallen bijpersonages die een belangrijke rol spelen en ieder hun eigen verhaallijn hebben, leek het afronden van de serie een haast onmogelijke taak te zijn. Zelfs in zijn laatste boek werden weer nieuwe personages en plotlijnen geïntroduceerd. Sanderson begon daarom bij het afschrijven van de serie meteen met het opvoeren van het tempo. Dit bleek bijzonder verfrissend, nadat de laatste paar boeken in de serie ieder slechts enkele dagen van het verhaal besloegen.

Ondanks deze versnelling kon Sanderson de stijl van de voorgaande boeken heel aardig benaderen. In dit laatste boek heeft Sanderson alle tijd gehad om te wennen en komt zijn interpretatie van het verhaal nog het best tot uiting. Terwijl enkele personages in het eerste boek van Sanderson zich nog ietwat anders leken te gedragen, heeft hij in dit deel ieders toon goed in de vingers, een hele prestatie op zich. Het overgrote deel van de personages krijgen in dit deel ook een bevredigende afronding van hun verhaallijn, ook al is dat bij de één wat uitgebreider dan bij de ander. Ik denk dat iedere lezer wel wat personages aan kan wijzen die volgens hen een beter einde hadden verdiend, maar over het geheel gezien heeft Sanderson een . Met zo’n scala aan personages is het echter bijna logisch dat niet iedereen alle aandacht krijgt, het boek heeft met zijn 1008 pagina’s al meer dan genoeg te vertellen.

Ditzelfde kan gezegd worden over enkele gebeurtenissen die al boekenlang aangekondigd werden. Robert Jordan was een meester in foreshadowing, het geven van allerlei hints om  bepaalde gebeurtenissen die zouden komen aan te kondigen. Het mooie hieraan was dat je als lezer gedurende de boeken hevig aan het speculeren kon gaan, terwijl de daadwerkelijke uitwerking toch altijd net iets anders was dan je dacht. Een heel groot deel van de voorspellingen moesten echter nog uitkomen en dit weet Sanderson in dit boek voor elkaar te krijgen zonder dat je het gevoel krijgt dat hij een checklist naast zich had liggen waarop hij een voor een dingen op af streepte.

Drieëntwintig jaar bouwen aan een prachtige wereld, een leger aan bijzondere hoofd- en bijpersonages en intrigerende foreshadowing komt samen in een spetterende finale…

Tarmon Gai’don
Dit veertiende deel draait uiteindelijk om Tarmon Gai’don, de Laatste Slag waar al vanaf het eerste boek naar toe gewerkt wordt. Rhand Altor, de gewone boerenjongen die de Herrezen Draak bleek te zijn, gaat zoals voorspeld de strijd aan met de Duistere. Hoe dit zich precies af zal gaan spelen blijft lang onbekend, omdat zijn plan om de zegels van de kerker van de Duistere te breken om er nieuwe, sterkere voor in de plaats te kunnen maken, wordt gezien als een wanhoopsplan. Toch heeft Rhand instemming nodig van al zijn bondgenoten om eensgezind op te trekken tegen de legers van de Duistere. Zo is het politieke steekspel in het begin net zo spannend als de daadwerkelijk actie die daarop volgt en blijf je vanaf het eerste deel de bladzijden als een razende omslaan om verder te lezen.

De Laatste Slag zelf beslaat uiteindelijk honderden pagina’s en geeft een weergave van een veldslag van een epische schaal die ik nog niet eerder heb gelezen. Het gevoel van euforie en wanhoop die zich wisselend aandienen bij het heen en weer gaan van de strijd en de tactische zetten van beide kampen worden indrukwekkend neergezet en laten je doen geloven dat je zelf meestrijdt in de gelederen. Heldendaden worden verricht, maar ook mislukkingen en tegenslagen komen voor. Dit blijft je steeds het gevoel geven dat de uitkomst van de strijd onbeslist is. Sanderson heeft daarbij enkele hele interessante verrassingen in petto, die de lezer telkens op het verkeerde been zetten.

De echte strijd draait om de Herrezen Draak (Rhand Altor) en de Duistere (Shai’Tan). Rhands waanzinnige idee om de Duistere fysiek tegemoet te treden geeft een verrassend einde aan een strijd die al zo veel boeken lang wordt voorspeld. Van de jongelingen die in het eerste deel Emondsveld verlieten en nu zo’n grote rol spelen op het wereldtoneel vielen naast Rhand Altor mij vooral Mart Cauthon en Egwene Alveren in dit deel positief op. Hun ontwikkeling sprak mij het meeste aan. Zo besluit Mart, die altijd zijn verantwoordelijkheden probeerde te ontlopen, maar dit nooit voor elkaar kreeg, eindelijk zijn rol te accepteren, hoewel hij zich nog steeds niks laat voorschrijven. En Egwene laat op een machtige manier van zich spreken in de strijd tegen de krachten van het Duister.

Conclusie
Lezers van Het Rad des Tijds zullen dit laatste deel niet willen missen, fantasyliefhebbers die er nog niet aan zijn begonnen zouden de afronding van deze serie kunnen (of misschien eigenlijk moeten) opvatten als een reden om te beginnen met lezen. Drieëntwintig jaar bouwen aan een prachtige wereld, een leger aan bijzondere hoofd- en bijpersonages en intrigerende foreshadowing komt samen in een spetterende finale die de trouwe lezers met een diepe zucht, maar een voldaan gevoel, de laatste bladzijde zal doen omslaan. Brandon Sanderson heeft met Het Licht van Weleer de serie een meer dan waardig einde gegeven.

[product_page sku=”9789024594719″]

Het Rad des Tijds 14: Het Licht van Weleer Boek omslag Het Rad des Tijds 14: Het Licht van Weleer
Het Rad des Tijds 14
Brandon Jordan
9789024594719
Luitingh-Sijthoff

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.