Het Lot van de Schaduw – Alexey Pehov

0
20

Omslag Het Lot van de Schaduw

Meesterdief Harold de Schaduw is eindelijk op zijn bestemming aangekomen: de ingang van het eeuwenoude Hrad Spein. In dit ondergrondse bouwwerk, dat ook wel het Bottenpaleis wordt genoemd, ligt in het graf van de ooit machtige generaal Grok de Regenbooghoorn op hem te wachten. Als Harold die kan meenemen naar de Orde van de Magiërs, heeft hij zijn opdracht voltooid en zijn eigen lot weer in zijn handen. Na een inspannende reis die niet zonder kleerscheuren werd afgelegd in de afgelopen twee boeken, zijn de verwachtingen over dit afsluitende derde deel hooggespannen. Want niemand weet wat voor gevaren op Harold liggen te wachten in Hrad Spein. En vanaf nu is Harold weer op zichzelf aangewezen…

Epische fantasy
Alexey Pehov werd bij de publicatie van het eerste deel van zijn trilogie, De Kronieken van Siala, gepresenteerd als de Russische Tolkien. Zijn wereld, die bevolkt wordt door elfen, orks, dwergen en gnomen, voelde inderdaad heel bekend aan en ook de queeste naar een magisch artefact door een gemengd groepje avonturiers om een groeiende duistere macht tegen te kunnen houden is een bekend thema in de epische fantasy. De uitwerking van Pehov is echter zo prettig dat je hier al snel vrede mee hebt en het verhaal in zijn eigen recht ziet.

Niet alles is namelijk wat het lijkt in de wereld van Pehov. Vlak voordat Harold de krochten van Hrad Spein in gaat wordt hij benaderd door een ‘Grijze’, één van de legendarische bewakers die de balans van de wereld bewaken. Hij drukt Harold op het hart om vooral niet de Regenbooghoorn te bemachtigen, omdat dit de wereld juist in gevaar zou brengen. Een onheilspellende waarschuwing, die Harold aan het twijfelen brengt. Als hij dan toch afdaalt komt hij in het eeuwenoude bouwwerk terecht, waar ooit elfen, orks en mensen hebben gewoond. Hij komt gaandeweg steeds meer te weten over de geschiedenis van de wereld en de oorsprong van de conflicten tussen de orks, de elfen en de mensen. Zo leert hij (samen met de lezer) langzamerhand hun standpunten te begrijpen. Siala blijkt bovendien een veel complexere geschiedenis te hebben dan vooraf gedacht en ook de drijvende krachten achter het conflict treden eindelijk meer op de voorgrond.

Fantasy vol actie
In mijn eerdere recensies van delen 1 en 2 heb ik het sterkste punt van de schrijver al genoemd: het (be)schrijven van actie. Dat is in dit derde deel ook weer te merken, want Harold krijgt geen enkel moment rust. Het overgrote deel van de eerste helft volgen we Harold tijdens zijn trip naar de diepere laag van het Bottenpaleis. Terwijl Harold in zijn eentje door de uitgestorven gangen dwaalt weet Pehov een ontzettend dreigende sfeer neer te zetten, waardoor je weet dat er elk moment iets kan gebeuren, maar nooit wanneer of wat. De sfeer die opgeroepen wordt is heerlijk benauwend, waardoor je de bladzijdes blijft omslaan.

Als Harold eenmaal aan de oppervlakte is gekomen, wordt er zelfs nog een tandje bijgeschakeld en komt het verhaal pas echt in een stroomversnelling. Al deze actie heeft uiteraard zijn weerslag op de uitdieping van de personages, want daar komt ook in dit derde deel (behalve bij Harold en de hofnar Kli-Kli) weer niet zo veel van terecht. De problemen die de metgezellen tegenkomen zijn daardoor minder spannend dan eigenlijk mogelijk was, omdat je als lezer minder betrokken bent bij alle personages. Wat daarbij ook niet meehelpt is dat de hachelijke situaties in sommige gevallen net iets te makkelijk worden opgelost door toevalligheden of zelfs nog niet eerder ontmoette personages.

Het boek is geschreven in de ik-persoon, waarbij Harold de lezer meeneemt in zijn gedachten. Niet alleen kom je zo te weten wat de dief allemaal overkomt, ook weet je precies wat de beweegredenen zijn voor zijn acties en beslissingen. Na een paar bladzijdes ben je hier weer helemaal aan gewend en laat je je meevoeren door Harold. Deze schrijfstijl werkt nog steeds heel goed en zorgt er ook voor dat de schrijver wat natuurlijker kan vertellen over zijn wereld, omdat Harold de lezer kan aanspreken om hem/haar wat bij te brengen.

Conclusie
Het Lot van de Schaduw sluit deze trilogie in stijl af met veel actie. De achtergrond van de wereld wordt op een interessante manier uitgesponnen, maar hierdoor blijft er (uitgezonderd Harold en Kli-Kli) weinig ruimte over voor ontwikkeling van de personages. Je hoeft je in dit boek geen moment te vervelen: de jacht op Harold en zijn metgezellen houdt geen moment op.




Het Lot van de Schaduw

Alexey Pehov | Boekerij | 2012
Originele titel: Shadow Blizzard

Harold de Schaduw en zijn medereizigers naderen eindelijk het diepgelegen Bottenpaleis. Vooral voor Harold is de laatste etappe zwaar. Hij zal zonder zijn vrienden de catacomben moeten betreden en de gruwelijkheden het hoofd moeten bieden, wil hij de hoorn te pakken kunnen krijgen die Siala’s toekomst zal redden. Zijn magische band met de Sleutel waarmee de duistere elfen het Bottenpaleis hebben afgesloten moet hem helpen, maar de tovenares Lafresa zit hem op de hielen. In het nauw gedreven door de afschrikwekkende dienaren van de Naamloze weet Harold dat alleen de hoorn kan voorkomen dat Valiostr overspoeld wordt door duisternis. Zijn lot is onlosmakelijk verbonden met dat van het koninkrijk.


Subgenres: , Trefwoorden: ,

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here